Travis kırk bir yaşındaydı; Frankfurt’un o nemli, boğucu Temmuz gecelerinden biriydi, 2020 yılının ortası, pandemi kısıtlamaları hafiflemeye başlamış, sokaklar yeniden canlanmış, ama Travis’in içindeki boşluk hâlâ aynı derinlikteydi. Marry birkaç yıl önce gitmişti –kanser, hızlı ve acımasız– Sary de arkasından gitmişti, yalnızlık ve yaşlılık. Nehir Berlin’de yaşıyordu artık; kendi hayatını kurmuş, RiverGhost kimliğiyle geceleri kod yazıyor, eski ağı parçalayan script’ler geliştiriyordu. Travis bahçe evinde yalnızdı; soba yazın yanmıyordu, pencere açık, nehirden gelen hafif rüzgâr içeriye doluyordu, ama o rüzgâr Travis’i serinletmiyordu. İçindeki titreme durmuştu yıllardır; ama yerini derin bir suskunluk almıştı. Geceleri uyanıyor, Marry’nin yanındaki boş yatağa bakıyor, sonra kalkıp nehre
