The Outcast Billionaire

Kabanata 7

Kaagad na hinablot ni Dorry ang kamay niya na hawak ng lalaki at nilapitan ako.

Napangisi na lang ako. Ang laki kasi ng hakbang niya.

Ang bilis niyang narating ang kinatatayuan ko. At ayaw niya pa yatang ipakita ang mukha ko sa lalaki.

Hinarangan pa niya talaga ang mukha ko.

“Nelson, what are you doing? I told you to wait outside. Ang hirap mong pakiusapan. Ang tigas ng ulo mo,” gigil na sabi ni Dorry.

Pinanliitan pa niya ako ng mga mata.

“Nakakahiya ka. Nakakahiya sa boss ko. Basta-basta ka na lang pumapasok sa opisina na walang pahintulot,” dagdag niya.

“Nakakahiya agad? I got bored. Ang tagal mo. At saka, ang init-init sa labas, Dorry, kaya pumasok ako rito para sana magpalamig. Kaya lang, mas mainit na eksena pala ang makikita ko!”

“Dorothy, who is he?” malumanay na tanong ng lalaking kausap ni Dorry.

Sa sobrang malumanay ng boses niya, sa sobrang bait pakinggan, alam ko agad na pretentious ang lalaking ito.

Too good to be true ang pinapakitang kabaitan.

Ito namang si Dorry, walang kaalam-alam na gusto lang siya nitong mabingwit.

“I am sorry, Hector,” sabi niya, sabay lingon sa lalaki. “This is...” She paused, then looked at me.

Ang tingin niya ay parang nagsasabi na ‘wag akong magsalita ng kung ano-ano at sakyan ko lang ang sasabihin niya.

“This is my friend, Nelson,” sabi niya, pero hindi pa rin umalis sa harapan ko.

Parang nahihiya siyang ipakilala ako sa lalaki.

Hinaplos-haplos pa niya ang balikat ko at inayos ang purple tie ko, saka ngumiti nang matamis bago hinarap ang lalaki.

“Your friend—”

Pamimilog ng mga mata ang pumutol sa sasabihin sana ni Hector.

Kasama lang naman siya sa mga taong ayaw ko na sanang makita, at malamang sa reaksyon niya ngayon, alam kong ayaw niya rin akong makita.

Gulat na gulat nga siya.

Bukod sa pamimilog ng mga mata, parang pinigil pa niya ang hininga.

Maging ako ay sandali ring nagulat, pero agad namang nakabawi.

Ngayong bumalik na ako sa bansa, alam kong may mga pagkakataon na makasalubong ko ang mga taong ito, kaya hinanda ko na ang sarili ko.

Tinitibayan ko na ang loob ko.

Ngumiti ako. “Long time, no see, Hector! Gulat na gulat ka, ah?”

Humakbang ako nang kaunti palapit sa kanya. Agad namang tumabi sa akin si Dorry.

“I get you, Hector. You weren’t expecting na muli akong makaharap. And yes, I’m Dorry’s friend,” ngisi kong sabi, sabay hapit sa baywang ni Dorry na agad namang tinampal ang kamay ko.

“Do you know each other?” naguguluhang tanong ni Dorry.

Nagpalipat-lipat ang tingin niya sa akin at kay Hector.

Nanliit ang mga mata ko.

Hindi kasi gumalaw si Hector, pero nanatiling tumitig sa akin.

Halatang nagkukunwari siya na hindi ako kilala.

“Yes, I know him well, but I doubt it kung kilala pa niya ako,” sagot ko na nagpalunok nang paulit-ulit kay Hector.

Hindi na nakakagulat ang reaksyon niya. Makita ba naman niya ang isa sa mga multo ng nakaraan niya?

Pero grabe namang maglaro ang tadhana.

Sa ilang oras ko pa lang na pamamalagi rito sa bansa, dalawang tao na ang nakatagpo ko na parte ng nakaraan ko.

Una si Dorry, at ngayon ito namang hambog na lalaking ito.

“Dorothy, he looks familiar, but I don’t think kilala ko siya.” Umiling si Hector habang sinasabi iyon.

“Such a liar!” sigaw ng utak ko. Pero hindi ko mapigilan ang tumawa.

“As expected,” nasabi ko na lang.

“Nelson…” gigil na sita ni Dorry sa akin. Kinurot pa ang likuran ko.

Ayaw niyang talagang masira ang imahe niya sa harap ng lalaking unggoy na ito.

Akala naman niya ay ikinagwapo na niya ang suot na suit at trousers na abot hanggang sa sikmura.

“Sabi mo ‘yan, hindi mo ako kilala. Hindi ako kokontra, basta panindigan mo,” ngisi kong sabi, sabay kindat kay Dorry.

Pagtiim ng bagang naman ang sagot ni Hector. Pero sinisiguro niyang hindi makita ni Dorry ang nanggagalaiti niyang hitsura.

Bigla kasi siyang ngumingiti kapag lumilingon sa kanya itong friend ko raw.

“Shall we, my friend?” ngisi kong tanong kay Dorry na pandidilat na naman ang tugon.

Pero maya maya ay ngumiti siya at hinarap si Hector.

“Hector, thank you for allowing me to work with your company,” nakangiting sabi ni Dorry habang in-extend ang kamay niya kay Hector.

“It’s my pleasure, Dorothy—”

“Tara na! Ang daming satsat!”

Tinampal ko ang kamay ni Hector na malapit nang lumapat sa kamay ni Dorry, na sabay na ikinalaki ng mga mata nila.

“Tuloy n’yo na lang bukas ang usapan n’yo. ‘Yong walang taong naiinitan sa labas at walang nababagot sa kahihintay,” talak ko sabay hapit sa baywang ni Dorry at halos itakbo na siya palabas.

Wala akong pakialam kung nahihirapan siyang maglakad dahil sa mataas niyang takong.

Ang landi eh.

Ang tamis ng ngiti niya sa ibang lalaki, tapos kapag ako ang kaharap, laging galit.

“Are you insane?! Bakit mo ‘yon ginawa, Nelson? Wala ka talagang modo, ano?” talak ni Dorry habang palabas na kami ng building.

“Oo na nga! Wala na akong modo, pero mas walang modo ang sira-ulong ‘yon!”

Dinuro ko ang building na parang si Hector pa rin ang kaharap ko.

“Wala akong pakialam sa away n’yo! Lalong wala akong pakialam kung sino sa inyo ang mas walang modo. Mali pa rin ang inasal mo, Nelson. Boss ko ‘yon!”

“Boss? Anong klaseng boss? Boss, na gusto kang ikama?”

Tumiim at nanliit naman ang mga mata niya.

“Hindi mo ba napansin, Dorry? Kung tingnan ka ng Hector na ‘yon, ay parang hinuhubaran ka.”

Mapakla siyang tumawa at saka bumuga ng hangin.

“Pakialam mo kung hinuhubaran niya ako sa paningin niya. Hanggang tingin lang naman ‘yon. Pero ikaw…”

Bumaba ang paningin niya sa kamay kong nakayapos pa rin sa baywang niya.

“Kanina ka pa hawak nang hawak. Namimihasa ka na!” Malakas na tampal sa kamay ko ang kasabay ng sinabi niya.

“Pasalamat ka nga at hawak lang ang ginawa ko, hindi patong!” madiin kong sabi, sabay takbo palayo sa kanya.

Nilingon ko naman siya pagkatapos.

Galit na galit na nga, akmang ibabato na sa akin ang bag niya, pero hindi tinuloy dahil nakita niya si Hector na nakatingin sa amin mula sa glass wall ng opisina niya.

I waved at him, at siyempre may kasabay ‘yong mapang-asar na ngiti.

“Let’s go, Dorry. Kanina pa naghihintay ang mga magulang mo,” sabi ko at nauna nang pumasok sa kotse.

Nakita ko pang kumaway si Dorry kay Hector, at flying kiss naman ang sagot ng hinayupak.

Ang sarap pitikin ng nguso.

Ito namang si Dorry, ang sarap kurutin ng singit. Ngingiti-ngiti kasi.

“Bakit kayo magkakilala?” tanong niya nang pumasok siya sa kotse.

Sinimangutan ko siya at inismiran naman niya ako.

“Hindi mo ba nakuha ang sinabi ni Hector kanina? Ako lang ang nakakakilala sa kanya. Hindi niya raw ako kilala,” sagot ko, kasabay ng pag-andar ng kotse.

“Oo na, kuha ko na! But please, Nelson, next time wag mo nang gawin ‘yon. ‘Wag ka nang manghimasok sa mga affairs ko. Panira ka na nga sa mga plano ko, panira ka pa sa trabaho ko!”

Mapakla akong tumawa. “Mabuti ka pa nga. Mga plano at trabaho mo lang ang nasira. Ako, buhay ko.”

Sandali niya akong nilingon.

“Bakit ba ako ang sinisisi mo sa kamalasang nangyayari sa buhay mo? Malaki ka na, Nelson. Pareho na tayong may kakayahang mag-isip ng tama noong nagkita tayo. Kung nasira man ang buhay mo, choice mo ‘yon. Hindi ko kasalanan.”

“Ang daldal mo pa rin! Sinabi ko ba na ikaw ang may kasalanan? Inaamin ko, sandali mong ginulo ang buhay ko. Pero, Dorry, marami kang hindi alam tungkol sa akin. So ‘wag kang mag-assume na sa’yo lang umikot ang buhay ko, dahil katulad mo, napadpad lang din ako sa isla para kalimutan ang nakaraan ko,” sagot ko kasabay ng paghinto ng kotse.