Pınar, hastane çıkışında akşamın puslu havasını içine çekti. Sokak lambaları titrek bir ışık veriyor, rüzgâr ceketinin eteklerini hafifçe savuruyordu. Yorgundu, ama bu yorgunluk yalnızca uzun nöbetin değil; son günlerde peşini bırakmayan huzursuzluğun yorgunluğuydu.
Burak, siyah jipin direksiyonunda bekliyordu. Onu görünce kapıyı açtı.
— “Gel, seni eve bırakacağım,” dedi, sesi normal görünse de bakışlarında keskin bir tetikte olma hali vardı.
Pınar koltuğa oturduğunda aracın içindeki hafif deri kokusu ve motorun uğultusu arasında garip bir huzur hissetti. Yine de Burak’ın direksiyona sıkıca tutunan elleri dikkatini çekti.
— “Bir şey oldu değil mi?” diye sordu, tereddüt etmeden.
— “Olmak üzere,” dedi Burak, gözlerini yoldan ayırmadan. “İçeriden biri… bize oyun oynuyor. Ve bugün bana ne
