Loved by Him

IX. Daddy's Lucky Charm

Isang araw ay nagising si Derrick ng bandang alas dos ng hapon. Tahimik pa rin ang bahay sapagkat wala pa rin ang anak at nasa eskuwelahan pa ito. Tumayo siya sa kaniyang kama at tinignan ang kaniyang phone. Wala pa rin ang confirmation mula sa university na inapplyan niya noong isang araw. Matapos magbasa ng iba pang texts muka kay Johnny ay sa mga kaibigan nito ay tumayo na siya at nagpunta sa cr para maghandang pumunta sa gym para mag-ehersisyo. Wala pa naman ding masyadong gagawin sa bahay.

Nang mahanap ang kaniyang gymbag at agad na nagdrive na si Derrick papunta roon, at pagkarating ay sinimulan na niya mag-stretching para maihanda ang katawan.

Habang nagche-chest fly ay ang anak na si Johnny lamang ang laman ng isip niya—ang mga hinala niya sa bata at ang takot nito sa maaaring gawin ng mundo sa kaniya. Nais niyang protektahan ito mula sa mundong ito, na minsan na rin siyang nasaktan. Hindi niya alam kung kaya ba nito mahalin at tanggapin si Johnny katulad ng nagawa niya.

Matapos ang kaniyang sets ay naupo muna ito at nagpahinga sa may bintana ng gym. Mahigpit niyang kapit-kapit ang kaniyang tumbler habang tulala sa kawalan at malalim ang iniisip.

"Oy, tol!" isang boses ang biglang nagsalita sa likuran ni Derrick at nagpabalik sa kaniya sa realidad. Liningon niya ito, at napangiti nang makita ang kaniyang kaibigan.

"Oy, Samuel!" bati ni Derrick habang lumalapit ang kaibigan sa kaniya. Ngumiti siya pabalik habang umuusog siya ng pwesto upang bigyan ng pwesto ang kaibigan. "Long time no see, ah!"

"Naging busy na rin kasi sa buhay," sabi niya bago lumagok muli ng tubig mula sa kaniyang tumbler.

Parehas na muling nanahimik ang dalawa matapos mag-usap. Malayo pa rin ang tingin ni Derrick, taimtim na nakatitig sa mga ulap sa kalangitan na para bang may kung anumang hinahanap sa mga iyon.

"O, mukhang malalim ang iniisip mo riyan, ah?" biglang napalingon muli si Derrick sa sinabi ng kaibigan. "May problema ka ba ngayon?"

Pilit na ngumiti si Derrick habang humaharap sa kausap. Ang mga daliri niya ay parang may sariling buhay na naglalaro sa kaniyang tumbler. "Hindi, ano lang kasi. Iniisip ko lang ang anak ko," nagdadalawang-isip niyang inamin.

"O, may anak na kayo ni Cassandra? Wow tol, congrats!" tuwang-tuwang bati ni Samuel sabay tapik sa balikat ni Derrick.

Magkahalong tuwa at lungkot naman ang naramdaman ni Derrick sa tinuran ng kaibigan. "No, actually. Unfortunately, Cassie and I agreed to break up about a decade ago because of a lot of reasons," mapait niyang ngiti. "I was too busy at work that I couldn't have time for her. Kahit alam ko naman na she's a kind and understanding woman, I don't want to make her feel like she's one of the least of my priorities. Ayaw ko na siya palagi ang naghihintay at nag-e-effort para sa amin," maingat na paliwanag niya habang iniiwasan ang mga bagay na hindi dapat malaman ng kaibigan.

Nagulat naman si Samuel sa mga isinawalat ng kaibigan. Saksi rin kasi siya sa pag-usbong ng relasyon nilang dalawa noong highschool days nila, kung gaano sila kalambing sa isa't isa. May lungkot man na nadama sa paghihiwalay ng magkasintahan ay nirespeto na lang niya ang desisyon ng kaibigan at hindi na muling nag-usisa pa.

Napansin naman ni Derrick ang lungkot at katahimikan ng kaibigan. "Come on, Samuel. We're on good terms now. Huwag ka nang malungkot para sa amin. I guess there's just people who aren't for each other. What's important now is we both grew from that experience, and we became better than who we were before, focusing on our separate lives, her pursuing her dreams, and I being a father to my adopted son."

"Adopted? Bakit, tol, hindi pala kayo nagkaanak ni Cassandra?" interesanteng tanong ni Samuel.

"Yeah. Cassandra and I actually already had a plan to marry kapag settled na kami parehas, saka na kami bubuo ng pamilya. But things took a turn noong yun nga, nagbreak kami. And actually, it's all my fault. Lagi akong walang oras para sa kaniya kasi lagi akong busy sa trabaho. I don't want her to feel like she's the least of my priorities," paliwanag niya ma iniiwasan ang ibang detalye na sila lang ni Cassandra ang nakakaalam.

"Pero ayos naman na ang lahat sa amin. Masaya na kami sa kani-kaniya naming buhay, with her reaching her dreams, and I being father to my son," nakangiting sambit ni Derrick, "Nabago nga ang buhay ko simula noong ampunin ko iyung batang iyon mula sa kalsada about a decade ago. He gave me a new purpose as a father, and he's now my source of joy and my muse through my darkest days."

Napangiti rin naman si Samuel habang nakikinig sa kwento ni Derrick. "Grabe pala ang mga nangyari sa'yo these past years, pang-MMK!" biro niya sa kaibigan, "but jokes aside, masaya akong masaya ka na sa buhay mo ngayon."

Nagkwentuhan pa ang dalawa at nag-usap tungkol sa kanilang mga buhay. Dahil na rin sa matagal na rin silang hindi nagkita ay marami silang mapagkwentuhan. Nakwento rin ni Samuel ang mga ganap niya sa buhay. Pagkatapos niya kasi makasal ay lumipat sila ng asawa niya sa Cebu upang doon manirahan nang makalayo raw sa kaguluhan ng kamaynilaan. Doon ay nagtrabaho siya bilang isang mangingisda. Nakwento rin ni Samuel ang tungkol sa tatlo niyang anak na nakapagtapos na ng highschool at pinaghahandaan na niya ng pangkolehiyo.

"Grabe pala mga anak mo tol, nakakahanga! Ang tatalino pala," puri ni Derrick sa kaibigan matapos niyang magkwento. Hangang-hanga siya sa mga narating ng mga anak ni Samuel.

"Siyempre, kanino pa ba sila magmamana?" buong pagmamalaking bigkas ni Samuel.

"Kay kumare panigurado," kantyaw ni Derrick na napapatawa.

"Wow! Makapagsalita akala kilala na ang asawa ko," sinuntok ni Samuel ng marahan si Derrick sa braso. Pati siya ay napatawa na rin.

Napahalakhak na namang muli si Derrick ng malakas. "Imposibleng sa iyo naman magmana ang mga anak mo! Baka sa kagwapuhan pwede pa, pero talino, I doubt that."

"Grabe ka!" pinandilatan ni Samuel si Derrick sabay tawa.

Nagpatuloy pa ang kuwentuhan at tawanan nila habang binabalikan ang mga ala-ala noong highschool days nila. Habang nagtatawanan ay nagring ang cellphone ni Derrick. Kinuha niya ito at binasa ang message na galing pala kay Johnny. Nagpapasundo siya sa pag-uwi.

"Baby ko..." basa ni Samuel sa lumabas na pangalan sa cellphone ni Derrick. Bigla namang lumapad ang ngiti niya na hindi naman lingid kay Derrick, dahil napansin nito ang pasompleng pagbabasa nito sa gilid ng mata niya.

Tinago ni Derrick ang screen ng cellphone niya sa kaniyang dibdib. "Chismoso ka?" sita ni Derrick sa kaibigan. "Haba rin ng leeg mo eh, ano?"

"Hindi ko naman sadyang mabasa. Nakita ko, sorry naman," depensa niya sa sarili. "Pero sino ba yang 'baby ko' na yan, bagong chicks mo?" panunukso ni Samuel sa kaibigan.

"Baliw! Anak ko 'to. wag kang masyadong malisyoso dyan," natatawang balik ni Derrick, "at saka paano ako mambababae eh busy ako sa anak ko at trabaho? Hinihintay ko pa nga iyung approval ng applications ko sa university na inapplyan ko. Tagal nga eh."

"Weh, anak mo 'baby ko' pangalan sa contacts? Akala ko ba lalaki iyang anak mo?" kantyaw ni Samuel sa kaibigan nang biglang tumawag si Johnny.

"Paki mo ba?" iritableng singhal ni Derrick habang binibigay ang cellphone sa kaibigan nang bigla itong mag-ring. "Oh ito ikaw sumagot sa telepono para malaman mo."

Linahad ni Derrick ang cellphone sa kaibigan, inuudyukan niyang siya ang sumagot dito. "Galit agad 'to, oh! Binibiro ka lang naman. Sige na, sagutin mo na iyang tawag ng anak mo, baka magtampo pa iyan sa iyo eh."

Pasimpleng inirapan ni Derrick si Samuel habang sinasagot ang tawag. Dahil todo kantiyaw pa rin ang kaibigan ay naisipan niyang i-loud speaker ang telepono para marinig ni Samuel ang usapan nilang mag-ama nang tumigil na ito.

"Hello po Dad," bungad ni Johnny na nadinig naman ni Samuel.

"O, Johnny," nakangiti namang bati ni Derrick, "bakit ka napatawag, anak?"

"Ano kasi, Dad medyo busy kasi ngayon sa school kaya baka malate po ako ng labas. Saka pupunta pa po akong library. Pwede bang 4 niyo na po ako sunduin?" pakiusap ni Johnny sa ama.

Nakangiti pa rin si Derrick habang pinapakinggan ang matamis na boses ng anak sa telepono, animo'y binatang nakikipag-usap sa nobya sa telepono. "Sige, puntahan kita mamaya diyan, okay?"

"Sige po. Thank you po, Daddy," sabi ni Johnny. "Sige na po, I need to end this call na. Magsisimula na po iyung next class namin. Bye po. I love you," nagmamadaling paalam ni Johnny.

"I love you too, baby," pahabol ni Derrick bago patayin ni Johnny ang tawag.

Matapos ang tawag na iyon ay ibinalik ni Derrick ang kaniyang cellphone sa kaniyang bulsa. Kita ni Derrick sa gilid ng kaniyang mga mata ang mga mapanudyong mga ngiti ni Samuel.

"Mukha kang unggoy na pangiti-ngiti diyan, Samuel," kunot-noong asar ni Derrick kay Samuel. "Sabi na sa'yo anak ko iyon eh."

Hindi pa ring mapigilan ni Samuel ang kaniyang mga ngiti kahit na napagsasabihan na ni Derrick. "Ang sweet naman pala ng Daddy na ito," panunukso niya kay Derrick.

"Tumigil ka nga diyan sa pang-aasar!" kunot-noong inirapan niya si Samuel pagtayo sa upuan. Inayos niya ang kaniyang gym bag at nagpunta sa shower na sinundan ni Samuel.

"Ilan taon na ba iyang anak mo at binebaby mo pa rin?"

"You don't care."

"Luh? Grabe ka naman sa akin."

Pagdating sa showering area ay hinanda na niya ang mga pamalit niya. Habang ginagawa iyon sy napaisip si Derrick kung bakit hindi nainis si Johnny ngayon na baby ang tinawag niya sa kaniya kanina.

Tahimik ang buong paligid habang naliligo ang dalawang magkaibigan, tanging ang paglagaslas ng tubig ang maririnig sa loob ng shower room.

"Tahimik ka yata ngayon tol, ah?" nagulat si Derrick nang marinig ang boses ng kaibigan sa katabing shower cap. "Pasensiya ka na. Malay ko ba na anak mo pala iyon?"

Tahimik lang ang buong lugar pagkatapos ang pag-uusap na iyon. Wala ni sinuman sa kanila ang muli pang nagsalita, lalo na si Derrick, na ang isip ay okupado ng pag-aalala sa anak. Tanging ang lagaslas ng tubig ang maririnig sa paligid na tahimik.

"Tol, tahimik ka yata, ah," pagbasag ni Samuel sa katahimikang kanina pa bumabagabag sa kaniya.

Isang buntung-hininga ang pinakawalan ni Derrick habang nakikinig sa kaibigan. Nanatili siyang tahimik sa loob ng shower, at ang katahimikan niyang iyon ay lalo pang bumagabag kay Samuel.

Ilang minuto pa ang lumipas nang binasag na ni Samuel ang katahimikan. "Sorry na, tol. Binibiro lang naman kita kanina, eh. Hindi ko namang intensyon na gawing biro ang anak mo," masuyong paghingi niya ng tawad sa kaibigan.

"Wala iyon, 'wag mo na lang isipin iyon," malumanay na sagot ni Derrick. "I just have many other things to think about."

"Bakla anak mo, ano?" paghihinuha ni Samuel sa mga sinabi ni Derrick.

Nagulat si Derrick sa mga narinig niya mula sa kaibigan, "I-I don't know. How have you said so?'

"Malakas pang-amoy ko sa mga katulad nila," biro ni Samuel sa kaibigan, "pero hindi din naman natin sila masisisi, masarap tayo, eh. Ingat-ingat ka na lang at baka sinisilip-silipan ka na niya habang naliligo."

"Loko ka talaga Samuel!" tawa ni Derrick, "Hindi ganoon si Johnny. Mabait na bata iyon." Patuloy pa silang nagtawanan sa loob ng shower room.

"Manahimik ka na nga diyan. Kung anu-ano ang sinasabi mo tungkol sa anak ko. Sapakin kita paglabas ko rito eh."

"Biro lang! Siyempre alam ko namang hindi lahat sila ay ganoon. At wala rin namang masama sa napiling kasarian ng anak mo. Sabi pa nga ng iba sila pa ang madalas natitira sa magulang at nag-aalaga sa kanilang pagtanda."

Muli ay nagkwento pa si Samuel, "Si pareng Joey nga eh, naalala mo iyung kaibigan nating lasinggero? Ayun, bedridden na ngayon matapos magkacirrhosis, wala nang natira sa tatlo niyang mga anak niya matapos magsipag-asawa lahat. Si Raymart na lang na bunso niya ang natira sa bahay at nag-aalaga sa kaniya—na ika nga niya ay Rayna na raw."

"Oh? Si pareng Joey?" gulat na tanong ni Derrick. "Hay nako, talagang hindi na siya nagbago. Buti na lang hindi siya iniwan ng bunso niya, ano?"

"Sinabi mo pa," segunda ng kaibigan. "Mabuti rin naman kasi ang pagpapalaki nila ng asawa niya sa kanilang mga anak, kaya ayun, kahit papano ay may mabuting bumalik sa kaniya."

Muli na namang tumahimik ang paligid matapos ang pag-uusap nila na iyon hanggang sa matapos na silang maligo. Naunang natapos si Derrick at lumabas siya ng shower nang nakatapis ng tuwalyang asul. Matapos magpatuyo ay doon na rin siya nagbihis at nagsuot ng sapatos.

"Sige tol, mauuna na ako sa iyo. May aayusin pa ako sa trabaho ko eh," paalam ni Derrick matapos makapagbihis.

"Sige, tol," sagot ng kaniyang kaibigan na nasa shower pa.

Alas kuwatro na ng hapos nang makalabas na si Derrick sa gym. Sakay ng kaniyang kotse, muli siyang umuwi upang magpahinga. Sa kaniyang kuwarto, amoy na amoy ang mga natuyong acrylic paints mula sa mga bagong gawa niyang paintings. Inihiga niya ang kaniyang pagod na katawan sa kama, hanggang sa makaidlip na siya ng tuluyan.

Nagdaan ang ilang minuto at nagring ang cellphone niya. Naalimpungatan man, sinagot niya ang tawag mula sa number na noong nakita niya ay sa university pala na inaplayan niya.

"Hello," magalang niyang bati.

"Good afternoon.may I talk to Derrick Hale?" tanong ng lalaki sa kabilang linya.

"Yes sir, I'm Derrick Hale. What can I do for you?" tango nga habang tumatayo mula sa kama.

Mas lalong naging seryoso ang tono ng taong nasa kabilang linya, na nagpakaba kay Derrick.

"Mr. Hale, I'm calling from the University of the Philippines. I'm thrilled to inform you that the faculty has reviewed your application and we'd like to offer you a position as an assistant professor in our Painting and Drawing department. You'll be starting this upcoming semester."

Napako si Derrick sa kinatatayuan niya, napanganga sa gulat at saya sa magandang balitang natanggap niya. Lumapad ang mga ngiti ni Derrick ng marinig an mga salitang iyon mula sa kausap, ang balita ay parang isang magandang panaginip na halos hindi kapanipaniwala. "Talaga po ba? Thank you!"

"Good luck on your apprenticeship!" pahuling sabi ng HR representative bago maputol ang linya.

Parang batang naglulundag si Derrick matapos ang tawag na iyon. Galak na galak si Derrick sa ibinalita ng HR sa kaniya, para bang nadinig ang kaniyang mga panalangin at natupad na ang matagal na niyang pangarap—ang magturo ng sining sa mga kabataan.

"Yes!" sigaw niya. Wala na siyang pakialam kung pagtinginan pa siya ng mga tao. Masayang-masaya si Derrick at natupad na rin ang pangarap niya.

Madali siyang sumakay sa kotse at umuwi. Doon ay ginugol ni Derrick ang maghapon sa paghahanda sa bago niyang trabaho. Pinag-aralan niya ang mga lesson plans at schedules na in-email ng eskuwelahan sa kaniya matapos ang tawag.

Nagastos niya ang isang buong araw sa paghahanda ng mga kakailanganin niya sa bagong trabaho. Inayos niya ang kaniyang mga papeles, pinag-aralan ang mga materyales na ituturo niya sa klase, at nagsimula na rin siyang mag-fill up ng mga kinakailangan.

~•~

"Hi, Johnny," salubong ni Derrick sa anak paglabas nito ng library. Alas sais na ng gabi, at tulad ng napag-usapan nila kaninang hapon ay ay sinundo ni Derrick ang anak, na ayon sa pahabol nitong text kanina ay nasa library, nagrereview. "Kumusta school?" tanong niya pagpasok ni Johnny sa kotse.

"Okay lang naman po, Dad. As usual po ang daming pinapagawa sa bawat subject pero ayos lang naman po," nakangiting paliwanag ni Johnny habang inaayos ang seatbelt niya.

"O basta huwag ka masyadong nagpapakapagod sa pag-aaral, ah. Alam ko naman matalino ka pero hindi naman masamang magpahinga minsan," magiliw na paalala ni Derrick habang pinapaandar ang sasakyan.

Masayang binagtas ni Derrick ang mga kalye ng Manila habang si Johnny naman ay abala sa kaniyang cellphone. Habang nasa biyahe ay maraming pangarap ang nabuo sa isipan niya para kay Johnny, mga pangarap na kasingtaas at kasingliwanag ng buwan sa langit na gumagabay sa kaniyang daan. Alam niya na balang araw ay hihiwalay na sa kaniya si Johnny upang hanapin ang sariling landas, bumuo ng sariling mga pangarap, at magkaroon ng isang taong magmamahal sa kaniya. Hindi niya naiwasang malungkot sa idea na papakawalan niya si Johnny upang hanapin ang sariling lugar sa mundo.

"Ang laki mo na talaga, anak. Konting taon na lang magga-graduate ka na ng highschool," bulong ni Derrick sa sarili na tila hindi naman napansin ng binata. Nalungkot naman siya nang makitang binata na ang batang dating mahilig matulog sa kaniyang dibdib at halikan ang kaniyang pisngi.

Bawat sandali ay ninanakawan niya ng sulyap ang anak sa salamin, hindi siya halos makapaniwala na ang dating munting bata na kinupkop niya ay isang na ngayong binatang hinahanap ang sariling lugar sa mundo. Ang puso ni Derrick ay napuno ng pagmamahal at pagmamalaki sa binatang minahal niya bilang anak.

Habang nasa biyahe ay pansin ni Johnny ang mga panakaw na tingin ng kaniyang ama sa kaniya. Sa una ay hindi na niya lamang ito pinansin, ngunit habang patagal ang biyahe ay hindi na niya maiwasang mailang sa mga tingin ni Derrick.

"Dad, kanina ka pa tingin ng tingin sa akin! Nakakailang kaya," salubong ang kilay na tanong ng anak mula sa backseat.

Napahagikhik si Derrick sa tinuran ng anak. "Wala lang. You just look cute when you smile, baby."

Nagkasalubong ang mga kilay ni Johnny, "You sound so cringe, Dad," aniya ng nakangiti bago bumalik sa cellphone niya.

"Hay, nako. Binata ka na talaga. Anyway saan mo gusto kumain?" biglang nag-iba ang tono ni Derrick.

Napamaang naman si Johnny sa tanong ng anak. Dahil 6 PM na nga ay naisip ni Johnny na kakain na lang sila sa labas dahil pagod na rin si Derrick para magluto. "Kahit saan po ninyo gusto, Dad," kaswal na sagot ni Johnny. "Bakit po ba, Dad? Mayroon bang espesyal sa araw na ito?"

"Magde-date tayo," masayang sabi ni Derrick na nagpamaang sa anak.

"Ha? Date? Bakit naman?"

"Basta, sasabihin ko na lang sa iyo pagdating natin doon," masayang saad ni Derrick habang nagmamaneho.

Nagdaan pa ang mga tatlumpung minuto nang makarating sila sa harap ng isang mall. Naunang bumaba si Derrick matapos makapagpark at pumunta sa pintuan ni Johnny para ipagbukas ito. Hindi man halata pero hindi maiwasang kiligin ni Johnny sa simpleng gesture.

"Ano bang meron, Dad, at dinala mo ako dito sa restaurant?"

"Let's just say that it's my lucky day today, Johnny," nakangiting sabi ni Derrick, leaving Johnny flabbergasted habang sinusundan ang amang nakahawak sa kamay niya.

Patuloy na gumala silang dalawa sa loob ng mall na para bang nagde-date talaga. Habang naglalakad ay panay ang mga tanong ni Derrick sa anak. "Saan mo gustong kumain? Jollibee? McDonald's?"

"Ikaw po ang bahala," sagot ni Johnny na medyo naguguluhan pa rin sa tinuran ng ama.

Isang malapad na ngiti ang namuo sa guwapong mukha ng binata. Dinala ni Derrick si Johnny sa isang sikat na fastfood chain. Matapos pumila at umorder ay naupo na sina Derrick sa isang bakanteng mesa na pangdalawahan lang ang upuan.

Habang nakaupo't naghihintay dumating ang order ay nag-usap ang mag-ama tungkol sa kung anu-anong mga bagay. Kinumusta ni Derrick ang pag-aaral ni Johnny at kung no ba ang mga pangarap nito. Sinagot naman siya ni Johnny na ayos lang ang lahat. Pinag-usapan din nila ang mga ala-ala nila noong mga nakaraang taon hanggang sa tawagin ng table number nila.

"Thank you," sabi ni Derrick pagdating ng order nila. Pagkaalis ng waiter ay saka niya binigay ang spaghetti kay Johnny at ang burger steak naman ang sa kanya. Binigay din niya ang isang cheeseburger at coke sa anak saka kumain na.

Patuloy pa rin ang kanilang pag-uusap habang kumakain. Misteryo pa rin kay Johnny ang labis na kasiyahan ng ama na kanina pa niyang pansin. Pagkalagok ng softdrinks ay saka na njya tinanong ang ama tungkol sa kasiyahan nito.

"Daddy, bakit po parang sobrang saya niyo po yata ngayon?" curious na tanong ni Johnny sa kumakain na ama.

Mula sa pagkain niya ay umangat ang tingin niya sa anak. Isang malapad na ngiti ang pinakita nito na nagpalabas sa kaniyang kaguwapuhan, "Ay, oo nga pala, anak. May magandang balita pala akong sasabihin sa'yo," bungad nito na nakakuha ng atensyon ni Johnny muna sa pagkain.

"Ano po iyon, Dad?" interesanteng tanong ni Johnny. Tinignan niya ang kaniyang ama sa mga asul nitong mga mata at tinuon ang tainga sa anumang sasabihin nito.

Tumitig din ang mapupungay na mga mata ni Derrick sa makikinang na mga mata ng anak. Isang ngiti ang namuo sa kaniyang maninipis na mga labi bago ito nagsalita muli.

"Ah, Johnny, noong nakaraang linggo kasi ay naghanap ako ng trabaho sa internet, until I found an assistant professor open for application. Sumubok akong mag-apply bilang isang professor sa doon sa UP. And, guess what? I've been hired, just this afternoon."

Ngumiti si Johnny ng malaki. "Congratulations po, Dad! Masaya ako para sa iyo."

"Thanks, love. Para sa iyo rin naman ito."

Dumating ang order nila habang pinag-uusapan ang mga plano nila. Malapit na rin mag-graduate si Johnny sa junior high — isang taon na lang. Magsesenior-high na siya sa susunod na taon, at sa tuwing iniisip ni Derrick na malapit nang magtapos ang kaniyang anak ay hindi niya mapigilang ngumiti.

Naging masaya ang gabing ito para sa kanila. Matapos kumain ay namasyal sila sa mall at namili ng kung anu-ano, kasama ang mga kailangan ni Derrick katulad ng necktie at mga materyales sa pagtuturo at mga kailangan ni Johnny sa eskuwelahan. Magkahawak pa sila ng kamay habang naglalakad kaya hindi maiwasang kiligin uli ni Johnny, ngunit nanatiling walang reaksyon si Johnny. Hindi niya pwedeng ipakita ang kaniyang totoong sarili hangga't hindi niya naiintindihan kung ano siya. Bagamat alam niyang mabuting ama si Derrick, hindi niya pa rin maiwasang matakot sa sasabihin nito kung sakaling malaman niya ang totoo niyang kulay.

Matapos mamili ay bumalik na sila sa kotse upang umuwi. Medyo malalim na rin kasi ang gabi. Pagkaparada ni Derrick ng sasakyan sa garahe ay inalalayan pa niya si Johnny pagbaba rito.

"Dad, kaya ko na po," protesta ni Johnny nang buksan ni Derrick ang pintuan ng kotse.

"I know," sabi ni Derrick, nakangiti sa anak, "I just want to do this for my lucky charm."

Ngumiti si Johnny na parang naaasiman sa sinabi ni Derrick, na tinawanan lang ng huli. Bakit parang pati ang pagtawa niya ay ang pogi pa ring pakinggan?

Pagpasok sa bahay ay diretso agad sila sa mga kuwarto nila para makapagpahinga. Sa hagdan ay panay pa rin ang kulitan nilang mag-ama, hindi takot na baka mahulog sila.

"Good night, John," sabi ni Derrick bago pumasok sa loob ng kuwarto niya.

"Good night din, Dad." Lumakad muli si Johnny papunta sa kuwarto ni Derrick para yakapin ang ama. Ramdam niya ang init ng dibdib ni Derrick na naging comfort zone niya ng kay tagal.

Sa pagyakap ni Johnny ay nakaramdam si Derrick ng kasiyahan. Matagal na rin mula nang mayakap siya ng ganito kahigpit ng anak-anakan. Itinaas ni Derrick ang kaniyang kamay at pinatong ito sa ulo ni Johnny, at hinimas ang buhok nito.

"Hmm, akala ko ba malaki ka na at ayaw mo nang maglambing sa akin?" kunwa'y pagtatampo ni Derrick. Dahil naman sa sinabing ito ni Derrick ay namula ang mga pisngi ni Johnny.

Medyo napatagal ang yakap na iyon bago lumabas ang isang mahina at malalim na tawa sa dibdib ni Derrick. "Sabi na nga ba't baby ka pa rin, eh." Hinalikan ni Derrick sa noo si Johnny at pinakalas na ito sa pagkakayakap.

Sa halik na iyon ni Derrick ay may ibang naramdaman si Johnny. Hindi niya matumbok kung saya ba ito, kilig, ewan niya. Basta ang sigurado niya ay mahal na mahal niya si Derrick.

"I love you, Dad," mautal-utal pang bulong ni Johnny habang nakasubsob sa dibdib ni Derrick.

Sandaling napatigil si Derrick sa mga sinabi ni Johnny. Simula noong tumuntong si Johnny sa grade 7 ay halos hindi na niya ito naririnig mula sa anak. Tumaba ang kaniyang puso sa sinabi ni Johnny at lalo pa nito hinigpitan ang kaniyang yakap sa anak.

"I love you too, sweetheart," bulong ni Derrick sabay punla ng halik sa ulo ni Johnny.

Nagtagal sandali ang kanilang yakap bago muling nagkalas ang kanilang mga katawan. Isang ngiti ang ginawad nila sa isa't isa bago bumalik sa kani-kanilang kuwarto. Labag man sa kalooban ni Johnny na ihiwalay ang sarili kay Derrick ay takot siyang makahalata ito, kasi ngayon ay nakumpirma na nga niya ang hinalang matagal na niyang kinatatakutan —kahit mali, mahal na nga niya ang ama-amahan ng higit pa sa kung anong dapat.