“What did you just say?” tanong ko na pagpatak ng luha naman ang sagot ni Dorry, at maya maya ay nagtakip ng bibig. Nag-iwas din siya ng tingin na para bang nagsisi kung bakit niya sinabi ‘yon. Pero wala na. Kahit anong iwas pa niya, hindi na ako papayag na hindi matapos ang sinimulan niya.
“Bumalik ka sa isla, Dorry? Kailan? Bakit hindi ka nagpakita? Bakit hindi ko alam?” sunod-sunod ko nang tanong. Para kasing na bagyo ang utak ko. Habang siya, nanatiling tahimik at wala na yatang balak magsalita.
“Dorry, harapin mo ako!" Nahagod ko na ang buhok ko. Ayaw ko man sanang magalit, pero hindi ko naman mapigil ang sarili ko. Para kasing gusto na naman niyang bawiin ang salitang binitawan niya. Kung kanina ay nagtakip siya ng bibig ngayon, ay nakapa naman ang dibdib niya na nagpakunot sa noo
