The Billionaire's Auction

CHAPTER 7

JEANN

Kita ko ang unti-unting pagkuyom ng kamao niya bago siya muling nagsalita.

“Twenty billion.”

Parang biglang huminto ang mundo ko.

Twenty billion.

Gusto kong mapamura nang malakas, pero wala akong magawa dahil mahigpit na nakatakip ang bibig ko.

Ganito ba talaga?

Bakit kailangang gumastos ng ganoon kalaking pera para sa akin?

Hindi naman ako matalino.

Hindi rin naman ako sobrang sipag.

Wala akong espesyal na kakayahan para maging katumbas ng dalawampung bilyon.

Kaya sana... huwag ako.

“Higher than twenty billion?” tanong ng babae sa lalaking nakasuot ng maskara.

Agad akong napatingin sa kanya.

Humingi ako ng tulong sa pamamagitan ng aking mga mata, umaasang may gagawin siya.

Pero wala.

Tahimik lamang siyang nakatingin sa akin.

“Twenty billion for Ms. Jeann Zane Vasquez!” masayang anunsyo ng babae.

Nanlumo ako.

Tapos na.

Itinuon ko ang atensyon ko kay Kaito.

Nakatingin din siya sa akin habang kalmadong hinihimas ang babaeng katabi niya. Pagkatapos ay ngumisi siya.

Isang ngiting puno ng pang-aasar.

Isang ngiting parang alam na alam niyang wala na akong magagawa.

At hindi ko maipaliwanag kung bakit...

Kinilabutan ako.

Hindi ko gusto ang paraan ng pagtitig niya sa akin.

Hindi ko gusto ang ngiting iyon.

At higit sa lahat, ayaw kong malaman kung ano ang ibig sabihin nito.

“Tumayo ka.”

Hinawakan ako ng dalawang lalaki at sapilitang itinayo.

Bago ako tuluyang ilayo roon, muli kong tiningnan sina Mom at Dad.

Huling pag-asa ko na sana iyon.

Umaasa pa rin akong kahit isang beses ay titingnan nila ako.

Umaasa akong lalapit sila.

Umaasa akong sasabihin nilang “Anak, uuwi ka na sa amin.”

Pero wala.

Iniwasan nila ang tingin ko.

At pagkatapos...

Nagsimula silang maglakad palabas ng venue.

Parang wala akong halaga.

Parang hindi nila ako anak.

Napabuntong-hininga ako nang malalim.

Ramdam ko ang sakit sa dibdib ko, pero pinilit kong huwag umiyak.

Wala na.

Wala na talaga akong matatakasan.

Dahil si Kaito na ang bumili sa akin.

At sa halagang dalawampung bilyon...

Ako na ngayon ang pag-aari niya.

*****

KAITO

Napakuyom ang kamao ko.

Hindi dahil sa bid.

Kundi dahil sa lakas ng loob niyang subukang kalabanin ako.

“Twenty billion,” malamig kong sagot habang hindi inaalis ang tingin ko kay Jeann.

Napangisi ako.

Hindi niya inaasahan na tataasan ko ang bid.

Sa totoo lang, hindi ito ang plano.

Pero ngayong nakita ko siyang nasa harapan ko...

Wala na akong pakialam.

I know Jeann will be interesting.

At higit sa lahat, may posibilidad na magkaroon siya ng malaking papel sa mga plano ko.

“Higher than twenty billion?” tanong ng babaeng auctioneer.

Tahimik ang buong lugar.

Walang sumagot.

Wala nang gustong tumapat.

Napangiti ako nang bahagya.

I won.

Simple lang.

No one can defeat me.

“I think that's not the plan.”

Napalingon ako sa lalaking nasa tabi ko.

Ice.

“It's not,” malamig kong sagot.

Tumingin muli ako kay Jeann.

“But she will be part of our plan.”

*****

ICE

“Nababaliw ka na ba?”

Kunot-noo akong tumingin kay Kaito.

“Paano kapag nalaman ni Tita na nag-uwi ka ng babae sa bahay ninyo?”

Wala man lang emosyon sa mukha niya nang sumagot siya.

“I can handle that.”

Hindi na ako nagtanong pa.

Kung desisyon niya na iyon, wala na rin akong magagawa.

Lumabas ako kasama si Nathan at sumakay sa sarili kong kotse.

Bago ako tuluyang umalis, napadako ang tingin ko kay Jeann na wala pa ring malay.

Napabuntong-hininga ako.

Ang alam ko, pahihirapan lamang sana ni Kaito si Jeann.

Pero hindi ko inaasahang ganito ang mangyayari.

Hindi ko inaasahang siya mismo ang magbi-bid kay Jeann.

Suspendido ang klase ngayon kaya mas marami akong oras para asikasuhin ang mga papeles sa trabaho.

May sarili akong kumpanyang pinapatakbo, kaya hindi na bago sa akin ang umuwi nang hatinggabi.

“Bagay sa kanya 'yan. Pakialamera.”

Napalingon ako kay Nathan.

Hindi ko napigilang matawa.

Sinamaan niya ako ng tingin.

Pero hindi ko talaga napigilan ang sarili ko.

Sa paraan niya magsalita ng pakialamera, hindi mo talaga maiwasang matawa.

Si Nathan ang tipo ng taong hindi fluent mag-Tagalog.

At minsan...

Nakakatawa talaga siyang pakinggan.

*****

JEANN

Masakit.

Iyon ang unang bagay na naramdaman ko nang unti-unting bumalik ang aking malay.

Masakit ang ulo ko.

Napapikit muna ako bago tuluyang iminulat ang mga mata.

Ano ba'ng nangyayari?

Sinubukan kong alalahanin ang huling nangyari.

Ang auction...

Mom at Dad...

Kaito...

Kaito!

Agad akong napabangon.

At doon ko lamang napagtanto kung nasaan ako.

Hindi ko kilala ang kwartong ito.

Napakalaki nito.

Mas malaki pa kaysa sa buong kwarto ko sa bahay.

Punong-puno ng mga paintings ang paligid at kapansin-pansin ang dominanteng kulay na pink.

“Nandito ka na pala.”

Napalingon ako nang marinig ang malalim at baritonong boses.

Si Kaito.

“N-nasaan ako?” kinakabahan kong tanong.

Tumayo siya at humarap sa akin habang nakapamulsa.

“In my house.”

Nanlaki ang mga mata ko.

“B-bakit nandito ako?”

Tumayo ako mula sa kama.

“Pakawalan mo ako rito!”

Ngunit ang tanging isinagot niya ay isang nakakainis na pagngisi.

“If you want to eat something, go to the dining area. I'll wait for you there.”

Sandali siyang tumigil.

“At ipapaliwanag ko sa iyo ang lahat.”

Magsasalita pa sana ako nang bigla na lamang siyang tumalikod at umalis.

Kung hindi rin talaga bastos!

Napahilamos ako sa mukha.

Hindi ko alam kung maiinis ako, matatakot, o sisigaw.

Pero isang bagay ang malinaw sa isip ko.

Kailangan kong makatakas.

Agad akong nagsimulang maghanap ng maaaring daanan palabas.

Napatingin ako sa bintana.

At nang silipin ko ito...

Halos mawalan ako ng gana.

Napakataas.

“Buwisit naman!”

Minamalas talaga ako!

Wala akong ibang pagpipilian kundi ang pintuan.

Dahan-dahan ko itong binuksan.

Walang tao.

Perfect.

Agad akong tumakbo palabas ng kwarto at pababa ng hagdan.

Isa.

Dalawa.

Tatlong hakbang.

Hanggang sa makita ko ang pintuang palabas.

Malaya na ako!

Hindi pa man ako tuluyang nakakatapak sa labas nang biglang may humawak sa braso ko.

“Argh!”

“Huwag mo nang subukan pang tumakas, Ms. Jeann.”

Nanigas ako.

Dahan-dahan akong napalingon sa lalaking humarang sa akin.

“Bitawan mo ako!”

Nagpumiglas ako, pero mas lalo lamang humigpit ang hawak niya.

Hinila niya ako pabalik sa loob ng bahay.

“Let me go!”

Walang saysay.

Wala akong laban.

Hanggang sa tuluyan niya akong dinala pabalik kay Kaito.

“Sit down.”

Malamig ang utos niya.

Sinamaan ko lamang siya ng tingin.

Hindi ako susunod.

Pero sapilitan akong iniupo ng tauhan niya.

Pagkatapos ay yumuko ito at tuluyang umalis.

Kami na lamang ni Kaito ang naiwan.

Tahimik.

Nakakabinging katahimikan.

“Eat.”

Napatingin ako sa hapag.

At sa pagkakataong iyon...

Biglang kumulo ang tiyan ko.

Traitor.

Hindi ko mapigilan.

Sa dami ba naman ng nangyari sa akin, ngayon pa talaga ako gugutumin?

At sa harapan ko pa ay napakaraming pagkain.

Kahit labag sa loob ko, wala na akong nagawa kundi ang magsimulang kumain.

Hindi dahil gusto ko.

Kundi dahil sobrang gutom ko na.

Tahimik kaming dalawa habang kumakain.

Mabuti na lamang at may kalayuan ang upuan ko sa kanya.

Ayoko siyang malapitan.

Ayoko siyang kausapin.

At higit sa lahat...

Ayoko siyang tingnan.

Tanging tunog ng kutsara at tinidor ang maririnig sa loob ng dining area.

Ngunit kahit tahimik ang paligid, ramdam ko ang presensya ng mga bantay niya sa gilid.

Wala akong ideya kung ano ang plano ni Kaito.

Hindi ko alam kung bakit niya ako binili.

At higit sa lahat...

Hindi ko alam kung ano ang mangyayari sa akin ngayong nasa bahay na ako ng lalaking bumili sa akin sa halagang dalawampung bilyon.

To be continued...