The Outcast Billionaire

Kabanata 6

“Bumaba ka!”

Parang huminto sandali ang t***k ng puso ko, hindi dahil sa bulyaw ni Dorry, kundi dahil sa biglang paghinto ng kotse.

Pakiramdam ko, tumilapon ang kaluluwa ko palabas ng katawan ko.

“Buwesit ka!”

Napakurap-kurap ako nang halos tumusok na sa mga mata ko ang mahabang kuko ni Dorry.

“Kanina ka pa. Bumaba ka!” dagdag singhal niya, at akmang tatampalin pa ako.

“W-why should I?”

Ayon, matapos kong mapigil sandali ang hininga ko at hayaan si Dorry na duro-duruin ako, nagawa ko ring magsalita.

Nauutal man, pero alam kong apektado pa rin naman siya.

Namumula lalo ang mukha niya. Kumibot-kibot pa ang mga labi na parang may gusto pang sabihin.

Pati butas ng ilong niya ay bumubuka. Parang toro na galit at gustong sungayin ako.

“Kanina ka pa, Nelson! Hindi nakatutuwa ang mga banat mo. Papansin kang sira-ulo ka!”

“Sinabi ko ba na matuwa ka? At saka, ano ba ang ikinagalit mo, ha? Totoo naman ang sinasabi ko. Noong ginawa nga natin ‘yon, hindi ka naman nagalit. Nag-enjoy ka pa nga sa pag-drive!”

“Stop it, Nelson!” sigaw niya, sabay takip sa mga tainga niya. “Ayaw ko nang marinig. Ayaw ko nang maalala!”

Sandali naman akong napatitig sa kanya.

Anong kaartehan ba itong pinapakita ni Dorry? Bakit ganito siya mag-react? Bakit hysterical siya? Bakit parang diring-diri siya kapag naaalala ang ginawa namin?

“Kung ikaw, natutuwa na maalala ang nangyari noon, ako, hindi! So stop reminding me of the past, past na ayaw ko nang maalala sa tanang buhay ko!”

Maluha-luha na ang mga mata niya habang sinasabi ang mga salitang ‘yon.

“Nakapandidiri!” dagdag niya pa habang pisil-pisil ang noo.

Pahapyaw akong tumawa, saka matiim siyang tinitigan.

“Nakapandidiri? Ngayon diring-diri ka na, pero noon sarap na sarap ka!”

Pandidilat ng mga mata at kagat ng pang-ibabang labi na lang ang sagot niya, na nagpangisi naman sa akin.

Akala niya, mapapatahimik niya ako dahil sa mga sinasabi niya?

Nagkakamali siya. Mas sinindihan niya lang ang galit ko. Mas ganado pa ako na ibalik ang nakaraan.

Nasusuklam kasi ako sa kamalditahan at kaartehan niya.

Alam ko namang maarte at maldita na siya dati pa, pero ngayon mas nag-level up. At nasusura ako. Napipikon sa mga sinasabi niya.

“Bingi ka ba? O talagang bobo ka lang kaya hindi mo maintindihan ang mga sinasabi at pakiusap ko? Paulit-ulit ka, Nelson. At sa tuwing binabanggit mo ang nangyari noon, mas nandidiri ako!”

“Nandidiri ka naman pala. Bakit ka pumayag?” Sinadyang tawa ang tumapos sa tanong ko na ‘yon, na nagpalunok sa kanya nang paulit-ulit at nag-iwas pa ng tingin.

“Nandidiri?” ulit ko sa salitang hindi ko kayang paniwalaan.

“Hindi lang isang beses natin ginawa ‘yon, Dorry. Dalawang beses. At alam ko, walang pandidiri sa oras na ‘yon. Ramdam ko that you liked it!”

Pinandidiinan ko ang huling salitang sinabi ko. Para maalala niya kung paano namin hawakan ang isa’t isa.

Kung paano niya tinawag ang pangalan ko habang umuungol, habang gumigiling sa ibabaw ko.

“Shut up, Nelson, please. Nakikiusap ako. Tama na! Tigilan mo na ‘to,” madiin at gigil niyang sabi habang inuuntog ang noo sa manibela.

“Kung gusto mong tigilan kita, magpaliwanag ka! Bakit ka galit? Bakit ka nandidiri? Bakit ayaw mong maalala ang nangyari noon?”

Pabagsak akong sumandal.

Tama nga yata si Dorry, sira-ulo ako. Kasi hanggang ngayon kinukulong ko pa rin ang sarili ko sa nakaraan.

Ang dami ko nang nakatagpo na ibang babae. Maraming naikama. Mas maganda at seksi kaysa dito kay Dorry, pero bakit hindi ko pa rin mabitiwan ang nakaraan namin?

Bakit gusto ko pa ring malaman ang mga dahilan sa pag-alis niya nang walang matinong rason?

Sandali siyang sumulyap sa akin.

Alam niya na naghihintay ako ng sagot.

Alam niya na hindi ko siya titigilan hangga’t hindi ko marinig ang valid niyang rason.

“Kaya ayaw kong maalala. Kaya nandidiri ako kasi… wala ako sa katinuan no’ng time na ‘yon, Nelson. Kaya nangyari ‘yon,” putol-putol niyang paliwanag, saka bumuga ng malalim na buntong-hininga.

Pahapyaw na naman akong tumawa.

Shit.

Ibang klaseng paliwanag. Ibang klaseng rason. Napapailing ako.

Lagi kasi akong nagugulat sa mga sagot nitong babaeng ‘to. Imbes na luminaw ang nasa utak ko, mas nagugulo.

“Wala ka sa katinuan? Ano ka, lasing?” Hindi ko napigil ang malakas na tawa habang hindi siya nilulubayan ng tingin.

“Nangati ako—” pabitin niyang salita na nagpahinto sa tawa ko.

“Nangati lang ako dahil sa sea squirts. Allergic reaction.”

Sandaling umawang ang labi ko.

“Allergic reaction?” Maya-maya ay kunot-noo kong tanong. Nakalikot pa ang tainga ko. Tama ba ang narinig ko? Allergic reaction daw? “Pinagloloko mo ba ako, Dorry?” dagdag ko pa.

“Hindi!” pasikmat niyang sagot, pero hindi na niya ako nilingon. “Totoo ang sinasabi ko!”

Nahagod ko ang buhok ko at nanghihinang napasandal na lang.

Nabobo na nga yata ako. Hirap kasi akong iproseso sa utak ko ang sinabi niya.

Maya-maya ay hindi ko naman mapigilan ang pagtawa. Literal na nangati siya, kaya pumayag na magpakamot? Ginawa niya lang pala akong pangkamot. s**t namang allergy ‘yan.

Ako kasi, hindi lang katawan ko ang binigay ko sa kanya noon.

Pati puso ko at kaluluwa ay inalay ko sa kanya noong gabi at umagang ‘yon.

Sincere ako sa nararamdaman ko sa kanya noon. Hindi lang dahil sa libog o kung anong effect ng sea squirts. Tapos siya, allergic reaction lang pala ang dahilan?

Ginagawa talaga akong gago nitong babaing ‘to.

Binaliw na niya ako noon; binabaliw naman niya ako ngayon. Mali nga yatang nagpakasal kami.

“Kaya, please, Nelson. Kung gusto mong maging tahimik ang mga buhay natin, ‘wag mo na ulit ipaalala o banggitin ang nakahihiyang pangyayaring ‘yon!”

Hindi na ako sumagot.

Nag-backfire kasi lahat ng pang-iinis ko sa kanya.

Gusto ko siyang i-torture gamit ang nangyari sa amin noon, pero bumalik sa akin lahat.

Buwisit na sea squirts ‘yon. Kasalanan ‘to ni Vianna May.

Sumulyap ako sandali kay Dorry nang umandar ang kotse, at kitang-kita ko ang ngiti niya. Ngiting tagumpay.

Hindi puwede ‘to.

Hindi puwedeng matalo ako sa laro naming ‘to. Kailangang bumawi ako.

Nilingon ko si Dorry na ngayon ay maaliwalas na ang mukha.

Bakas ang ngiti sa mapula-pulang labi.

“Malayo pa ba tayo?” bagot kong tanong. Hindi ko na rin siya nilingon. Hindi pa nga kasi ako nakabawi. Wala pa akong mukhang ihaharap sa kanya.

“Medyo malapit na, pero may dadaanan muna tayo,” mahinahon naman niyang sagot, sabay hinto sa harap ng gusali. “Wait here, sasaglit lang ako sa loob,” sabi ni Dorry at agad na bumaba ng kotse.

Hindi man lang hinintay ang sagot ko. Talagang kumikilos siya batay sa gusto niya.

At dahil ayaw ko na magpadikta, lumabas ako ng kotse at mabagal na naglakad papasok sa gusali.

“HL Specialized Real Estate.” Basa ko ang pangalan ng building kung saan pumasok si Dorry.

Out of curiosity, pumasok na rin ako sa loob.

Siyempre, kahit parang aso at pusa kami nitong si Dorry, mag-asawa pa rin kami. Dapat alam ko ang mga lakad niya, ang mga ginagawa niya, para alam ko kung paano siya hahawakan.

Heto ako, nasa loob ng gusali.

Hindi naman kalakihan ang gusaling ito. Iilang empleyado lang din ang nakikita ko na puro abala sa mga kausap nila.

Pero ang umagaw sa pansin ko ay si Dorry.

Kitang-kita ko mula sa glass wall ng opisina ang mga galaw at ngiti niya habang kaharap ang lalaking parang nilalandi siya.

Parang sinindihan ang mga paa ko.

Ang bilis kong narating ang opisina.

“Matagal ka pa ba?” sikmat ko, kasabay ng paghawak ng lalaki sa kamay ni Dorry.