Feride sandalyeden kalktı, mutfağın ortasına geçti.
“Demek kahveyle kaçtınız. Ne romantik. Biriniz karı, biriniz patron gibi.”
Gül kapıdan geri döndü. Elinde boş fincan yoktu artık, ama yüzünde o bildik kibir vardı.
“Bak hele,” dedi. “Sesin titremiyor artık. Tehdit moduna mı geçtik?”
“Geçtik,” dedi Feride. “Çünkü başka çarem kalmadı. Siz ikiniz de insanlıktan çıkmışsınız.”
Gül kollarını göğsünde bağladı.
“Beni insanlıktan çıkmakla suçlayan kadına bak. Çelik’in evli olduğunu bile bile ikinci kadın olmayı seçtin. Şimdi de bana metres diyorsun. Asıl metres sensin Feride. Resmi nikâh kimde, onu bir düşünelim mi?”
Feride dişlerini sıktı.
“Resmi nikâhı cebine koyup adamın vicdanına oynuyorsun ya, bravo. Madalya takalım mı?”
“Diline sahip ol,” dedi Gül. “Ben ağa kızıyım. Komşu köyün ağas
