Tren, Hamburg’un gri banliyölerini geride bırakıp kuzey Almanya’nın düz ovalarına daldığında, vagonun içi neredeyse sessizdi. Sadece rayların ritmik tıkırtısı, ara sıra koridordan geçen bir yolcunun ayak sesi ve pencereden sızan rüzgâr uğultusu vardı. Dört kişilik kompartımanlarında perdeler yarı kapalı, ışık loştu.
Lena pencere kenarında oturuyordu, dizlerinin üstünde açık bir not defteri. Kalemle Prag haritasının kenarlarına küçük işaretler koyuyordu: olası giriş noktaları, Pavel’in güvenli evinin konumu, son duyumlara göre kan kokusunun yoğunlaştığı gece kulüpleri. Boynundaki iz artık sadece bir yara izi değildi; hafifçe parlıyordu – yeşil-mor bir nabız gibi, tren sallandıkça titreşiyordu.
Marek karşısındaydı, kulaklıklarını takmış ama müzik dinlemiyordu; sadece dış dünyayı kesmek içi
