Chapter 35
Hindi niya ako pinakinggan. Hindi man lang niya ako hinayaang magsalita. Hindi man lang niya binigyan ng pagkakataon ang sarili niya na marinig ang totoo. Isinara niya ang pinto at parang isinara rin niya ang buong mundo ko. Nakatayo lang ako sa labas ng kwarto niya nang matagal. Hindi ko namalayan kung ilang minuto ang lumipas o oras. I was still there, waiting for her. “Lara…” mahina kong sambit pero walang sagot. I felt like my heart was torn ito pieces. Tumalikod na lang ako nang dahan-dahan. Parang mababasag ako kapag mabilis. Pagdating ko sa sala ay nandoon si Cora nakatingin sa akin. Walang ngiti, unusual. “Umalis ka na,” sabi niya at malamig ang boses. “Huwag mo na siyang guluhin.” Hindi ako sumagot, wala akong lakas, wala rin akong gana. Lumabas na ako ng bahay nang hindi
- Writer
