Sa tapat ng malaking gate, huminto ang kotse ni Dorry.
“Ito na ba ang bahay n’yo?” tanong ko habang sinusulyapan ang malaki at modernong bahay na nasa loob ng bakuran.
Iniiwasan kong magtama ang paningin namin ni Dorry.
Ayaw kong may mabasa siya sa mga mata ko. Ayaw kong magtanong pa siya o mag-usisa kung ano ang ibig sabihin ng mga salitang binitawan ko. At lalong ayaw kong magkuwento sa taong hindi naman ako binigyan ng pagkakataon na maging parte ng buhay niya noon.
“Oo,” tipid niyang sagot habang binubuksan ang gate.
Pero bago pa iyon tuluyang bumukas, tinapunan niya muna ako ng tingin. Tingin na parang naguguluhan. Parang may gusto pang itanong.
Mapait akong napangiti.
Paano nga ba siya hindi maguguluhan?
Ang nakilala at alam niya lang ay isa akong walang kuwentang taga-isl
