Pangatlong Pintuan

Ang Pangatlong Pintuan Written by: Lheanne Roxas 𝐏𝐫𝐨𝐥𝐨𝐠𝐮𝐞 --- *Quiapo, Maynila. 2:17 ng umaga.* Umuulan. Hindi yung malakas na ulan na naghuhugas ng dumi sa kalsada. Yung malamig, pilit na ulan na parang ayaw bumaba pero pinipilit ng langit. Tumutulo ito sa bubong ng lumang bahay sa kanto ng Hidalgo, kung saan nakatira si Kira Monquez sa loob ng labing-walong taon. Labing-walong taon na hindi niya kailanman naramdaman na sa kanya ang bahay na ‘yon. Si Kira ay matalino. Top 1 siya sa St. Benedict’s Academy, kahit na ang uniform niya ay minamana pa sa pinsang si Marissa, kahit na ang baon niya ay kinakalawang na limang piso na nakabalot sa papel. Mabait siya. ‘Yung klase ng mabait na kahit sinasabuyan ng sabaw ng sinigang ng tita niya dahil “mabagal maghugas ng plato,” ngingiti pa rin at magsasabi ng “Pasensya na, Tita.” Pero malungkot ang buhay niya sa kamay ng mga tito at tita niya. Si Tiyo Renato at Tita Lourdes. Mga kapatid ng namatay niyang ina. Simula nung namatay ang Ina nito dahil sa “aksidente” sa probinsya limang taon na ang nakalipas, sila na ang nag-alaga sa kanya. Sa papel, sila ang guardian niya. Sa totoo, sila ang may-ari niya. “Gumising ka! 3AM na at hindi pa tapos ang labada!” Ang boses ni Tita Lourdes ang gumising kay Kira, hindi ang ulan. Bumangon siya nang walang reklamo. Sanay na. Ang kama niya ay isang banig sa tabi ng ref sa kusina. Walang kwarto para sa kanya. Sabi ni Tiyo Renato, “Bakit ka pa gagastusan ng kwarto? Dyan ka rin naman matutulog pag patay na kami.” Habang naglalaba sa malamig na tubig, nakatingin si Kira sa bintana. Sa tapat ng bahay nila may isang lumang building—ang Mansyon de Vellin. Sarado na ‘yon simula nung sunugin ng sunog sampung taon na ang nakalipas. Sabi ng mga kapitbahay, may namatay daw na pamilya sa loob. Sabi naman ng mga bata, gumagalaw daw ang mga kurtina sa gabi. Si Kira lang ang nakakakita na hindi gumagalaw ang kurtina. Gumagalaw ang mga daliri. Madalas siyang managinip ng pare-parehong panaginip mula nung 13 siya: Isang mahabang pasilyo na walang ilaw. Sa dulo, may tatlong pintuan. Ang una, may larawan ng ina niya. Ang pangalawa, walang hawakan. At ang pangatlo, may kandadong bakal, at sa likod nito may boses na bumubulong ng pangalan niya. _Kira. Kira. Kira._ Tuwing gigising siya, basang-basa ang unan niya. Hindi sa pawis. Sa luha na hindi niya alam kung bakit. --- *3:42 ng umaga.* Tapos na si Kira maglaba. Pero hindi pa siya pwedeng matulog. Kailangan pa niyang magtimpla ng kape para kay Tiyo Renato. Baka magising siya at magalit kung malamig ang kape. Habang kumukulo ang tubig, may kumatok sa likod ng bahay. Tatlong beses. Dahan-dahan. Parang natatakot gumising ang buong bahay. Si Kira lang ang nakakarinig. Dumiretso siya sa likod. Bawal ‘yon. Sabi ni Tita Lourdes, “Huwag kang lalabas ng gabi. Maraming masama sa labas.” Pero ang totoo, mas masama ang nasa loob. Binuksan niya ang maliit na bintana sa likod. Sa labas, nakatayo ang isang lalaki. Basang-basa, nanginginig, at may hawak na lumang envelope na kulay dilaw. Hindi niya kilala ang lalaki, pero kilala siya ng lalaki. “Kira Monquez?” bulong niya. Tumango si Kira, kahit bawal magsalita sa gabi. “Galing ako sa Baguio,” sabi ng lalaki. “Pinapadala ‘to ng nanay mo.” Nanlamig ang buong katawan ni Kira. Patay na ang nanay niya. Limang taon na. “Anong ibig mong sabihin?” pabulong niyang tanong. Ang lalake ay ngumiti. Hindi ito ngiti ng ginhawa. Ngiti ito ng taong alam niyang mamamatay na. “Basahin mo bago mag-umaga. At huwag mong ipakita kay Renato.” Ibinato niya ang envelope. Hindi nakarating. Nahulog sa kanal, at ang ulan ang agad na humigop dito. “Hey!” sabi ni Kira, at inabot niya. Nang hawakan niya ang papel, biglang umilaw ang buong likod bahay. Hindi ilaw ng poste. Kun'di Ilaw na galing sa ilalim ng lupa. At sa ilalim ng ilaw na ‘yon, nakita ni Kira ang mukha ng lalaki. Wala itong mata. Puro wire ang nakabalot sa buong mukha, parang tinahi. “Bumalik ka sa Mansyon de Vellin,” bulong ng lalaki. “Bago ka ang susunod.” Tumili si Kira. Nabuksan ang pinto sa kusina. Si Tiyo Renato, nakatayo doon, may hawak na sinturon. Ang mukha niya ay pula sa galit. “Sino kausap mo, demonyita?!” sigaw niya. Nang lumingon si Kira, wala na ang lalaki. Wala na ang ilaw. Naiwan lang ang basang envelope sa kamay niya, at sa loob nito, isang litrato. Litrato ng ina niya, nakatayo sa harap ng Mansyon de Vellin. At sa likod ng ina niya, isang anino na walang mukha, nakahawak sa balikat niya. Sa ilalim ng litrato, may sulat: _Anak, kung nababasa mo ‘to, buhay pa ako. Huwag kang maniwala na aksidente ang nangyari sa akin. Huwag kang magtiwala kay Renato at Lourdes. Hanapin mo ang Pangatlong Pintuan. At huwag mong buksan nang mag-isa._ Sa likod ng papel, may nakasulat na pangalan sa pulang tinta: *𝐄𝐥𝐢𝐚𝐬 𝐕𝐞𝐥𝐥𝐢𝐧.* --- *Kinabukasan, 6:00 ng umaga.* Si Kira ay nasa klase, nagkukunwaring nakikinig sa lecture sa Calculus. Pero ang utak niya nasa Mansyon de Vellin. Sa Pangatlong Pintuan. Sa pangalang Elias Vellin. Sa tabi niya, umupo ang bagong transfer student. Mataas, tahimik, may peklat sa kaliwang kamay na parang sugat ng wire. “Hi,” sabi niya. Boses na parang galing sa malayo. “Ako si Elias.” At doon, sa loob ng isang segundo, tumigil ang buong mundo ni Kira. Dahil sa panaginip niya, ang pangalawang pintuan… walang hawakan. Pero ngayon, may humahawak na. At sa labas ng bintana, sa Mansyon de Vellin, gumalaw ang kurtina. Hindi kurtina. Daliri. Ang misteryo nagsimula na. Ang pag-ibig, at ang kamatayan, naghihintay na sa likod ng Pangatlong Pintuan. • • •