The Capo's Captive

Chapter 2

(Aleksandra POV)

"ALEKSANDRA Palermo. The sharpest blade of our family," eksaheradang deklarasyon ni Lei. His annoying voice echoed throughout the four corners of the Supreme Court. Kami na lamang dalawa ang naiwang tao dito.

Kasalukuyan akong nagliligpit ng aking gamit na nasa ibabaw ng prosecutor's table. Tinapos ko muna ang aking ginagawa bago ko siya tinapunan ng blankong tingin. He was standing beside my table, while both of his hands was hiding in his pockets. He was giving me a sweet, sarcastic and fake smile.

A walking pest in a form of a man.

Tumayo ako at binitbit ng kanan kong kamay ang aking black leather briefcase. I turned to face him. Magkapantay lang kami. We're both 5'6 in height. But right now, I am 3 inches taller than him because of my heeled black shoes and that makes his existence even more small than the way it was.

I looked at him straight in his eyes. "That's why you need to stop tailing and lingering around me if you don't want to get yourself a deadly incise wound," walang emosyon kong saad.

And then I turned my back on him. Wala akong balak na pag-aksayan siya ng oras. Dire-diretso akong naglakad patungo sa dalawang malaking pintuan, while my heels was making a faint noise. Hinawakan ko ng dalawa kong mga kamay ang magkabilang handle ng pintuan at dahan-dahan ko iyong binuksan.

As soon as my right shoes stepped outside the door, I received a strong slap. Bahagya lamang ang pagtabingi ng aking mukha dahil malugod kong tinanggap ang malakas na sampal ni Mrs. Dacillo. I was expecting this. This is nothing new to me. Besides, I am a heartless woman as what they called me.

"Demonyo ka! Hindi ka tao. Asan ang puso mo?!" Naghihinagpis na sigaw sa akin ni Mrs. Dacillo habang pinaghahampas niya ako sa aking dibdib ng kaniyang magkabilang kamay na kita na ang matinding pagkakakulubot. Even her veins was clearly visible like that of the roots of a giant tree.

She was already a senior citizen. Isang hampas-lupa na nais magkamit ng hustisya para sa apo niyang babae na naagasan dahil sa side effects ng kaniyang vitamins na ininom. A vitamins manufactured by MEDPHIL Company, the third to the most sought medicine producers in the Philippines, solely for low blood. And that company hired me to be their prosecuting lawyer against the complainant.

I don't care about anything, except winning this case. That's my only duty. I didn't come here to sympathize or feel anything towards anyone, even to my own client.

Hinayaan ko lang si Mrs. Dacillo na sabihin niya ang lahat ng hindi kanais-nais na salita tungo sa akin. Hinayaan ko lang siya na gawin kung ano ang gusto niya kahit pa pinagtitinginan na kami ng mga tao na nandirito.

I was counting the seconds and minutes in my head since I received that strong slap. And when I reached the last second until 5 minutes, the old woman in front of me collapsed. Maagap siyang sinalo ng kaniyang anak na lalaki na kanina pa abala sa pag-awat sa kaniya mula sa pagsugod sa akin.

Nagkagulo ang lahat ng saksi sa pangyayari. Walang pag-aatubiling tinulungan nilang lahat ang matanda. Except for me— and my cousin, who was standing behind my back and still in the state of shock. Namimilog ang kaniyang mga mata habang nagsasalit-salitan ang kaniyang tingin sa akin at kay Mrs. Dacillo na napapalibutan ng mga tao. Tsk, mga tanga! Lalo lang nilang pinapahirapan ang matanda. They are blocking the oxygen that the old woman needs for her to gain her consciousness back.

Hindi ko na pinansin si Lei. Nagsimula na akong maglakad sa mahabang hallway patungo sa exit. I didn't mind the glares and the terrified looks of all the people towards me inside this building.

Bago ko tuluyang marating ang exit ay napahinto ako sa aking paghakbang. It feels like the world turned into a slow motion as my two eyes saw the complainant victim falling from above outside the building through the glass door. Our eyes met, nangungusap ang kaniyang mga mata. And in a split second, her petite body fall to the ground right in front of the exit. Right in front of my existence. Parang drum na pinalo ng malakas ang aking puso.

Blood splattered everywhere. Umalingawngaw ang sigawan ng mga tao na nakakita. Akmang maglalakad na sana ako patungo sa exit upang makalabas na sa building na ito ngunit dumagsa na ang madaming tao na balak maki-ususyo sa nangyari.

I turned my heels right. Sa kabilang exit nalang ako dadaan. Tuloy-tuloy lang ako sa paglalakad hanggang tuluyan na akong makalabas. And the wild breeze welcomed me. Nawala ang lahat ng pagod ko ngayong araw.

I OPENED the door. Nang makita ako ng mga empleyado ko ay mabilis nilang itinago ang newspaper na hawak-hawak ng bawat isa sa kanila. But they were too late for that because I already saw them. I closed the door behind me and walk towards Justin. Inilahad ko sa kaniya ang aking palad. He looks at me, terrified.

Nagdadalawang-isip na iniabot niya sa akin ang newspaper na itinago niya sa ilalim ng kaniyang desk. Matapos kong makuha iyon ay dumiretso na ako patungo sa loob ng aking opisina. After closing the door, inilapag ko ang aking briefcase sa ibabaw ng mini table na napapagitnaan ng dalawang mahabang couch. Everything in my office is in the color of dark green. May mga halaman din akong nakatanim sa paso dito sa loob.

Eleganteng naupo ako sa couch. I crossed my legs and leaned my back on the soft backrest of the couch. Tiningnan ko ang header ng newspaper.

'Prosecutor Lawyer and the CEO of Infinity Company, Ms. Aleksandra Palermo, killed another innocent victim'

Binuklat ko ang mga pahina hanggang sa dulo. Sinummarize na nila sa diyaryong ito ang lahat ng kasong hinawakan ko sa Korte Suprema, simula una until to the last case about the vitamins that has the side effect of having miscarriage. And there was even stolen shots of me from the very beginning where Mrs. Dacillo slapped me hard till I walk away even after seeing the girl lost her life in front of me.

'The devil who wears a beautiful face'

'Evil. Wicked. Heartless.'

'She doesn't deserve everything in life. I feel pity for her employees in her company. It was a living hell for them.'

Ilan lang 'yan sa mga komentong nabasa ko sa dyaryo na naka-highlights pa. The effort. Gusto kong palakpakan at bigyan ng standing ovation ang journalist na gumawa nito.

Inilapag ko sa lamesa sa harapan ko ang dyaryo matapos kong tingnan ang lahat ng nilalaman nito. Saka naman bumukas ang pintuan ng aking opisina at iniluwa niyon si Luis. Bastard! Hindi man lang naisipang kumatok.

Naglakad siya palapit sa akin at naupo sa kabilang couch sa tapat ko. Idinipa niya ang kaniyang mga braso at ipinatong iyon sa headrest ng couch. Habang naka-de-kwatro naman ang kaniyang mga binti.

"Wala ka bang sasabihin? Wala bang good morning diyan?" Nakakunot ang noong tanong niya sa akin.

I stared at him blankly straight in his eyes. Sa pagkakaalam ko ay walang rason para batiin ko siya. And it's just a waste of energy. Pinagkrus ko ang aking mga braso.

"Ano pa nga bang aasahan ko?" Umiiling-iling na saad niya sabay kibit-balikat.

"I came here to tell you about the newly released newspaper of NewsPinas publishing. At ang tanging nilalaman lang niyon ay ang mga evil doings mo," dagdag niya.

Tumayo ako sa sofa at nagtungo sa desk ko. I sat on my swivel chair and starting sorting out the documents on my desk. Heto na naman siya at nagbubukas ng walang topic na hindi naman deserving para paglaanan ko ng oras.

"It's just a newspaper," walang ganang saad ko.

Kinuha ko ang sign pen ko at sinimulan kong i-review ang mga papeles na kinakailangan ng pirma ko.

"I can't believe you! That would taint our company. You're so cruel! Wala ka na ba talagang puso? You're looking very fine and unbothered despite everything you witnessed just 2 days ago. Ni wala ka man lang naging reaksyon," he ranted.

Nag-angat ako ng tingin sa kaniya. Binibigyan niya ako ng hindi makapaniwalang tingin.

"My company. And business is business. The lower and middle class of the human chain would throw hate on my company but they are not our customers so why would I care? Even our wealthy clients wouldn't give a damn thing about my issue. So, if you don't mind, get out of my office and silently close the door behind," walang emosyon kong saad.

How I hate saying long sentences! It drains me out.

He was left astounded for a moment. Sinubukan niyang ibuka ang kaniyang bibig, ngunit walang lumalabas ni isang salita mula roon. Makalipas ang ilang minutong pakikipagtitigan niya sa akin ay tuluyan na siyang tumayo at lumabas ng aking opisina. Kagaya ng huling sinabi ko sa kaniya, he didn't even make a sound when he close the door of my office.

What a good dog.

NAPATIGIL ako sa tuloy-tuloy kong paghigop ng aking Black Ivory coffee na nasa itim na mug nang tumunog ang telepono ko. Maingat kong ibinaba ang aking mug sa desk na nasa aking harapan. Kinuha ko ang telepono at sinagot ang tawag.

"Good morning, Ms. Aleksandra Palermo. I just called to inform you that your son was now here at the guidance office for punching and inflicting a physical damage to one of his classmate. We need you here in the office," walang paligoy-ligoy na bungad sa akin ni Principal Carillo ng Naga University kung saan kasalukuyang nag-aaral sa kolehiyo si Andrei.

I stared blankly at nowhere. "Thank you," ang tangi kong sinabi bago ko pinutol ang tawag.

Kinuha ko ang cellphone ko na nasa aking harapan at sinimulan kong tawagan si Georgio. Tanging ring lang ang naririnig ko sa kabilang linya hanggang sa maputol na ang tawag. Still, I dialed his number until he answers his cellphone. I don't know. Siguro ay mahigit 20 missed calles ang nagawa ko bago niya tuluyang sinagot ang aking tawag.

I hear a loud slap on the background. Of course I knew it where that slap came from. Paniguradong pinalo niya ang pwet ng kung sinong haliparot na kasama niya ngayon. Together with a plucking sound of his p***s going in and out on the v****a of that woman. Rinig na rinig ko din ang malakas na ungol ng aking nakatatandang kapatid. And a woman was making a duet with him.

"Ugh—s**t! Ang sarap mo, tangina! Hooooo!" Georgio's voice.

"Ogo," madiin na tawag ko sa kaniya. Iyan ang nickname na ginawa ko para sa kaniya at ako lang ang tumatawag sa kaniya ng ganiyan. Well, he hates that nickname to the core.

Narinig ko ang malakas na paghingal niya. Halos mabungog ako dahil sa speaker pa yata ng cellphone niya siya bumuga ng hininga.

"Stop it!" Mababakas ang iritasyon sa kaniyang tono, yet paungol ang pagkakasabi niya.

Napakabastos talaga ng isang 'to. Nakakadiri siya. Hindi ko alam kung saan lupalop niya namana ang matindi niyang kalibugan.

"Finish what you're doing, right now. Pumunta ka sa school ni Andrei at sunduin mo siya sa guidance office," imporma ko sa kaniya.

I heard him heaved a long, deep sigh.

"I heard that, Ogo! Now, do what I just said!" asik ko sa kaniya.

Hindi ko na hinintay pa ang tugon niya. Mabilis kong pinatay ang tawag dahil naririndi na ako sa kakaungol nung babaeng katalik niya ng mga sandaling ito. Mabuti nalang mapalaki ko patungo sa tamang landas si Andrei. Hindi niya tinutularan ang kabastusan ng kaniyang 'ama' kahit pa lagi silang nagkakasama.

Ipinatong kong muli sa aking desk ang aking cellphone. Pinaikot ko ang aking kinauupuang swivel chair paharap sa dalawang malaking kurtina na humaharang sa back glass wall ng aking opisina. Tumayo ako at mabagal na naglakad palapit doon.

Hinawi ko ang kanang kurtina at bumungad sa akin ang maliwanag at asul na asul na kalangitan. Sa ibaba naman ay tanaw na tanaw ang ma-trapikong kalsada ng Maynila at ang maliliit na establisyemento. Sa harapan naman ay makikita ang naglalakihang mga gusali na karaniwan doon ay mga condominium.

Even this kind of good scenery doesn't give me any reason to feel any kinds of emotions. I was empty and cold. I stared blankly ahead for some minutes. Wala akong iniisip na kung ano.