I love you, in Heaven

Chapter 16

A moment just like that, I easily confessed my feelings.

Nakabaon pa rin ang mukha ko sa dibdib niya. Nang kumalma ako bigla akong nakaramdam ng hiya.

That was the first time he saw me crying and I don't know what happened why did I cry?

Naitulak ko siya at nabigla naman siya ro'n.

"I-I'm sorry", pinunasan ko ang mga luha ko at tinalikuran siya.

Woah, what was that? I just realized how I easily confessed, that fast? At umiiyak pa?!

Lakad-takbo ang ginawa ko at bigla niyang hinawakan ang palapulsuhan ko. I glanced to it but I didn't look at him directly at his eyes.

Nakakahiya.

"Saan ka pupunta?" Hindi ko pa rin magawang tumingin sakaniya.

"Park", inalis ko ang pagkakahawak niya sa kamay ko at lakad-tabko ang ginagawa ko. Hinahabol niya 'ko pero kapag naabutan niya 'ko, agad naman akong tumatakbo.

How can I faced him naturally, kung kakatapos ko lang magconfess ng feelings? Tapos umiiyak pa?! Oh no, this ain't me.

Lumingon ako sakaniya at nakitang ngumingisi na siyang naglalakad habang nakapamulsa. Like seriously? Oh this man!

Sige lang Eli, makakaganti rin ako. Kahit nasa langit pa tayo.

Pero napatigil ako sa paglalakad habang tinititigan ko siyang naglalakad papalapit sa'kin.

Parang bumabagal ang galaw dito sa kalangitan, the time isn't existing in heaven but why do I feel like it just stop for a while and it will run again after all? I was trap by his stare, the way he look at me... I can't move. Napako ako dahil sa mga titig niya.

As he is walking towards me, I get hypnotized.

May naririnig akong bell ng bike sa di kalayuan pero hindi ko pinansin 'yon dahil parang napako ako sa kinatatayuan 'ko.

Bigla kumunot ang noo ni Eli at tumakbo papalapit sa'kin. Hindi pa rin ako makagalaw at parang ang pagtakbo niya ay naging mabagal din.

He held my waist and grab me, easily. May bike na dumaan na hindi ko napansin at tanging titig lang ang nagawa ko sakaniya.

Sa sobrang lapit namin mas nagpagmasdan ko ang mga mata niya, parang nakita ko na ang mga matang 'to before.

"Are you alright?" Tanong niya habang hinihingal pa.

Hindi ako nakasagot at hinuhukay ko ang mga mata niya. I can feel his breathe while he's still holding my waist with his arms.

Biglang sumakit na naman ang ulo ko nang nakarinig na naman ako ng bell sa may bike.

Napabitaw ako at napahawak sa ulo

"Martha, ayos ka lang? Masakit na naman ba ulo mo?" He kisses my head but nothing change. Sumasakit ito nang sumasakit.

"Martha?" I feel his hands touches my cheeks, "Martha, what's going on?" Naramdam kong binuhat niya ako at doon ko pinikit ang mga mata ko.

For the third time, dinala na naman ako sa isang ala-ala na hanggang ngayon gumugulo sa utak ko.

Bakit ba 'ko nandito? Sa'kin ba ala-ala 'to?

Andito ulit ako sa may narra tree at may duyan na gawa sa kahoy. Walang tao at tanging itong puno lang at duyan ang nandito kasabay ng mga hangin.

Lumapit ako sa may puno at makikita mo sa malapitan ang katandaan nito. Ngunit, matatag at matibay pa rin. Pumunta ako sa likod ng puno upang mas pagmasdan pa at may nakita akong nakaukit do'n.

Isang hugis puso at nakapaloob do'n ang dalawang letra.

"E&E?" Bulong ko habang hinahawakan ko pa ang naka-ukit.

Sa hindi-inaasahan, biglang pumatak ang luha ko. I don't know if this is normal here in heaven, but I actually feel it. Sabi nila malaya kang gawin ang gusto mo sa langit pero bakit nakakulong pa rin ako sa ala-alang 'to?

Kung sa'kin man 'to, bakit hindi ko matandaan?

Nakarinig ako ng bell galing sa bike, "Elma!" Napalingon ako ro'n at nakita ko ang isang batang lalaking nakasakay sa isang bike habang may kinakawayan.

Bumaling ako kung saan siya kumakaway at nakita ko ang batang babaeng nakita ko noon, iyong babaeng naghihintay habang umuulan.

Kumaway ang batang babae na tingin ko siya si Elma. Nakatayo siya sa di-kalayuan ko at may hawak-hawak siyang libro.

Lumapit sakaniya ang batang lalaki, "Elma, eto na yung librong sinasabi ko sa'yo. Tapos na'kong basahin eto kaya naman sa'yo muna. Maganda 'yan, sana mabasa mo"

Ngumiti si Elma at may binigay ding libro sa lalaki, "Eto na rin yung pinahiram mo sa'kin. Lahat ata ng binibigay mong libro maganda, eh", humagikgik si Elma.

"Mabuti naman at nagustuhan mo sila", tinapik ng lalaki ang ulo ni Elma.

Binuksan ni Elma ang librong binigay ng lalaki at umupo ito sa may damuhan malapit sa puno.

Tumabi naman ang lalaki sakaniya.

"Nga pala, totoo bang nabasa mo na lahat ang mga libro sa silid-aklatan? Hindi ba ang dami no'n?" Tanong ni elma at sobrang titig na titig naman ang batang lalaki sakaniya.

Sumasayaw ang buhok ni Elma sa hampas ng hangin at kumikinang pa ito dahil sa repleksyon ng kaniyang buhok dala ng araw.

Tumitig naman si Elma sa mga mata ng batang lalaki. "Ang ganda pala ng mga eyes mo no, gusto ko din ganiyan", Elma pouted.

Hindi nakapagsalita ang lalaki at tanging titig lang. Namula ito at nanlaki ang mga mata.

"Hoy!", hinampas ni elma ang braso ng lalaki. "Natutulog ka ba?" Sabay tawa ni elma.

"H-Huh? Ano kasing sinasabi m-mo?" Nauutal ang lalaki at humalakhak naman ng tawa si Elma.

"Tinatanong kita kung totoo bang nabasa mo na ba lahat mga libro sa silid-akltan?", hindi nawala ang ngisi ni Elma.

"Ahhh! Bakit naniniwala ka ro'n?!" Ang batang lalaki naman ang tumatawa.

Kumunot ang noo ni elma, "Hindi totoo 'yon?"

Umiling ang lalake habang tunatawa sabay hawak sa tiyan.

Seryoso na ang mukha ni Elma, "Liar! Sabi mo nabasa mo na lahat!" Isinara niya ang hawak-hawak na libro.

"Ehh sinabi ko lang naman 'yon para hindi ka na maghanap. Pero totoong walang gano'n libro sa silid-aklatan. Tuwing may mga nagdodonate kase ng bagong libro, pinapanood ko silang magkabit at minsan tumutulong ako sa paglagay ng libro kaya kabisado ko na"

Elma look intensely to the eyes of the young boy.

"Talaga?" Tanong ni Elma habang nakanguso.

Tumango naman ang batang lalaki tsaka ngumiti, "Totoo na 'yon, Elma"

Muli akong tumitig sa batang lalaki. I have a different feeling about this young boy. Eveytime na tumitingin ako sakaniya, iba ang nararamdaman ko.

I don't like him, of course! He's young and... Mukhang para lang sakaniya ang batang si Elma.

Lumapit ako sakanilang dalawa at hindi ko alam bakit ko hinahayaan ang mga paa ko.

Hindi nila ako nakikita at abala sila sa pagbabasa ng libro. Habang ang batang lalaki ay tumititig sa batang babae na si Elma.

Umupo ako sa tabi nila at muling tumitig sa mga mata ng batang lalaki.

Iba ang sinasabi ng kaniyang mga mata, I wanna know him more. The beauty of his eyes tell me something. Something I didn't know... Yet.

That something I need to know.

Biglang tumingin sa'kin ang batang lalaki at nanlaki ang mga mata ko.

Nagkita ang mga mata namin at bigla akong kinakabahan. My heart is pounding so fast and I can hear it shouting so loud.

Pinikit ko ang mga mata ko at nang dinilat ko muli, doon unang bumungad sa'kin ang mga mata ni Eli.

"Martha, ayos kana?" He asked me with his worry and husky voice.

I swallowed hard and the first person that comes to my mind right now, was the young boy.

Habang tumititig ako sa mga mata ng batang lalaki, gumagaan ang pakiramdam ko. Like, there's an ignite that flows in me.

Pero hindi ibig sabihin no'n na I like that kid! He's young and para lang siya sa batang babae na si Elma. As what, I've always think.

Umayos ako sa pagkaka-upo at nakita kong wala na kami sa park. Andito kami sa isang hardin.

Kahit saan man ako lumingon, all I can see are flowers and trees. "Where are we?" Tanong ko kay Eli.

"Garden of eve", hinawakan niya ang mga kamay ko at hinahanap niya ang mga mata ko, "Please, tell me your fine"

Bumaling ako sakaniya at nakitaan ko siya ng pag-aalala.

"May naalala ka?" Bigla niyang tanong.

Nag-iwas ako ng tingin na para bang ayokong sabihin sakaniya.

I'm so rude naman if I'll tell Eli tungkol sa ala-alang bumabalik sa'kin especially the young boy. Lalo na at kakasabi ko lang kay Eli na gusto ko siya. Baka isipin niya may iba na nga akong gusto, gano'n kabilis.

Tumayo ako at pinagpag ko ang damit ko. Tumayo rin si Eli pero nauna akong naglakad.

"This is place for herbal and heal. Kaya dito kita naisapang idala. What are you feeling now?"

Tipid lang akong tumango sakaniya at hindi tumitingin. Ayokong tumingin sa mga mata niya dahil ikukumpira ko lang ang mga mata niya sa mga mata ng batang lalaki na nasa ala-ala ko.

It is true when I say, I like Eli. I really do. Hindi dahil gwapo at mabait siya sa'kin but whenever I'm with him, I feel so safe and calm. I felt sad whenever he's not around. I felt empty inside when I miss him so much.

Lagi ko siyang naiisip kahit magkasama kami. Bigla nalang bumibilis ang t***k ng puso ako at nahihipnotismo ako sa mga kinikilos niya.

I know, I've never felt this when I'm alive. And I'm sure that this isn't just about having a guy friend. It is about something more.

Pero sa tuwing naaalala ko ang batang lalaki. Hindi ko masabi sa sarili ko kung ano ba ang meron sa'min ng batang 'yon. Anong relasyon namin sa isa't isa at ganito nalang kalalim ang pag-iisip ko sakaniya?

Do I like him?

But what about Eli?

Napatigil ako sa paglalakad at hindi ko na naramdam si Eli sa likod ko. Lumingon ako at nakita kong wala na siya?

Akala ko ba hindi na siya mawawala sa paningin ko, pero nasaan na naman siya?

"Eli?" Sumigaw ako para hanapin siya.

"Eli, ano ba?!" Sumisigaw ako pero wala pa rin siya. Lumilingon na'ko sa magkabilaang daan.

"What the heaven!" Nagulantang ako sa gulat. Nang humarap ako biglang sumulpot si Eli sa harapan ko.

Eli chuckled while I am annoyed.

May iniharap siyang bulaklak na kanina'y tinatago niya sa likod.

"Ano 'yan?" Tanong ko.

"Flowers"

Kinuha ko, "Is this Chrysanthemum?"

Tumango siya at ngumiti. Nanlambot ako sa mga ngiti niya kaya naman hindi ko maiwasan ngumiti rin.

I fake my cough but he is now smirking.

I raised my brow and he held my hand.

Muli akong tumingin sa mga bulaklak na binigay niya at inamoy ito. "I hope you like it", he said.

Tumango ako, "I love it"

"Good", his voice become husky.

"Buti naisipan mo'kong bigyan ng bulaklak?"

"Hindi naman kailangan ng dahilan para magbigay ng isang bulaklak"

Kumunot ang noo ko, "why are you giving me these?"

"It's because I want to"

Hindi ako nakapagsalita at muli akong bumaling sa mga bulaklak, "So, you won't ignore me anymore", dagdag niya.

Tumingin ako sakaniya at napansin ko ang mga mata niyang puno ng sensiridad.

"Hindi naman kita iniiwasan", sagot ko.

"But why aren't you answering all my questions a while ago? Is there something in your mind? Does it bother you... Hm?"

Hindi ako nakasagot.

"You can tell me everything, Martha"

"I'm thinking of a boy", bigla kong sinabi at nakita ko ang mga mata niyang puno ng sakit.

"And... It's not you", yumuko ako.

Hindi siya sumagot at nag-aabang siya sa sasabihin ko. I felt guilt and embrassed. After all my confession about him. Ngayon naman, sasabihin ko 'to sakaniya.

"Pero batang lalaki, Eli. Hindi ko alam anong pangalan niya pero sa tuwing tinitignan ko ang mga mata niya, iba ang nararamdaman ko. Feeling ko meron akong ugnay sa batang 'yon"

Nanatili siyang tahimik at parang hinuhukay niya ang mga mata ko. "Eli..." Umiiling ako, "H-Hindi ko alam bakit ako may ala-alang gano'n"

May mga nagbabadyang luha sa'kin pero ayoko ng umiyak. Hindi na tama 'to. Lagi nalang ako umiiyak lalo na dito sa langit pa.

Eli grabbed my elbow and he suddenly hug me.

"Maaalala mo rin, martha. Andito ako sa tabi mo kapag naalala mo 'yon. Kaya hindi ako mawawala kapag nasagot na ang mga tanong dala ng ala-ala mo. Andito ako martha, pangako"

He caressed my hair and I made it. Hindi nga 'ko naiyak dahil kumalma ako sa yakap ni Eli.

"Eli..."

"Hm?"

"Bakit kailangan dito ko pa sa langit maalala ang lahat ng 'yon?"

Hinarap na niya ako at hinawakan ang magkabilaang kamay ko, "Dahil hindi nagkaroon ng pagkakataon ang mundo na ipaalala sa'yo. Kaya langit ang magbibigay"

"Nauna kang namatay sa'kin hindi ba?"

He nodded.

"Why did you died?"

"Sinaksak nga 'ko"

"I'm not asking how, I'm asking the reason of your death"

"Parehas lang 'yon, Martha"

Umiling ako habang nakakunot ang noo, "No. Iba ang sinasabi ng mga mata mo, Eli"

Hindi siya nakasagot.

"Eli, I want to know"

He swallowed hard

"Bakit ka namatay?"

"To saved someone's life"

"Is it worth it?"

Umiling siya, "She also died"

I bite my lower lip. Hindi ko alam bakit ko tinatanong 'to ngayon sakaniya.

"Nakita mo ba siya dito sa langit?"

"Martha..."

"I'm asking you, Eli"

He slowly nodded and look away, "Yes"

I crossed my arms, "I see, Is she your girlfriend?"

Nanlaki ang mga matang bumaling sa'kin si Eli, gulat pa ata.

"What?" Tanong niya.

"Ayos lang kung girlfriend mo. Is she dead? Nagkita kayo sa langit? Buti hindi ka sumama sakaniya?" I sound like a bitter and... A jealous woman.

Sunod-sunod ang tanong ko sakaniya pero wala man siyang nasasagot ni-isa, nagulat pa siya.

"Why are you asking that of a sudden?" He asked.

Nagkibit-balikat lamang ako habang nakakrus pa rin ang mga kamay.

"Wala lang, ayaw mong sagutin? Then, don't"

"Wala akong girlfriend, martha"

Napangiwi ako, "Don't deny it, magkakasala ka". I said it coldly.

"I'm answering your questions with honesty, martha. Hindi kailanman ako nagkaroon ng girlfriend. Puro trabaho lang ang ginagawa ko noon and I have no time for that, I was been promised to a woman who I want to marry..."

I bite my lower lip for frustration.

"... If you're asking me if I save someone's life. Yes, but not a girlfriend"

"Aisssh! Okay, stop! Gusto ko lang naman maramdam ang selos pero hindi ko talaga kaya. I don't feel any jealous"

Kumunot ang noo niya at pagod akong tumitig sakaniya.

"Bakit ka magseselos?" Tanong ni Eli.

I sighed, "Gusto ko maramdaman ang selos. Para alam ko kung gusto nga ba talaga kita. Kung mahal na nga ba talaga kita"

Humakbang siya ng isang beses papalapit sa'kin at eto na naman ang mga paro-parong malayang naglalaro sa aking tyan.

"Uh-huh? Then, being jealous makes you think how your love can go far, is that it?"

Hindi ako nakasagot dahil sa lapit namin.

"You really know nothing about love, Martha"

He smirked evilishly and how ironic he still look so angel. I wanna curse!

"Do you want me to teach you?" His voice become deep and husky where in fact my cheeks are probably blushing. "To know what love really is", he added.

Suddenly, he grabbed my waist and I can totally feel his breathe touches my skin.

I closed my eyes and he kissed my forehead with so much ignite and deep.

Mahigpit ang pagkakahawak ko sakaniyang damit habang hindi niya pa inaalis ang pagkakahalik sa aking noo.

Tumitig na siya sa'kin at hindi niya pa ako binibitawan. Bigla siyang bumulong sa tenga 'ko na kinataas ng mga balahibo ko.

"Let me love you here in heaven, Martha. So, I can show you how love really works"