I love you, in Heaven

Chapter 21

Tatlong buwan na ang lumipas at hindi na muli siya umalis dito katapos ang nangyari sa'ming dalawa ni jacob. Nabalitaan kong hindi na niya tinuloy ang nasimulan nilang negosyo. Tinalikuran ni lucas ang lahat kahit na pa ang mga magulang niya.

"Nagustuhan mo ba?" Tanong niya habag binibigay sa'kin ang bulaklak. "I much as I am seeing flowers wherever I go, I'll pick it without hesistance. Hence, I will not owned it. Flowers aren't mine, it is yours. I'm just giving what really yours"

"Bakit ba lagi mo'kong binibigyan, eh hindi ko naman hinihingi?" Tanong ko.

Inayos niya ang buhok ko at inipit niya ito sa likod ng aking tenga at biglang kumurba ang gilid ng kaniyang labi bilang pag ngiti. Ang mga malalalim niyang mga mata ay napako sa akin at sumasalamin sa kaniyang mga mata ang mga asul na tubig at ginintuang araw.

"Dahil gusto ko", hinawakan niya ang aking kamay at pinaglalaruan ang aking mga daliri, "alam ng buong tao rito sa isla at sa kabilang isla kung gaano kita gusto. Alam nilang lahat, martha. Ikaw lang ang hindi"

Napalunok ako dahil hindi ko alam ano ba dapat ang sasabihin ko. Sa loob ng mga buwan, alam ko sa sarili kong gusto niya 'ko at gano'n din ako. Kahit bumalik ako sa dating isla, walang magbabago. Susunod at susunod siya dahil ano bang magagawa ko, sakaniya ang isla na'to. Dahil isa siyang Salvedo. At iyon ang bagay na hindi ko matanggap.

Na dahil isa siyang Salvedo, tinatago ko kung ano ang totoong nararamdaman ko. Hindi ko kayang magmahal sa isang taong pinagtaniman ko ng galit at sama ng loob.

I shake my head and I look down unconsciously. I felt my tears falling endlessly and I don't want him to look at me being pity and shock.

I don't want him to claim any idea or conlusion why I am crying right now.

I bit my lip at aambang aalis na nang bigla niya 'kong niyakap.

"Hindi ako manhid. Hindi ako tanga. Hindi ako bulag para hindi makita kung paano ka masaktan o sumaya. Alam ko na ang bawat galaw mo, martha. Ilan buwan kong inaalala ang bawat kilos mo kaya 'wag mo nang itago", umiiyak ako sa kanyang dibdib habang patuloy siya sa pagsasalita. "Lagi kong pinapaalala sa'yo na andito lang ako. Na hindi na 'ko aalis kahit hindi mo sabihin. Dahil martha... Ito ang pinili ko. Ikaw ang pinili ko at pipiliin ko"

"Pero hindi... Hindi pwede 'to", mahina ang boses ko at hindi ko na magawang tumugon.

Hinahagod niya ang buhok ko at hinahanap niya ang mga mata ko. Umigting ang kaniyang panga, "I'll take you somewhere" kumunot ang noo ko.

"Basta sumama ka sa'kin" dugtong niya.

Hindi ko alam bakit hindi ko tinanong kung saan kami pupunta pero may tiwala ako sakaniya. Kahit na kinakabahan ako. Sobra ang kaba kong umaakyat sa isang maliit na burol dito sa dulo ng isla.

Puro puno at may mga puntod na nakalibing dito.

"Bakit tayo nandito?" Tanong ko at tumigil siya sa isang puntod.

Nilahad niya ang kaniyang kamay, "Come here". Dahil sa dala ng kaba dali-dali akong pumunta at lumingon kung sino ang dinadalaw namin.

Bumagsak ang dalawang balikat ko at napaluhod ako sa harap ng puntod. Ang sakit makita na nakaukit sa lapida ang pangalan ng mga magulang mo.

Lumunok ako at mariin akong lumingon kay Lucas na may mga luha sa'king mga mata, "T-Totoo ba-a 'to?" Lumuhod siya at tumitig sa mga lapida.

"I'm sorry. It took me several months to find their body. Last week lang nahanap ng mga tauhan ko and there I found out that their bodies got burned. Hindi sila nalunod, it's an explosion. I did my research for the past few months it started when I stay here and... And I found out that my parents payed anyone to tell that it was just sinked. That the boat hot sinked. Kaya nang nalaman ko ang lahat nang 'yon, dali-dali akong umuwi dito sa Pilipinas. I-I'm sorry. Martha, forgive me"

Nakita kong lumunok siya ng mariin at hindi niya magawang tumingin sa'kin.

"Gusto kong ipalam sa'yo bago ko sila ipalibing. Dahil alam kong ang gusto mo ay makita lang ang katawan ng nga magulang mo. I'm sorry dahil pinagkait ko 'yon. I-I was just scared. Martha, believe me I do really want but I can't bear seeing you hurting while you are staring at your parents being lifeless"

Hindi pa rin siya tumitingin sa'kin. Oo masakit na hindi ko man nakita ang katawan nila. Sobrang sakit.

"W-Why?" I swallowed, "Bakit hindi ka tumingin sa mga mata ko habang sinasabi mo sa'kin 'yan?"

Dahan-dahan siyang tumitingin sa'kin at nakikita ang mga ugat nito sa kaniyang leeg at nang nagtama ang aming mata, nakita ko ang pamumula ng kaniyang mata na puno ng pagod at sakit.

Umiling ako, "I-I didn't know you're fighting this all alone", again my tears fall down endlessly.

"Lucas..." Niyakap ko siya upang pakalmahin ang puso niya. He's hurting and I think I need to do something to make him relief. Like something is telling me that I need to. "Gusto ko hindi lang ikaw, gusto ko pati ako ang lumalaban", naging kalmado ang loob ko dahil sa pagkakayakap ko sakaniya.

"Gusto ko kasama na'ko sa mga ginagawa at mga laban mo, Lucas"

"What do you mean?" His voice suddenly become deep and husky.

"You and me, fighting together no matter what. You know what supposed to be that mean"

Lucas tighten the hug and whisper warmly in my ear, "I love you, Martha. I love you to the point I wanted to call your name next to my last name"

"Ayokong maging isang Salvedo" diretso kong sinabi.

May mga pagkakataon na napapanaginipan ko ang mga magulang ko. Kung kailan nalaman ko ang totoo, mas gusto kong maghiganti sa mga Salvedo. Gusto kong lumuhod sila at nagmamakaawa sa harap ko para sa isang awa. Pero hindi ko maituloy kung ano ang naging plano ko noon.

Dahil sa pagmamahal na binibigay ni lucas at pagmamahal na meron ako sakaniya, nag-iba lahat.

Gabi-gabi akong pinupuntahan ni Lucas dahil nakita niya 'ko noong isang gabi sa dalampasigan mag-isa at umiiyak. Simula nang napako sa isip ko na wala na talaga ang mga magulang ko, akala ko matatanggap ko pero hindi pa rin pala.

Iniipit ko ang buhok ko nang biglang binitawan ni Lucas ang sagwan at agaran niya kong hinawakan.

Andito kami sa bangka, sa ilalim ng maliwanag na buwan at napapaligiran ng malamig na tubig dagat.

"S-Sorry..." Kinuha niya ulit ang sagwan at tumingin sa ibang direksyon.

Humalakhak ako sa tawa at nagbuga lang siya ng hininga.

"Bakit ba napapraning ka?" Hindi pa rin ako tumigil sa kakatawa.

"Baka tumalon ka na naman"

"Ahhh..." Wika ko at bigla akong tumayo at agaran siyang napatayo.

"Martha!" Sigaw niya

Humalakhak ako habang hinahawakan niya ang magkabilaan kong siko.

"Takot ka?" Ngumingisi ako

He scrunch his nose "Tss", his jaw suddenly clenched.

"Marunong akong lumangoy, lucas"

Hinubad ko ang suot-suot kong uniform sa hotel at naiwan nalang ang sando ko sa loob at ang undergarments ko.

Tumalon ako nang hindi nililingon si lucas. Sumisid ako sa ilalim nang tubig at wala akong masyadong makita. Nakarinig ako ng pagbagsak sa tubig at lumangoy ako pabalik sa bangka.

Inikot ko ang aking tingin at hindi ko makita si lucas. Wala na siya sa bangka at nakita ko ang t-shirt nito ibig sabihin siya ang narinig ko.

Pero inikot ko ang tingin ko at wala akong makitang lucas.

Sumisid muli ako pero hindi ko talaga siya makita. Inahon ko ulit ang aking ulo at sinigaw ko ang pangalan niya, "Lucas!!"

Suddenly, someone grab my waist and when I turn out there I saw the eyes of lucas. He kissed my lips and my eyes widened.

He bit my lower lip, "Sorry, I lost my breathe under the sea..." Hingal na hingal siya habang tumititig sa aking labi.

I kiss him more but this time filled with electric feeling and extreme hunger of kisses. I kiss him deeply while I was touching his hair playfully. He played with my tongue and I heard him moaned.

An erotic moaned which blended on the sound of waves.

We are kissing passionately in this cold sea flowing the burning and ignite feeling.

The way he touches my skin, it feels like I want something more. We seems so thirsty like we aren't surrounded by water. We gave each other ecstatic feeling and desires like this is the last time ever.

Parehas namin tinatanaw ang buwan habang nakahiga kami dito sa bangka. Nakahiga ako sakaniyang dibdib habang nilalaro niya ang aking buhok.

"Bakit hindi ka pa magpakasal?" Out of nowhere bigla ko 'yon natanong.

"Bakit naiinip ka na?" Tanong niya

"Ano?"

He laugh mockingly, "Uh-huh, basta sabihan mo kapag magpapakasal kana pupunta ako"

"Oh talaga?" I laugh.

"Yeah!" Tumingin siya sa'kin, "Hindi ako pwedeng mawala sa kasal mo, martha. Walang kasalan na magaganap kung wala kang groom"

"Tapos?" Pang-asar ko.

"I'm telling you that I'm your groom!" Tinuturo niya pa ang sarili niya habang natatawa ako sakaniyang reaksyon, "I'm your husband soon enough, kaya 'wag mo'kong binibiro dahil gagawin kong katotohanan 'yan, martha"

I sighed, "Really?" I kiss his forehead at namula siya ro'n. I smile. "Hmph, gusto ko yung maiiyak ako", pabiro ko.

"Okay, I'll make you cry in happiness", he kisses my forehead with so much affection.

"Lucas..."

"Hm?"

"Do you think mababalik pa yung trato sa'kin ni Miss Cora? Hanggang ngayon hindi niya pa'ko kinakausap I mean hindi tulad noon, lagi niyang pinupuna kahit anong gawin ko pero ngayon kahit makita niyang pumalpak ako hindi na niya 'ko napapagalitan. Parang mas gusto ko yung dating strikta at nakakatakot na Miss C"

I felt his adams apple moved which I think he swallowed.

"Talk to her. Tell her that you're uncomfortable than the usual, she'll understand it though. She likes you, martha so I think everything will fall back to its places. So, don't worry too much. Hm?"

"I doubt", I sighed. "Feeling ko may problema eh, feeling ko iniiwasan niya 'ko"

"How did you say so?"

"Ang tipid niyang sumagot tapos kapag nakikita niyang magkasama tayo, umaalis siya. H-Hindi kaya dahil sa nakaraan natin? Iyong sinampal ka niya?"

"Nakita mong sinampal niya 'ko?" Nagulat siya ro'n.

"Oo naman!"

"That night... Hindi siya naniwala sa sinabi mo"

Nanlaki ang mga mata ko sa sinabi niya.

"Alam niyang hindi ko magagawa 'yon. She knows me for how many years. She witness how I grow up and what I want in this world"

"Pero bakit ka niya sinampal?"

"She's afraid that I might harm you in the future that's why she asked me to do something"

Then if that's the case, bakit kailangan niya 'kong iwasan?

"Ano 'yon?"

"She asked me to avoid you at all cost. Na huwag akong lalapit sa'yo kahit kailan"

Tumango ako, "I know. Lagi niyang sinasabi sa'kin na hindi kita deserve. Na hindi ako para sa'yo, totoo naman. Naiintindihan ko kung ano iniisip ni Miss Cora. Masyado kang mataas. At una palang hindi naman talaga ako ang mga tipo mo eh"

He sighed, "Are you going to change your mind?" He pouted.

"Huh?"

"To marry me"

I smile and I landed a soft kiss on his lip. I shaked my head, "I'll be marrying you, the one and only son of salvedos"

He smile and caressed my hair, "So, don't worry to much and just love me, that's all"

Hinigpitan ko ang pagkakayakap ko sakaniya at pinikit ko ang mga mata ko.

I feel so haven and at peace on his broad chest.

Para akong nasa alapaap.

I fell asleep on his manly chest and I just woke up when I felt like we are almost in the seashore.

Kinamot ko ang mga mata ko dahil nasisilaw ako sa araw. Nakatulog kami dito sa bangka at nang lumingon ako malapit na kami sa dalampasigan.

"Lucas..." Ginigising ko siya dahil may mga natatanaw ako ng mga tao sa di kalayuan.

His messy hair and morning face ruin my nervousness and replaced it into desire. Hayst! Ano ba, martha gumising kana!

His eyes were haft open while staring at me and he kiss my forehead, "Morning"

"Tignan mo, mga tao ba 'yun?" Turo ko.

Lumingon siya ro'n at nagsuot ng pang-itaas na damit. Nagsagwan siya papunta sa dalampasigan at doon ko lang narealize na mga tauhan 'yon ng mga Salvedos at natatanaw ko si Miss Cora.

Nang papalapit na kami, bigla akong binuhat ni lucas pababa ng bangka. Aaminin kong kahit nakasama ko si lucas may konting kaba akong nararamdaman sa mga oras na'to.

"Martha!" Lumapit si Miss Cora at dinaluhan niya 'ko ng may pag-aalalang ekspresyon.

"I'm sorry, it's my fault. Please..." Hindi natapos si lucas at ginawaran siya ng sampal ni Miss Cora.

Biglang nagflashback sa akin ang nangyari noon. Parang nangyari na ang lahat ng 'to noon.

"Miss Cora" hinawakan ko ang braso niya.

"Sinabihan k-kita!" Sumigaw si Miss Cora. Nagulat ako dahil bigla siyang umiyak. Ngayon ko lang makitang uniiyak si Miss Cora nang dahil sa'kin? Hindi ko alam ano ang dahilan bakit siya nagagalit, hindi ko maisip na mauuwi ang lahat ng 'to dahil sa hindi sang-ayon si Miss Corsa sa kung ano ang meron sa'min ni lucas.

Bigla kaming nakarinig ng boses ng isang lalaki, "Lucas! Where have you been?!"

Nang napalingon kami, nakita ko ang isang Salvedo. Ang ama ni lucas. With his corporate attire and shades.

Hinawakan ni Miss Cora ang palapulsuhan ko at tinago niya 'ko sa likod.

Nakita kong kumunot ang noo ni lucas at nanlilisik ang mga mata sa kaniyang papalapit na ama.

"I'm asking you, lucas. Saan ka galing?"

"What are you doing here?"

Napataas ng kilay ang matandang salvedo.

"Iniwan mo ang trabaho mo sa Manila para lang sa islang ito, hijo. So, I'm just checking ano ba ang kinahuhumalingan mo sa munting isla na'to? Ibebenta ko na 'to sa iba pero tinanggihan mo sila, what's wrong hijo?"

"I already made up my mind. Sinabi ko na, I don't need your money"

Humalakhak naman ang Salvedong 'to, "I'm not giving you money, son. I'm just lending you. Kailangan mong magbayad"

"Stop lending me your f*****g money or wealth. I don't need them", madiin ang pagkakasabi ni lucas.

Humakbang papalapit sakaniya ang kaniyang ama, "Why son? Is there something you find more valuable than money? Than wealth?" He laugh. "Someone, I guess?" He raised his one brow.

Lumingon siya sa'kin at pinako ang tingin kay Miss Cora na mahigpit ang pagkakahawak sa'king palapulsuhan.

"Umalis kana", diretsong sabi ni lucas.

"I'm surprise, Lucas. Hindi ka ganiyan dati, what made you do that? Or who made you to?"

"Sir, they're both tired please let them rest. Please, excuse-"

"No. I want to talk with the one who is dearly with my son" bumaling siya sa'kin. "What's your name, hija?"

"Dad..." Si lucas.

"Papakasalan ko ang anak niyo", bigla kong sinabi na kinagulat ng lahat. Napalingon sa'kin si Miss Cora habang nanlalaki ang mga mata.

"I love your son. We both love each other and I want him to be my-"

"Martha!" Sinigawan ako ni Miss Cora. Biglang hinawakan ni lucas ang kamay ko at tinignan niya ko sa aking mga mata.

Let's escape this place, lucas. Just you and me. Iyong walang pwedeng kumontra at pumigil.

Gusto kong sabihin nang biglang may sumigaw na babae.

Sinigaw ang pangalan ni lucas.

"Omg, Lucas!"

Napabaling kami ro'n at isang babaeng maganda ang tumatakbo sa aming gawi. Ngumingisi ang ama ni lucas at hindi pa rin ako binibitawan ni Miss Cora.

"Are you alright?" Hinawakan niya si lucas at hindi ako makakontra dahil sa sobrang ganda ng babaeng nasa tabi namin.

"Ano kasing sinasabi mo, hija?" Bumaling sa'kin ang ama ni lucas na nakangisi, "You love my son? Then, what can you provide with him? To us? Huh, sorry hija but he will marry someone else"

"Dad..."

Bumaling ako kay lucas na walag bakas nang pagkagulat. Gano'n din ang babae. Tinitigan lang niya 'ko na puno ng awa sa mga mata.

"M-Magpapakasal si lucas?" Tanong ni Miss Cora.

"Yes, fortunately. In fact he knows it and he agreed to -"

"Dad, I didn't agree and I'll never be! I have my own decision so stop meddling my life, can you?!"

"Shut up!" Sumigaw na ang kaniyang ama.

Naguguluhan ako at hindi ko alam ano na ang mga nasa isip ko. Binitawan ni Miss C ang kamay ko.

Lumingon ako kay Lucas na hindi magawang tumingin sa'kin, "Lucas... You know everything? H-Hindi naman diba?"

"M-Martha..." Aambang hahawakan ang kamay ko pero tinanggihan ko. "I-I know, but I already said no. Ikaw, ikaw ang pakakasalan ko. Believe me, please"

Umiling ako at gusto kong magsalita pero walang lumalabas.

Gusto ko siyang paniwalaan dahil mahal ko siya dahil alam kong ginawa lang niyang hindi sabihin para hindi ako masaktan pero bakit hindi ko magawang paniwalaan siya?

"You didn't deserve my son"

Biglang sinampal ni Miss Cora ang ama ni lucas at hindi agad itong nakabawi, "Ibang -iba sa'yo ang anak mo, Roberto. Pero unti-unti mo siyang tinutulad sa sarili mo"

Nagulat ako dahil sa casual at diretso niyang sambit.

Hinila ni Miss Cora ang kamay ko at pagod na hinawakan ako ni Lucas habang ang isip ko ay nasa kawalan.

"I want to talk to her"

"You don't have to, lucas. She needs to calm herself", sabi ni Miss C.

Recent hours, magkasama palang kami ni lucas. We were so inlove. Feeling the ease and so much passion of love. But with just one moment, here we are parting ways.

Drifting away.