“Nelson, pwede ba? Umayos ka naman kahit ngayon lang. Ang dami-daming tao, pero nakuha mo pa ring lumandi,” pabulong ngunit mahinahon ko namang sabi.
“Ako na naman ang sinisisi mo, ikaw nga ang gumising sa natutulog kong…”
Ramdam ko na naman ang pagtayo ng balahibo sa batok ko. Ang totoo, gusto ko na sana siyang itulak, masyado na kasi siyang nag-e-enjoy sa pagyakap sa akin. Kaya lang, hindi ko naman magawa dahil nasa harap pa rin namin ang hïnayupak na Hector, na kahit napahiya na, hindi pa rin umaalis. Ang kapal talaga ng mukha.
“Nelson, let go of me. Sobra ka na." Halos hindi bumubuka ang labi ko habang sinasabi ‘yon.
Sinisiguro ko rin kasi na hindi mawawala ang fake kong ngiti dahil sa mga kasambahay na katulad ni Hector ay nanatili pa rin sa harapan namin at ngising-ngisi pa, ka
