Chapter One - News Speed
Marami ang umuorder ng lechon sa amin ngayon dahil papalapit na ang Pasko. Malakas ang bentahan ng lechon dito sa Batangas lalo na tuwing may mahahalagang okasyon. Hindi lamang sa magagarang selebrasyon makikita ang lechon namin, dahil kami ang kauna-unahang lechonan na nag-aalok ng maliliit na parte sa murang halaga upang matikman ng mga simpleng mamamayan ng Batangas ang lechon kahit walang espesyal na okasyon.
Sa mga kasalan, ang lechon ang pangunahing handa at tampok na pagkain, sapagkat magarbo at engrande magpakasal ang mga taga-Batangas. Hindi lamang mga kamag-anak at kaibigan ang dumadalo, kundi kahit mga hindi kakilala ay imbitado rin. Karaniwan na rin ang mga gatecrasher sa mga kasalan sa probinsya.
Habang abala ako sa pag-aayos at pag-gagayat ng mga rekado para sa sarsa ng lechon, tahimik ang paligid at tanging tunog ng mga makina ang maririnig. Nasa kalagitnaan ako ng paghahalo ng sarsa nang biglang dumating ang kababata kong si Hugo, pawis na pawis at nagmamadali, dala ang isang nakakagulat na balita tungkol sa aming pamilya.
"Andeng! Andeng!" sigaw ni Hugo mula sa labas.
Agad akong tumayo at sinalubong siya.
"Anong nangyari? Bakit parang tuliro ka?" tanong ko sa kanya.
"Yung tatay mo!" sigaw niya.
"Ano'ng tungkol sa tatay ko?" sagot ko.
Habang habol-habol ang hininga, sinabi niya: "Ikakasal na ang tatay mo!"
Nagulat ako. "Ano? Paano mo nalaman?"
Ipinaliwanag ni Hugo na narinig niya sina Aling Bebang at Aling Marites na nagtsitsismisan sa kanto, at nadulas si Bebang na ikakasal daw ang tatay ko sa Maynila.
Hindi ako agad naniwala. "Naniniwala ka pa sa mga chismosa? Naalala mo ba kung paano nila ako siniraan noon?"
Ngunit iginiit ni Hugo na totoo ang balita dahil mismong wedding invitation ang ipinakita sa kanya.
Dahil dito, inihagis ko ang suot kong gloves at dali-daling tumakbo papunta kina Aling Bebang, mainit ang ulo at gigil na gigil sa narinig. Kahit pigilan pa ako ni Hugo, wala na siyang magagawa.
"Aling Bebang!" paulit-ulit kong sigaw mula sa labas ng kanilang bahay.
Paulit-ulit kong tinatawag si Aling Bebang, ngunit hindi siya lumalabas ng bahay. Dahil sa inis, kumuha ako ng bato at ibinato sa kanyang gate.
Pagkatapos, lumabas siya na nakapameywang, magkasalubong ang makapal niyang kilay, at nakapout ang labi habang nakatitig sa akin.
“Aling Bebang! Ayusin mo naman ang mukha mo, nakakainis!” sigaw ko.
“Aba! Ano bang pakialam mo sa mukha ko? At bakit mo binato ang gate ko? Gusto mo bang ipatawag ko ang mga tanod at magka-barangayan tayo?” galit niyang tugon.
“Lumabas ka rito, Aling Bebang, at magharap tayo!” sagot ko nang may galit.
Lumapit siya sa akin, puno ng yabang. “Ano ba ang ikinagagalit mo at nagsisisigaw ka sa harap ng mansyon ko?”
“Mansion ng mga chismosa! Narinig ko na may natanggap ka raw na wedding invitation mula sa malandi kong ama. Totoo ba iyon?” maanghang kong sambit.
Nanlaki ang kanyang mga mata at sagot niya, “Kung kasal ang pakay mo, sabihin mo sa tatay mo na hindi kami interesado. Nasa Maynila siya at may kinakasamang batang babae!”
Galit kong tugon, “Hindi ba’t kaibigan mo siya? Bakit hinayaan mong bata ang mapangasawa niya?”
“Ano bang pakialam ko? Chismosa lang ako, hindi ako pakelamera sa buhay ng iba!” sagot niya.
“Talaga ba? Nakalimutan mo na ba kung paano mo ako siniraan noon? Ikinalat mong buntis ako, pero anak mo pala ang totoong buntis!” sigaw ko.
Sa huli, ibinunyag ni Bebang na bukas na mismo ang kasal sa Basilica Minore de San Sebastian sa Maynila, alas otso ng umaga.
Nagpasalamat ako, sabay pang-aasar: “Sa susunod, ipaayos mo ang kilay mo, mukha kang gorilya sa sobrang kapal!” at dali-dali akong umalis.
“Ay napaka! Leche!” sigaw ni Aling Bebang habang papalayo ako.
Agad akong bumalik sa tindahan upang ipaalam kay Hugo na aalis ako papuntang Maynila kinabukasan ng madaling araw para pigilan ang kasal ng aking ama sa kanyang nobya.
Kahit nakangiti ako kanina habang kinukumpirma ang kasal kay Bebang, sa loob-loob ko ay nagngangalit ang galit. “Ang kapal ng mukha mong magpakasal ulit! Ako nga hindi pa ikinakasal, tapos ikaw pangalawa na!” bulong ko habang nagtatadtad ng lechon.
Dahil ayaw mahiwa ng baboy, kinuha ko ang itak at tinitigan ito nang mariin. Sa sandaling iyon, sumigaw si Hugo ng “Andeng!” kaya nabitawan ko ang hawak kong itak.
Nag-aalala siyang nagtanong, “Bakit mo tinititigan ng masama ang itak?”
“Ano? Ito ba?” sagot ko habang pinupulot ang itak.
“Wag mong ituloy ang iniisip mo, baka makulong ka!” babala niya.
Napailing ako at pabirong sagot, “Ano bang akala mo, papatayin ko ang malandi kong ama?”
Nahihiya siyang tumugon, “Parang ganun na nga ang naiisip ko.”
Tinawanan ko siya. “Hindi ko siya papatayin, sisirain ko lang ang kasal niya. Ilang taon akong nagsubsob sa trabaho para sa mga kapatid ko, tapos siya magpapakasal lang? Hindi pwede! Ako dapat ang ikinakasal, hindi siya!”
Lumuluha ako habang nagsasalita. Sinabi ni Hugo, “Bakit hindi ka na lang maging masaya para sa tatay mo?”
Galit kong sagot, “Kung ikaw kaya katayin ko ngayon, sino kakampi mo? Ako o yung walang silbing ama-amahan na yun?”
“Syempre ikaw, boss kita,” nakangiti niyang tugon.
Nagkaintindihan kami, kaya iniwan ko muna sa kanya ang pamamahala sa negosyo at sa mga kapatid ko habang ako’y nasa “misyon.”
Pagkatapos, muling ibinaling ko ang atensyon sa paggawa ng sarsa ng lechon. Chop-chop, tadtad, halo—abala ako hanggang sa makauwi para magpahinga.
Habang nagpapahinga, naalala ko ang lumang damit na binili ko pa noong panahon ng hapon. Pinangako ko sa sarili na susuotin ko lang ito sa isang espesyal na okasyon, ngunit hanggang ngayon wala pa ring dumadating na magpapatibok ng puso ko.
Tumingin ako sa salamin at kinausap ang sarili: “Maganda ka naman, Andeng, pero bakit wala ka pa ring jowa?” Kinuha ko ang make-up kit at nag-ayos. Pagkatapos ng ilang oras, natapos ako at napabulalas: “Tang ina! Ang ganda-ganda mo, Andeng!” Ngunit agad kong napansin, “Bakit kamukha ko si Emily ng Corpse Bride?”
Binuksan ko ang cabinet at kinuha ang matagal ko nang tinatagong damit. Pagpag ko pa lang, naamoy ko ang ipis kaya agad ko itong nilabhan. “Bwisit! Bakit kasi bukas agad ang kasal? Aporado masyado!”
Pagkatapos umikot sa washing machine, binanlawan ko at inilagay sa dryer. Habang inaayos, napangiti ako: “Bagay na bagay ang black dress ko para bukas. Humanda ka, Papa, dahil sisiguraduhin kong iiyak ka sa inis kapag isigaw ko na ang magic word na ‘ITIGIL ANG KASAL!’”
Pagkatapos matuyo ng bahagya ang damit, isinampay ko na ito.
