I love you, in Heaven

Chapter 3

---1st Soul---

"Lorry?" Tanong ko ulit at tumawa siya.

She placed her hands on the side of her cheeks, "Yes, I am. Your cutie favorite doll"

"Paanong...? Wait, you're a human?!" Napataas ang boses ko.

"Well, here in heaven I am. Sa mundo lang ako isang manika and I can't wait to reincarnate as a human", she giggles.

"Bakit ka nasa langit?" Tanong ko sakaniya.

"Well, because you're... Dead"

"I-I can't believe it... You're alive!" Niyakap ko siya at sabay kaming tumawa.

She hug me back, "Lol. I'm dead as dead. I'm just a human!" Humalakhak siya while I can't contained the joy flowed in me.

I let go and look around, naalala kong may kasama pala 'ko.

"Nasaan pala si Elias?" Habang lumilingon ako, her brows furrowed.

"Who's elias?"

Tumingin ako sakaniya, "You don't know him?"

Umiling siya habang nakanguso, "Elias? Hmm, a man?" She asked.

I nod my head, "Yeah"

Her eyes widened, "Oh? Is he handsome?!"

Inisip ko ang mukha niya. Yes, indeed! "Ayos lang, pwede na"

She smirked, "Wait... You mean your soulguide?" Napataas naman ako ng kilay. Ibig sabihin kilala nga niya? He twitched her lips, "Babalikan ka din n'yan. 'Wag kang mag-alala" her brows nodded.

Hinawakan na niya nga ang kamay ko at hinila papalabas, saktong pagtunog ng bell sa shop ay ang pagpasok namin sa panibagong lugar.

I survey the place, "Anong lugar 'to?" Maraming mga box ang mga nakapatong at puno na ng mga alikabok at agiw sa kisame at kahit saan kaman tumingi. Madilim din na sa tingin ko ay hindi na muli pang sinubukang buksan pa ang kwartong ito.

"This is your old room. Pero ngayon ay stock room nalang"

"Room ko? Bakit hindi ko matandaan?"

She faced me while I keep on mesmerizing my... Room? "Don't worry that's normal, may mga ala-ala tayong naiiwan sa mundo. Mga ala-alang inabando natin matagal na panahon at mga masasalimuot na karanasan na ayaw nating maalala"

My brows furrowed because of curiosity, "Why? What's wrong in this room?"

"Come here" nilahad niya ang kamay sa'kin, "I'll show you"

Hinawakan ko ang kamay niya at lumapit kami sa malaking cabinet na nakabalot sa puting tela. Inalis niya ito at mapa-ubo ako sa alikabok. Binuksan niya ito at hahakbang papasok, "What are you doing?" I asked. Anong gagawin niya? 'Wag niyang sasabihing papasok kami sa... Cabinet na 'to?

"Uhm, papasok" she smiled. Really?!

"Seriously? Diyan? Why?" Pagturo ko habang takang-taka.

"Basta, trust me" pumasok na siya at gano'n din ako. Wala akong ideya kung anong mangyayari kung man pumasok kami rito sa cabinet pero may tiwala naman ako sakaniya. Baka makapunta kami sa kaharian ng Narnia ng 'di-oras. Binuksan muli ni Lorry ang pintuan ng cabinet at napunta kami sa isang kwarto. Madilim na kwarto.

"Room ko pa rin 'to, diba? Then, why are we here, again?"

She placed her index finger on her lips while her eyes stuck on something, "Shhh..."

Lumingon ako kung saan siya nakatingin, at nakita ko ang isang babaeng umiiyak. Umiiyak sa kaniyang kama sa madilim na kwarto.

But this time... Maayos na kwarto. Hindi na isang stock room.

Pinagmasdan ko ang babaeng umiiyak and there I realized that, it was me. A teenage Martha.

Mga hikbi niya lang ang naririnig ko sa loob ng kwarto nito, at sa labas ang mga sigawan.

"H-How could you do this to us, huh?!" Sigaw ni mommy ang naririnig ko, "Kasal ka na! You even have a daughter, tapos malalaman ko na nagkikita pa kayo ng babae mo?!"

Nakarinig kami nang pagbasag ng mga gamit, "The hell! Maririnig ka ng anak mo, Josefina!" I heard curses from my father.

"Anak ko?! Anak mo rin 'yon! Lucas, tigilan mo na 'yan. Lubayan mo na yang babae mo, kung hindi aalis kami ng anak mo. Tandaan mo ang sinasabi ko lucas", nanggigil ang kaniyang boses.

One more curses I heard from my father and I heard a slammed of a door. Patuloy ang pag-iyak ng batang martha sa kaniyang kama habang kami ni lorry ay nanatiling nakatayo.

Tama ba ang narinig ko? Bakit hindi ko 'to matandaan? Ibig sabihin, may kabit ang daddy ko?

Kaya ba minsan sa tuwing nakataliko ako ay hindi ko man maradaman ang pagmamahalan nila? Dahil nangangaliwa na ang aking ama?

"My father cheated my mom..." Bulong ko at napalingon sa'kin si lorry.

Another scenario made in this room, was a teenage martha being spoiled by her own freedom, and swallowed her decent behavior plus well-proper woman being which turned her into wild one.

Biglang bumukas ang pintuan and there we saw martha, and a boy? They're kissing so hungrily, sino ang lalaking 'to? Bakit naging gan'to akong babae?

"Saan ang parents mo?" The boy asked in the midst of their kissing.

"I don't know" tipid na sagot ni martha.

"Paano kung andito sila sa bahay niyo?"

"Don't mind them, 'cause I don't"

Hiniga ng lalake si martha at kumunot ang noo ko. He removed the pants of martha and her t-shirt as well. Napasapo ako ng noo, boyfriend ko ba 'to? But as far as I remember I never do boyfriends.

Sa kalagitnaan ng paghahalikan nila, may binunot ang lalaki sakaniyang bulsa.

"What the heck is that?" Bumaling do'n si martha but her voice remained soft and thirsty.

"For safety", ngumisi pa ang lalaki at umangat siya while she widened the legs of martha.

My brows furrowed whenever I heard myself moaning and shouting, gusto ko nalang umalis dito. Hindi ko na kaya, I remember this scenario now. How did the earth made me do this?

Biglang bumukas ang pinto at doon nakita namin si daddy, with his angry eyes and dark expression.

"Leave", madiin ang pagkakasabi ni daddy habang nakatingin siya sa lalaki.

Natataranta ang lalaki habang kunot ang noo ni martha, "Faster!" The voice of my dad sounds as a mad thunder like he is giving a command with his superior tone.

Lumapit si daddy sa lalaki at kinwelyuhan ito, "Dad, what are you doing?!" Sigaw ni martha.

"Huwag na sana kitang makita ulit dito. If you want my daughter, face me first. But I guess you're too scared, so you decide to get her easily on bed, huh?" lumingon siya kay martha, "if she can deal with it", bumaling ito ulit sa lalaki at umigting ang kaniyang panga. Kitang-kita ang galit at ang nag-uumapaw na inis sa lalaki na para bang gudto niya itong isubsob sa lupa. "But I won't. A man knows how to respect his woman. You're not a man, young boy"

Inalis niya ang pagkakahawak sa lalaki at biglang lumapit si martha pero hinawakan siya ng kaniyang ama.

Dali-daling umalis ang lalaki kahit na hindi na nakapagpaalam kay martha. Matatalim ang tingin ni martha kay daddy.

"You need to explain, martha" wika ni daddy.

"Why should I?"

"You're just 19 but you and your boyfriend know how to..." Nagtaas ng isang kilay si martha, "you know how to..."

"s*x?" Ngisi ni martha.

"Oh martha, saan mo ba nalalaman 'yan? Anong nagawa namin ng mommy mo para maging ganiyan ka?" Napasapo ng noo si daddy at kita sa kaniyang mga mata ang pagod.

Martha smirked, oh this girl! "Seriously? Dad, itatanong mo pa ba 'yan? Huh, syempre magmamana lang ako sa magaling kong ama. My father is very a loving person, sa sobrang mapagmahal niyan, nagawa pang magmahal ng ibang babae kahit may asawa na't anak. Right, dad?"

"You don't know what you're saying. Labas kana sa gulo namin ng mommy mo"

"Oh? Then, labas kana rin sa buhay ko. Can you stop meddling my life? Si mommy nga hindi ako binabawalan sa lahat ng gusto ko tapos ikaw pa? Ikaw na parehas lang ang ginagawa na'tin. Like father like daughter, isn't it? Mga kadiri-"

Isang sampal ang ginawad ni dad kay martha.

Nanlaki ang mga mata ni Martha at sa oras na 'yon ay nanigas siya sa kaniyang kinatatayuan. Hindi siya makagalaw ang nanatili ang tingin sa gilid nito. Habang si Daddy ay nanginginig sa takot at gustong hawakan si Martha ngunit bakas ang pag-aalinlangan nito.

Nagulat si daddy sa ginawa niya at doon ay may luhang humaharang sa kaniyang mata, "I-I'm so sorry, anak..." Hinawakan ni daddy si martha but all she can do is to step away. Like she was been disgusted by her father.

"Martha anak, I'm sorry. Ginagawa ko lang kung ano ang nakakabuti para sa'yo, ayokong masaktan ka ng tuluyan para sa isang lalaki lang, anak. You're the best gift we ever had. Kami ng mommy mo and I won't let any guy take away my girl. I'll never allow someone to break your heart, anak. I'm sorry"

Umiling siya sakaniyang ama, "No, I won't forgive you. I will never forgive you. Hinding hindi ko pakikinggan lahat ng sinasabi mo, dahil sa una palang naman kasalanan mo na ang lahat ng 'to! 'Wag kanang mahiya dad, sige na sumama kana sa kabit mo!"

Martha ran out of her room and there I saw my dad, crying alone. Ito ang unang beses kong nakitang umiyak si daddy. Namumula ang kaniyang mukha at tanging mga hagilgol niya ang bumalot sa kwartong ito. Suddenly, I felt my tears graciously falls down.

Bigla na naman lumiwanag, for the third time another scenario made in this room. Pumasok si martha wearing her bag and her uniform. She is tightly holding a paper on her hand.

Nilukot niya 'yon, at tinapon sa basura ang she went to her bathroom.

Nagkatinginan kami ni lorry at kinuha namin ang papel sa basurahan. I felt sad on what I saw, "Naalala ko 'to. This is the result of my entrance exam. I f-failed"

Bumaling ako kay lorry at tumango siya, "Yes, dream university mo 'yon. Natutulog ka na ng madaling araw at minsan hindi kana rin nakakain para lang magreview at makapasa ka sa school na'yon. You thought that going in that school will make your life change and better but too bad, hindi mo na ipasa. Actually, my pera naman kayo kahit saan mo gustong mag-aral, makakapasok ka. But proving to your parents that you passed an entrance exam and aimed of having a good grades in secondary will help you to prove them that you've totally change"

Kumunot ang noo ko, "Why? Bakit kailangan kong ipakita sakanila na nagbago na'ko?"

"You were blaming yourself. Like... Ugh! I hate my life I should die, I've never been a good daughter. I only give my parents a bunch of burden!" Lorry just mocked what I've used to said.

"Seriously?!" Napataas ang boses ko kaya naman napatikom ako ng bibig.

She form her lips into straight line and nodded

"Ano ang hawak-hawak niya?" Bulong ko kay lorry.

Lumingon si lorry sa'kin, "Kahit hindi kana bumulong hindi ka pa rin niya maririnig, hindi niya tayo nakikita"

"So, ano nga ang hawak hawak niya?"

"Look" napako na ang tingin ni lorry sa batang martha.

Lumingon na'ko sakaniya at umupo siya sa kaniyang kama. She's holding a medicine?

"Anong gagawin niya?" Bulong ko.

Binuksan niya 'yon, at marami siyang binuhos sa kaniyang kamay.

"At that time, you wanted to end your life" sambit niya. I glanced to the poor martha, her eyes were full of sorrow. Her body became thin and her face was pale.

Nanginginig ang kaniyang kamay habang may mga pills siyang hawak-hawak.

"Pero hindi matutuloy" pagsingit ni lorry.

Napabaling ako sakaniya, "Why?" Nakita ko ang itsura ni Lorry na puno ng awa.

Biglang tumunog ang cellphone niya at kinuha niya iyon.

"H-Hello?"

"Martha, please pumunta ka rito sa office ng daddy mo, now. Y-Your father..." Hikbi ni mommy ang narinig namin sa kabilang linya.

"What happened to him, mom?"

"He's... Dying" narinig kong humagulgol si mommy at bigla kaming natulala ni martha. The young martha and the dead martha.

Biglang kinurot ang puso ko at nagising lang ang diwa ko sa isang malakas na pagsara ng pintuan. Pills were been scattered and the room became dark.

"Days had passed at matagal kayong nakauwi. Your dad died, I'm sure naalala mo 'yon. Naging tahimik at madilim ang kwartong 'to, I've witnessed it because I am here. Nasaksihan ko ang lahat sa buhay mo, in this dark room"

Lorry said like she's narrating a story happened long time ago.

Biglang may nagbukas ng pinto at biglang lumiwanag ang kwarto. Pumasok si martha at bakas sakaniyang mukha ang pagod.

Nag-aayos siya ng gamit niya, mapa-damit, sapatos, at laman ng kaniyang drawers. She stop fixing when she saw something on her vanity mirror.

"It's me" lorry smiled.

Hinawakan ni martha ang manika niya na meron siya simula bata palamang. Dahan-dahan siyang napa-upo sa kama habang yakap-yakap ang manika at bumuhos ang kaniyang mga luha. Sarili kong hagulgol galing sa batang ako, I can't take this.

Lumapit ako at umupo sa tabi ni martha. I hug her but I can't feel nothing. Like, I'm just hollow and invisible, I want to give her comfort. Comforting by my own self. But this time I can't. Only my doll can give the comfort.

She wiped her tears and stood up, binuksan niya ang cabinet na pinanggalingan namin ni lorry kanina.

I saw lorry's eyes, full of pain and abandonment.

"Thank you for being with me, buddy", young Martha whispered.

Nilagay niya ang manika sa loob ng cabinet at dahan-dahan niyang sinarado. Pumasok si martha sa banyo, we heard her cries. Mga iyak na walang katapusan.

Tumayo ako, "B-Bakit hindi ko 'to, natatandaan?" Bumaling ako kay lorry.

"It's because we tend not to remember it. Masakit para sa mga tao na tandaan ang mga gan'tong bagay at mas gugustuhin nila na matandaan ng masasayang ala-ala"

Nakatitig lamang ako sakaniya.

"Simula nang nilagay mo 'ko sa cabinet na 'yan, tanging boses mo lang ang naririnig ko. I can't see anything because it was dark. Madilim at tahimik lalo na kapag wala ka. I was alone in that cabinet for a years, until naging stock room na ang kwartong 'to at inabando na"

Tanging titig lang ang nagawa ko.

Nilahad niya ang kaniyang kamay, "Come here, I'll show you something" she smiled.

Hinawakan niya ang aking palapulsuhan at aambang papasok ulit sa cabinet, "Lorry..."

Lumingon siya sa'kin.

"I-I'm so sorry", tumitig ako sakaniyang mga mata at ngumiti siya. "I was scared. So, I put in you that cabinet. I-I thought, putting you there will make you stay for last. Simula nang namatay si daddy, ayoko ng may mawala pa sa'kin. So, I keep and hide you. I'm so sorry lorry please forgive me, natakot ako"

Lumapit siya sa'kin and she caressed my hair.

"Remember, the first time you saw me? You're so brave, right? Oo, natakot ka. But you swallowed it and face the young girl with so much bravery without being aggressive"

I let my tears fall down. She step closer and wiped my tears.

"But sometimes, being weak is what we need. Hindi sa lahat ng bagay malakas tayo. I mean...", bigla siyang tumawa, "I mean humans. Ang mga tao kase ipinapakita nila na matapang sila para hindi matalo ng kalaban. But... Your soft and fears became your way para makuha at maangkin ako, martha... Nakita ng mommy nung batang 'yon sa shop, na natatakot ka. Na kinakabahan ka, and she thought that one touch of you will make you burst into cry. Kaya nagpaubaya siya, that's why you have me"

"What do you mean?" My voice became shakey.

"What I mean is, sometimes you can show to other people that you are also hurting. Tao ka, may puso ka. Kaya nasasaktan ka. Naawa ang mommy ng batang 'yon sa'yo. Because you look frightened and scared. It's normal to show our fears and emotions. 'Wag puro tapang, martha. Dahil hindi sa lahat ng bagay tayo ang tama, hindi sa lahat ng bagay malakas tayo"

She held my hand and put it on her left cheek. I let my tears fall down.

"May ipapakita ako sa'yo", biglang pumatak ang kaniyang luha at ipinadampi niya 'yon sa aking kamay, "Close your eyes".

Pumikit ako and afterwhile memories flash in my head.

A beautiful young girl wearing a jumper and a boots, with a doll on her arm.

Naglalaro siya sa amusement park, riding a carousel, buying toys, eating a cotton candy and winning a prize.

Mga ala-alang masaya siyang naglalaro habang kasama niya ang kaniyang manika. Biglang may tumulak sakaniya, at nang lumingon siya isang grupo ng mga batang kasing-edad lamang niya.

"Walang kaibigan! Bleh! Bleh! Bleh! Weirdo!" Sigaw ng mga bata ang naririnig niya.

"I have a friend! Go away!"

"Nasaan?! Ayan?! Manika?! Hahahahahaha!"

Yumuko siya at biglang tumulo ang luha niya sabay ang mahigpit na yakap sa kaniyang manika.

"Tara na, umiiyak siya. Hala, sorry"

Lumingon siya, at nakita niyang tumatakbo na ang mga bata. Nang nilingon niya ang doll niya, she suddenly felt relieved.

"Thank you" bulong nito sakaniyang manika.

Wala siyang kaibigan, but she have lorry. Marami siyang problema, but she have lorry. She's a girl who always too strong whenever she's alone, but when she's with lorry... She felt a companion and protector.

I slowly open my eyes at nakitang wala na si lorry sa aking harapan. But there I realized, I am holding now my doll.

Kumunot ang noo ko, "Lorry?"

Bumuhos ang luha ko habang tinititigan ang manika ko. "Thank you for being with me, buddy", I tightly hug my doll like I don't want it to loose.

I am hugging my doll but it feels like the real lorry is hugging me.

I opened the cabinet but this time, hindi ko na iiwan at ikukulong muli si lorry. I'll take her wherever I go like what I've done before when I was a child.

Pumasok ako sa cabinet while carrying my doll with me, nakalabas ako sa isang shop. Yung shop na kung saan una kong nakita si lorry, when I look back. It is still covered with white cloth and a signage Closed.

Bumaling ako sa aking kamay at doon ko lang nakita na wala na ang manikang hawak-hawak ko.

I glanced again on the shop and left a heavy sighed.

"When I'm with lorry, I don't feel scared. Because I have her, she's not just a doll. She's my bestfriend. 'Till we meet again here in heaven, my friend" naging bulong ang huli kong sinabi at nagpamalas ng isang patak ng luha galing sa aking mata.