Güneş hâlâ yavaşça yükseliyordu ve şehrin sokakları uyanmaya başlamıştı. Ufuk çizgisinin hemen üzerinde, turuncu-sarı bir disk gibi asılı duran güneş, ışınlarını önce yüksek binaların cam cephelerine, sonra çatılardaki antenlere, en sonunda da sokakların taşlarına, kaldırımların kenarlarına nazikçe indiriyordu. O ışık, sabahın erken saatlerindeki yumuşak altın tonundan sıyrılmış, daha net, daha kararlı bir parlaklığa doğru evriliyordu. Gökyüzü, gri bulutların son kalıntılarını tamamen dağıtmış, açık mavi bir fonda tek tük beyaz pamuk kümeleri bırakmıştı. Güneşin ışınları, her yere nüfuz ediyor, gölgeleri kısaltıyor, her nesnenin kenarlarını keskinleştiriyordu. Şehrin yüzeyi, gece boyunca yağmurun ıslattığı yerlerde hâlâ hafif nemliydi; ama o nem artık rahatsız etmiyor, aksine güneşin altın
