“Kesin sesinizi.”
Çelik’in sesi düştü, ama sertti.
“Bu evde ben konuşurum.”
Gül hemen toparlandı.
“Ben sadece—”
“Dedim ya kes,” dedi Çelik. “Bir kelime daha edersen ağzını kapatırım.”
Feride güldü.
“Geç oldu ama yine de güzel. Erkekliğini hatırladın.”
Çelik döndü.
“Senin de haddini bilmen lazım.”
“Biliyorum,” dedi Feride. “Ama senin çizdiğin yer değil.”
Gül araya girdi.
“Bak kendini ne sanıyor.”
Feride döndü.
“Sen de kendini bir halt sanma. Nikâhın var diye kraliçe olmuyorsun.”
“Oluyorum,” dedi Gül. “Çünkü resmî olan benim.”
“Resmî olup da bu kadar aşağı düşenini görmedim,” dedi Feride. “Helal olsun.”
“Senin ağzın çok açıldı,” dedi Gül. “Çelik, buna dur de.”
“Dur derim,” dedi Çelik. “Zamanı gelince.”
Feride sordu.
“Ne zaman mesela? Gül’ü tamamen silince mi?”
“Silinecek
