ม่านตะวัน

ตอนที่8 เธอยั่วฉันเอง

คุณหญิงรุจีกลับมาก็ทราบเรื่องจากใบตองและป้าอ่อนเธอเป็นห่วงตะวันฉายไม่น้อย เธอรู้ดีว่าตลอดมาพายุมักพูดจาทำร้ายจิตใจหญิงสาวอย่างตะวัน คุณหญิงรุจีก็ยังไม่ล้มเลิกความพยายามที่จะจับเจ้าลูกชายตัวร้ายแต่งงานอยู่กินฉันผัวเมียกับตะวันฉายไม่รู้เพราะอะไรตั้งแต่คุณปราณีแม่ที่ดูแลบ้านเติมฝันเเนะนำตะวันให้กับเธอตอนไปหารับเด็กมาเรียนเป็นลูกอีกคน เดิมทีเธอแค่อยากบริจาคสิ่งของและเงินสมทบช่วยบ้านเลี้ยงเด็กกำพร้าที่นี้ แต่พอได้เห็นหญิงสาวหน้าตาน่ารัก ดวงตากลมโตผิวขาวต่างเด็กคนอื่นๆในที่นั้น คุณหญิงรุจีจึงตัดสินใจรับตะวันมาเป็นลูกสาวพร้อมอยากให้เป็นสะใภ้ของตนอีกด้วย

"ตะวันลูกนอนรึยัง ให้แม่เข้าไปหน่อยได้ไหม"เสียงหญิงวัยกลางคนเคาะประตูเรียกอยู่หน้าห้องนอนของหญิงสาว

"คุณแม่ อุ้ย!" ได้ที่หญิงสาวจะร้องให้คุณหญิงรุจีช่วยแต่พายุกลับยกมือมาปิดปากหญิงสาวแน่น สายตาดุดันมองคนตัวเล็กอย่างเอาเรื่อง

"ตะโกนสิ บอกแม่เลยท่านจะได้รู้เรื่องของเรา ว่าความสัมพันธ์เราไปถึงขั้นไหนกันแล้ว ดีไหมตะวันฉาย!" เขาร้องขู่แววตาเศร้าของหญิงสาวมองเขาด้วยความน้อยใจ สำหรับเขาเธอคงไม่มีสิทธิ์เรียกร้องหรือปฏิเสธอะไรเขาได้เลยสินะ เมื่อเห็นน้ำตาหยดใสๆของหญิงสาวทำให้พายุภัคนิ่งไป เขาเจ็บแปลบขึ้นมาเมื่อเห็นเธอเสียใจอย่างนี้

"เช็ดน้ำตาแล้วไปเปิดประตูอย่าทำให้แม่สงสัย และถ้าเธอทำให้ท่านรู้ว่าฉันอยู่ในนี้เห็นดีกันแน่!" พายุถอนหายใจก่อนจะเดินหลบเข้าไปในห้องน้ำ ตะวันฉายเช็ดน้ำตาอย่างรีบๆก่อนจะจัดเสื้อผ้าพร้อมไปเปิดประตูให้คุณหญิงรุจี หญิงวัยกลางคนนึกว่าเธอหลับแล้วกำลังจะเดินไปประตูห้องจึงเปิดก่อน

"ขอโทษค่ะตะวันเข้าห้องน้ำอยู่ คุณแม่มีอะไรจะใช้ตะวันคะ"

"แม่ไม่มีอะไรหรอก เข้าไปคุยข้างในเถอะลูก"สีหน้าท่าทางของตะวันเรียบนิ่งจนหญิงวัยกลางคนรู้สึกได้ แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรเพราะคิดว่าตะวันยังคงเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นอยู่ เพราะลูกชายตัวดีกล้าพาผู้หญิงที่ไหนก็ไม่รู้เข้ามาในบ้านตะวันคงเสียใจเป็นแน่

"เจ็บตรงไหนรึเปล่าแม่รู้เรื่องแล้วนะ"น้ำเสียงอ่อนโยนถามหญิงสาวอย่างเป็นห่วงเป็นใย สายตามองดูตามตัวตะวันพร้อมจะจับมือที่ถูกเศษแก้วบาดขึ้นมาดู

"ไม่เจ็บค่ะ ตะวันทนได้แค่นี้เอง"เธอพูดเพราพไม่อยากให้คุณหญิงรุจีรู้สึกไม่ดี

"ทำไมต้องทำตัวเข้มแข็งด้วย ในเมื่อลูกก็เจ็บ แม่ขอโทษนะตะวันที่ดูแลหนูไม่ดีทั้งๆที่รับหนูมาเลี้ยงดูแท้ๆ"

"อย่าพูดอย่างนั้นสิค่ะ คุณแม่ดีกับตะวันทุกอย่าง ชาตินี้ตะวันคงตอบแทนพระคุณของคุณแม่และคุณพ่อไม่พอแน่ๆ ชีวิตของตะวันมีแสงสว่างก็เพราะคุณแม่นะคะ"คุณหญิงรุจีดึงหญิงสาวเข้ามากอดพร้อมลูบหัวหญิงสาวเบาๆ อย่างเอ็นดู

"แค่ตะวันทำหน้าที่แทนแม่ดูแลพี่เขาด้วยความรัก เป็นคุณผู้หญิงของตาพายุแม่ก็พอใจแล้ว แม่ถามตะวันตรงๆเพราะไม่อยากบังคับใจลูก เรื่องแต่งงานตะวันยอมไหมลูก"คำถามของคุณหญิงรุจีเอาหญิงสาวกลืนไม่เข้าคายไม่ออกแน่นอนเธอไม่ต้องการ แต่เพราะคำว่าบุญคุณทำให้เธอไม่สามารถพูดอย่างที่ใจหวังออกไปได้ คนแอบฟังกอดอกมองรอคำตอบจากปากหญิงสาวอีกใจก็ไม่พอใจที่แม่ของตนยังคิดจะจับเขาแต่งงานให้ได้ แต่อีกใจกลับรอคอนคำตอบอย่างใจจดใจจอ

"ว่าไงลูก แม่รอฟังอยู่"เหมือนหญิงสาวทำได้แต่ยิ้มแห้งๆออกมาคุณหญิงรุจียิ่งอยากรู้คำตอบเร็วๆ

"เต็มใจ ตะวันเต็มใจค่ะคุณแม่"เธอพูดออกมาอย่างฝืนใจ แค่เห็นหญิงตรงหน้ามีความสุขก็พอใจแล้วสำหรับเธอ

"แม่ดีใจที่สุดเลยลูก ถึงพี่เขาจะดูดุไปหน่อยอยู่ๆกันไปตะวันจะมีความสุขเองนะลูก แม่จะรีบจัดงานแต่งวันพรุ่งนี้วันเกิดพายุ แม่จะคุยเรื่องงานแต่งกับพายุเลย งั้นแม่ไม่รบกวนแล้วตะวันพักผ่อนเถอะนะ"

"คะ"เธอรับคำสั้นๆพร้อมรอยยิ้มเมื่อเห็นคุณหญิงรุจีหน้าตายิ้มแย้มมีความสุข พอคุณหญิงรุจีออกไปสีหน้าเศร้าของตะวันก็ผุดขึ้นมาอีกครั้ง คำตอบของเธอทำให้คนที่แอบฟังได้ยินทุกอย่าง ชายหนุ่มเดินออกมาก่อนจะสวมกอดจากด้านหลังของหญิงสาว เธอสะดุ้งเล็กน้อยเกือบลืมไปว่าเขาอยู่ในห้องนี้

"ไง สุดท้ายเธอก็อยากเป็นเมียฉันจนตัวสั่นสินะ!?"

"ปล่อยตะวันเถอะคะคุณพายุ"เธอเริ่มอึดอัดเมื่อเขากอดเธอเเน่นกว่าเดิม

"ทำไมฉันต้องปล่อย เธอต้องการอย่างนี้ไม่ใช่หรอ? อยากเป็นเมียฉันนี่ไงฉันก็จะให้เป็นจะทำท่าสะดีดสะดิ้นทำไม!"เขาโน้มใบหน้ามาหอมแก้มนวลของตะวันไปมาจนเธอพยายามเบี่ยงหน้าหนี หญิงสาวยังคงพยายามหลบเขาด้วยท่าทีของเธอกลับืำให้พายุภัคเริ่มไม่พอใจ

"เธอรู้อะไรไหมการที่เธอพยายามดีดดิ้นมันไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลย นอกจากจะทำให้ฉันอยากมากขึ้นแค่เท่านั้น หรือที่เธอทำแบบนี้ก็เพราะต้องการยั่วฉันกันแน่ไม่ต้องยั่วอารมณ์ฉันก็มีละ" เขาพูดเน้นคำก่อนจะจ้องมองใบหน้าหญิงสาวอย่างดุดัน ยิ่งไปกว่านั้นพายุภัคจับแขนหญิงสาวให้มาโดนเป้ากางเกงตน ตะวันฉายรีบดึงมือออกพร้อมผลักอกเขาให้ออกห่าง

"คุณจะบ้ารึไงพูดอะไรออกมา ไม่อายฟ้าอายดินบ้างเลยหรอ!"เธอหมดคำจะต่อว่าเขาเมื่อพายุภัคพูดถึงเรื่องนั้นอย่างหน้าไม่อาย แต่เขาหาได้สนใจในคำพูดของเธอ ไหล่หนายกยักพร้อมยกมืออีกข้างขึ้นมาตับทายทอยของตะวันฉายแน่น แววตากลมเข้มจ้องมองแววตาของหญิงสาวนิ่งเขารู้สึกแปลกๆขึ้นมากับความรู้สึกตัวเองก่อนจะจับไหล่มนของหล่อนพร้อมยกเธอลอยพื้นไปที่เตียงคิงไซร์ หญิงสาวถูกดันตัวลงนอนบนเตียงอย่างง่ายดาย ยิ่งไปกว่านั้นภาพที่เขาจูบกับแซนดี้ก็ผุดขึ้นมาอีกครั้ง ริมฝีปากหนายักได้รูปจูบเร้าเธอทั่วทั้งใบหน้าก่อนจะมาหยุดที่ริมฝีปากบางอวบอิ่มรสจุมพิตของเขาที่ส่งมอบมาให้เธออย่างเร้าร้อน ลิ้นสากกวาดหาน้ำหวานจากปากหญิงสาวอย่างนึกสนุกน้ำตาใสๆของตะวันจู่ๆก็ไหลออกมาเธอเจ็บปวดที่ใจเมื่อตัวเองเหมือนคนไร้ค่า

"คุณจูบกับผู้หญิงคนนั้นแล้วในตอนนี้คุณก็ยังมาจูบกับฉัน ใจคุณทำด้วยอะไรคะพายุ"เธอพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสลด ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมามองพร้อมคิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน

"เธอสนใจด้วยรึไงว่าฉันจะทำอะไรกับใคร อีกอย่างถึงฉันจะจูบกับแซนดี้แล้วยังไงหละ?"

"สกปรก!"

"นี่เธอกล้าว่าฉันหรอห๊ะตะวัน!" เขาหัวเสียเมื่อเห็นหญิงสาวทำหน้ารังเกียจ

"ใช่ค่ะ เพราะคุณมันสกปรกจริงๆ ทั้งใจทั้งการกระทำ หึ! ไม่ว่าฉันจะยอมคุณหรือทำดีกับคุณแค่ไหนคุณก็ไม่มีวันเห็นค่าในตัวฉันนอกจากตำแหน่งนางบำเรอบ้าๆที่คุณสร้างขึ้นมาคุณเห็นฉันเป็นอะไรพายุ คุณคิดว่าตัวเองดีเลิสกว่าคนอื่นมากสินะคะ ถึงคิดจะทำอะไรกับใครก็ได้!"

"อย่าปากดีให้มันมากนะตะวัน! คิดว่าพอแม่จะให้เธอแต่งงานกับฉันแล้วเธอจะมาด่าสั่งสอนฉันได้งั้นหรอ"

"ฉันรู้คะว่าฉันไม่มีสิทธิ์ขนาดนั้น แต่ในเมื่อชีวิตฉันต้องมาพังเพราะคุณแล้วต่อไปชีวิตคุณก็ต้องพังเหมือนกัน!"เธอพูดจาขู่พายุภัคครั้งแรกสีหน้าชายหนุ่มแปลกใจไม่น้อย แววตาดุดันจ้องมองคนอวดเก่งอย่างตะวันฉายเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อเธอ

"ก็ดี งั้นเรามาดูกันว่าระหว่างเธอกับฉันใครมันจะเจ็บปวดกว่ากัน เราสองคนจะแต่งงานอยู่ด้วยกันอย่างเกลียดๆแบบนี้ดีไหม!"

"คุณกำลังบีบบังคับฉันอยู่นะคุณพายุ"

"ฉันท้าทายเธอด้วยซ้ำ"เขายิ้มเยาะก่อนจะดันตัวเองลุกขึ้นออกจากร่างบางแววตาเจ้าเล่ห์มองร่างบางอย่างนึกสนุก ในเมื่องเธออวดเก่งอวดดีกับเขาขนาดนี้เขาจะยอมแต่งงานตามที่คุณแม่สั่ง

เช้าวันรุ่งขึ้น

วันนี้อากาศดีเป็นพิเศษนอกจากจะเป็นวันเกิดของพายุภัคยังเป็นวันเกิดของเตชินรุ่นพี่ที่สนิทของตะวันฉายอีกด้วย เธอออกมาจากบ้านแต่เช้าเพื่อมารอเตชิน

"รอพี่นานรึยังตะวัน?"เสียงชายหนุ่มผิวสีแทนพูดออกมาพร้อมอมยิ้มเมื่อเห็นหญิงสาวตรงหน้า

"ไม่นานเลยคะ เราไปกันเลยไหมค่ะตะวันอยากเจอคุณแม่ปราณีและน้องๆ"

"อืม ไปสิ เดี๋ยวตะวัน!"หญิงสาวกำลังก้าวเท้าเดินแต่รีบหันมาตามเสียงเตชินอีกครั้ง เขามองภาพหญิงสาวตรงหน้าอย่างมีความสุขก็เพราะวันนี้เธอดูสวยกว่าทุกวันชุดเดรสสีขาวลูกไม้ดูสะอาด บริสุทธิ์ใบหน้าอมชมพูแก้มแดงระเรื่อยิ่งทำให้หัวใจของเตชินพองโตขึ้นมา

"มีอะไรติดหน้าตะวันหรอค่ะพี่เต?"เธอถามขึ้นมาเมื่อเห็นหน้าเขายังคงมองเธอนิ่งไม่พูดไม่จา

"ปะ เปล่าจ้ะ พี่แค่จะบอกว่าขอบคุณนะครับที่ยอมมาเจอพี่วันนี้"

"โธ่ เรื่องแค่นี้เองวันนี้วันเกิดพี่ ตะวันจะไม่มาได้ไงค่ะ เออจริงสิเกือบลืมไป สุขสันต์วันเกิดนะคะ"เธอพูดพร้อมหยิบของในกระเป๋าสะพายก่อนจะส่งมันให้ชายหนุ่ม

"อาจจะไม่ได้แพงอะไร แต่ตะวันตั้งใจทำให้พี่เตเลยนะ"เตชินรับของขวัญที่เธอทำให้ก่อนจะอมยิ้มขึ้นมาอีกครั้ง เขามีความสุขไม่น้อยที่ได้ของขวัญจากรุ่นน้องที่ลึกๆแล้วเขานั้นแอบรักมานานหลายปี

บ้านเติมฝัน

ทั้งตะวันฉายและเตชินต่างเอาของมาบริจาคให้กับสถานเรื่องเด็กกำพร้าที่นี้และยังเลี้ยงอาหารน้องๆอีกด้วย พอมาเห็นสถานที่แห่งนี้เรื่องเก่าก็ผุดขึ้นมาในหัวของเธอ ชีวิตที่ไม่มีใครต้องการมันน่าเศร้าแค่ไหนเธอรู้ดีพอมาเจอคุณหญิงรุจิเธอยอมรับว่าดีใจที่สุดแต่ความสุขที่ได้มาก็มักจะสั้นเมื่อมาเจอกับพายุภัค แววตาเศร้าของตะวันทำเอาคนที่ยืนมองดูไม่สบายใจไปด้วย

"เป็นอะไรตะวัน มีเรื่องอะไรรึเปล่า?บอกพี่ได้นะ"เตชินถามด้วยความเป็นห่วงเขาไม่สบายใจเลยที่เห็นตะวันฉายทุกข์

"เปล่าค่ะ แค่คิดอะไรเรื่อยเปื่อย"

"แน่ใจนะ หรือคนที่บ้านหลังนั้นทำอะไรตะวันรึเปล่า"เขาถามด้วยน้ำเสียงดุ เตชินรู้จักตะวันฉายมานานเคยเจอกับพายุอยู่หลายครั้งเขามักเห็นชายหนุ่มรังแกเธออยู่บ้าง

"ไม่มีใครทำอะไรตะวันหรอกค่ะ ตะวันแค่คิดถึงวันเก่าๆที่เคยอยู่ที่นี่ช่วงเวลานั้นมีทั้งความสุขและความทุกข์ ใครจะคิดว่าเด็กกำพร้าอย่างตะวันจะได้เรียนสูงๆ ได้รับความรักจากคุณพ่อคุณแม่"

"เสียดายที่พี่เจอตะวันช้าไป"

"ช้ายังไงค่ะ?"เธอถามอย่างสงสัยในคำพูดของเตชิน

"เพราะถ้าพี่เจอตะวันเร็วกว่านี้ พี่จะทำให้ตะวันมีความสุขที่สุด ตะวันครับตลอดเวลาที่ผ่านมาตะวันรู้ใช่ไหมว่าตะวันสำหรับกับชีวิตพี่มากแค่ไหน"

"พี่เต!"เธอเอ่ยชื่อเขาออกมาเบาๆเมื่อเข้าใจในสิ่งที่เขาพยายามจะสื่อ มือหนาของชายหนุ่มจับกุมมือของหญิงสาวแน่น แววตาของเขาที่จ้องมาที่เธอมันจริงใจจนเธอรู้สึกได้

"ให้โอกาศพี่ได้ไหมครับ พี่จะทำให้ตะวันมีความสุขที่สุด เป็นแฟนกับพี่ได้ไหมครับ!" เขาเอ่ยออกมาด้วยความหวัง ตะวันฉายทำหน้าไปไม่เป็นใช่เขาดีกับเธอมาตลอด แต่เธอมีสิทธิ์เลือกด้วยหรอในเมื่อคำว่าบุญคุณมันจุกที่อกของเธอ

พรึบ! ตุบ!

จู่ๆก็มีคนเข้ามาจับตัวเตชินออกห่างหญิงสาวก็จะชกเข้าหน้าของเขาเต็มแรงแววตาดุดันจ้องมองหน้าเตชินอย่างไม่พอใจ

"คุณพายุทำบ้าอะไรของคุณ!"ตะวันฉายร้องตกใจที่จู่ๆเขาก็โพล่มาจากไหนก็ไม่รู้แถมยังชกต่อยเตชินจนล้มไปกองที่พื้นอีกด้วย