Kabanata 5
1107 Words
NELSON
Hindi ko napigil ang sarili na mapangiti. Para kasing nabulunan si Dorry.
‘Yan nga, gusto kong maalala niya kung ano ang nangyari sa amin noon sa isla.
Gusto kong bumalik sa alaala niya kung paano niya ako iniwan nang dalawang beses na wala man lang matinong eksplanasyon.
Walang matinong dahilan.
Ni kausapin ako. Wala.
Hindi puwedeng ako lang ang apektado.
Hindi puwedeng ako lang ang magdusa sa pagbabalik ng nakaraan namin. Gusto ko, siya rin.
Akala ko kasi, nakalimutan ko na ang sakit. Akala ko nakalimot na ako, hindi pa pala.
At ngayong asawa ko na siya, pakiramdam ko para akong tine-torture. Bumabalik lahat. Bumalik ang sakit at galit ko sa ginawa niya noon.
“Mukha mo, Nelson! Kung akala mo maniniwala ako sa kalokohang sinasabi mo, nagkakamali ka. Hindi ako pipilitin ng pamilya ko sa mga bagay na ayokong gawin!”
“Ah, hindi ka pala pinilit ng pamilya mo na magpakasal sa lalaking hindi mo kilala, at ni pangalan ay hindi mo alam?” Asar na ngiti ang tumapos sa sinabi ko na nagpatiim naman ng labi niya.
Ibang klase naman pala talaga siya. Ako na ang naging kaibigan niya, kilala niya, ngunit tinanggihan at nilayuan niya.
Pero ang magpakasal sa lalaking hindi niya kilala, okay lang. Ibang klase siya!
“Hindi ba sinabi ko naman sa’yo, I have my reasons kung bakit ako pumayag na magpakasal.”
Nakamot ko ang kilay ko at saka pahapyaw na tumawa.
Bumagsak naman ang balikat niya habang nagmamakaawa ang hitsura.
“Please, Nelson, pabayaan mo na akong umalis. Magkanya-kanya na tayo. Iyon lang naman ang purpose natin, hindi ba? Tuparin lang ang kahilingan ng pamilya natin, at ngayong tapos na, then let's just go our separate ways. Ituloy mo ang buhay mo; itutuloy ko rin ang akin. Walang pakialamanan. ‘’Wag mong isipin na porke’t we’ve exchanged vows ay mayroon nang tayo.”
Napalakas ang tawa ko na nagpagusot naman sa mukha niya.
“My God, Dorry. ‘Yong imagination mo, out of this world! Yes, we’ve exchanged vows, fake vows. Ikaw yata ang nag-iisip na mayroon tayong dalawa!”
“Hindi ako nakikipagbiruan sa’yo, Nelson. Sinasabi ko lang kung ano ang naiisip ko.”
“Hindi rin naman ako nakikipagbiruan sa’yo, Dorry!”
“‘Yon naman pala. So, bakit bumubula ang bibig mo? Bakit pinipigilan mo ako sa gusto kong gawin?”
“Hindi kita pinipigilan, Dorry. Sinasabi ko lang na mayroon kang obligasyon bilang asawa ko. Kahit pa napipilitan ka lang magpakasal sa akin dahil sa peste mong rason, obligasyon mo pa rin ako.”
Nakagat niya ang labi niya. Hinablot na rin niya ang kulay pink niyang wig at ginulo-gulo ang buhok.
“Ang gulo mo, Nelson!”
“Buhok mo ang magulo; hindi ako!” Kalokohan ko namang sagot na lalong ikinairita niya.
“Ano ngang obligasyon?” Dinuro na naman niya ako. “‘Wag mo nga gamitin sa akin ang salitang ‘yan. At kung ano man ang rason ko, wala ka na do’n!”
“Nagtanong ba ako? If you think may pakialam ako sa’yo, you’re wrong. I don’t give a damn sa kung ano ang gusto mong gawin, Dorry. Hindi kita pinipigilan. But for the sake of this marriage, kailangan mong gawin ang obligasyon mo kung ayaw mong magkaroon ng problema!”
Kung kanina ay ang tapang-tapang niya at binabasta-basta lang ako, ngayon ay ramdam ko na ang takot niya.
Kitang-kita ko kung paano tumigas ang nanginginig niyang mga labi.
Siguro ay na-realize na niya na hindi na ako ang dating Nelson na tinatawag niyang sira-ulo.
Hindi na ako ang Nelson na ngingiti lang kahit anong sabihin niya.
Hindi na niya ako puwedeng sigaw-sigawan at hindi na niya ako puwedeng apak-apakan.
Hindi ko binawi ang matalim kong tingin sa kanya habang dinudukot ang cellphone ko sa bulsa.
“Jac, ‘wag mo na akong sunduin,” sabi ko at agad ko ring pinutol ang tawag.
Wala naman talaga sana akong plano na pigilan siya o ipilit ang obligasyon na sinasabi ko, pero ang yabang kasi niya. Umastang hindi apektado sa muling pagkikita namin.
“Ano pa ang tinatayo-tayo mo riyan? Take me to your car. Umuwi na tayo. Pagod na ako. Gusto ko nang magpahinga!”
Kumunot ang noo niya. ‘Yong takot na nakikita ko kanina ay napalitan na naman ng inis.
“And why would I do that? Bakit kita iuuwi?”
“Akala ko matalino ka, pero sarili mong tanong hindi mo masagot.”
Inangat ko ang kamay ko at ipinakita sa kanya ang daliri kong may suot na wedding ring.
“We’re husband and wife, Dorry. Siyempre, kung nasaan ka, dapat ay nando’n din ako. Unless gusto mong sa isla tayo tumira.”
Nagsalubong ang mga kilay niya.
Galit na galit na, parang gusto na akong suntukin. Kumuyom kasi ang kamay.
“Kung gusto mong tumira sa isla na ‘yon, bahala ka! I will never set foot on that island again!” Madiin ang bawat bigkas niya ng mga salitang ‘yon.
Ramdam na ramdam ko ang sinseridad sa sinabi niya.
Ramdam ko ang gigil sa bawat salita niya.
“‘Yon naman pala. Ayaw mo sa isla tumira. So let’s go. Umuwi na tayo, dahil kanina pa naghihintay sa atin ang mga magulang mo. They are eager to meet their handsome son-in-law!”
“Nakausap mo ang parents ko?”
Kung anong lakas at diin ng mga salita niya kanina, ngayon ay matamlay na.
“Your father texted me just now.”
Ipinakita ko ang mensahe sa kanya.
Hindi na siya nagkomento sa text ng papa niya. Tumalikod na agad siya at nagpapadyak na naglakad papunta sa parking area.
Mapait na lang akong napangiti habang sumusunod sa kanya.
Napaisip din ako habang nakatutok ang mga mata ko sa matambok niyang pang-upo na yumuyugyog sa bawat hakbang niya.
Bakit ayaw na niyang bumalik sa isla na iyon? Anong rason?
Is it because of me? Dahil ba sa nangyari sa amin? Imposible naman yata ‘yon.
Sa aming dalawa, ako ang dapat mag-isip na hindi na muling aapak doon, kasi doon ako unang nagmahal at doon din unang nasaktan.
“Ang bagal! Pakibilis!” ang sikmat niya habang hinihintay ako.
Ngiti na lang ang sagot ko at pumasok na nga ako sa kotse.
Parehong matalim ang tinginan namin sa isa’t isa habang kinakabit ang safety belt.
“Marunong ka bang mag-drive?” tanong ko, kasabay ng pag-andar ng kotse.
“Hindi lang marunong! Magaling akong mag-drive,” sagot niya.
“Oo nga naman. Ang galing mo mag-drive, lalo na no’ng nasa bangka tayo!” sagot ko.
Sumabay iyon sa biglaang paghinto ng kotse.
- Writer
