Hindi gumalaw si Elio kahit naglaho na ang yabang at halimuyak ng pabango ni Sabrina. Naiwan siyang nakatayo roon, sa lilim ng mga coconut tree, habang nilalaro ng hangin ang kanyang buhok. Nakasandal si Serena sa poste ng cabana, pilit na umiiwas ng tingin pero ramdam niya ang tingin ni Elio—mainit, tahimik, at may bigat na hindi niya maipaliwanag.
“M-may kailangan ka pa ba, Elio?” tanong ni Serena habang kunwaring inaayos ang strap ng kanyang dress.
“Wala naman, Ma’am,” mahina niyang sagot. “Gusto ko lang siguraduhin na... ayos ka lang.”
Napatingin si Serena sa kanya. Muli, 'yung mga mata niya—hindi mo alam kung galit, lungkot, o init ang laman. Parang mga mata ng isang taong may dalang bagyong gustong pigilan.
“Ayos lang ako,” ani Serena, sabay lakad palayo, pero hindi niya maiwasan
