Loved by Him

VIII. Admiration

Kinabukasan nagising si Johnny sa bango ng bagong lutong almusal. Bumangon siya at naghilamos saglit saka na bumaba sa kusina kung saan niya nakita si Derrick na nagluluto.

Nanlaki halos ang mga mata niya nang makita niyang nakasando lang si Derrick at naka-apron. Kitang-kita ang makikintab at naglalakihan niyang mga brasong nagpatulala kay Johnny.

Nag-angat ang mga mata ni Derrick at tumama ang kaniyang paningin sa mga mata ni Johnny. Nang makita niya ang makinang na mga mata ng anaka ay ningitian niya ito at binati.

"Good morning, son," his deep voice resonated in the sullen space, ringing to Johnny's ear like a smooth symphony.

Sa boses ni Derrick ay naputol ang tingin ni Johnny sa kaniyang mga mata. "Good morning, Dad," he stuttered, showing a childish smile that warmed Derrick's heart effortlessly.

"Maupo ka na diyan at mag-aalmusal na tayo."

Umupo na nga si Johnny sa hapag. Naghanda na rin si Derrick ng mga plato at kubyertos. Nang maluto na ang ulam ay nilagay na ito ni Derrick sa isang mangkok at sinerve sa mesa kasabay ang isa pang mangkok ng kanin.

"Eat up. You'll have another full day's ahead, son."

Masayang nag-almusal ang dalawa kapiling ang katahimikan ng kanilang tahanan. Kagaya ng parati ay lihim na pinagmamasdan ni Derrick ang maganang pagkain ni Johnny. Hindi na niya brining up ang insidente kahapon at baka mahiya lalo sa kaniya si Johnny.

Matapos kumain ay naligo na ang dalawa at naghanda na para sa kani-kanilang mga tunguhin ngayong araw. Suot ni Derrick ang isang malinis na polo at ang uswal niyang relo. Simpleng itim na leather shoes lang din ang sinuot niya, halos kapareha ng kay Johnny. Nang nakabihis na ay nauna na si Derrick sa kotse at pinaandar na ito. Tinawag niya si Johnny at agad ding tumugon at lumabas na ng bahay.

"Palabas na po!"

"Lock the door on your way out, John."

"Opo, Dad," sagot ni Johnny at iyon nga ang ginawa. Nang malock na ni Johnny ang pinto ay saka na rin siya sumakay sa kotse at nagseat belt. Ngumiti siya kay Derrick senyales na handa na siya.

"Alright. Let's go."

Pinaandar na ni Derrick ang sasakyan at binaybay ang kakalsadahan papunta sa eskuwelahan. Panay pa rin ang kuwentuhan ng dalawa sa loob ng kotse, nagtatawanan at nag-aasaran na parang magkaibigan lang.

Patuloy pa rin ang hagalpak ni Johnny sa mga kwento ni Derrick noong kabataan niya. Kuwento niya, tumatakas pa sila minsan ng mga kabarkada niya noon para pumunta sa club, kadalasan sa mga huling period, lalo na noong college siya. Mahilig pa siya noon

"Huwag mong akong tularan, ah? Be a good student."

Tumawa si Johnny, at liningon ang ama. "Opo. Promise po, magiging good student ako."

"I know you will," kampanteng sagot ni Derrick. Alam niyang mabuti ang anak at hindi siya nito gagayahin.

Makaraan ang ilang minuto ay narating na nila ang eskuwelahan. Inalalayan pa ni Derrick si Johnny sa pagbaba pati sa pagsukbit ng bag niya sa kaniyang likod.

"Dad, kaya ko na ito."

"Ahh, just let me. Kapag malaki ka na ay hindi ko na magagawa ito," Derrick insists.

Nang maayos na ang kaniyang mga gamit ay humarap muli si Johnny at niyakap ang katawan ni Derrick. Dama niya muli ang tigas at init ng matikas na katawan ng kaniyang ama. Muli ay gusto niyang makulong sa yakap nito.

"Sige na, anak. Male-late ka na," sabi ni Derrick at pinakalas na si Johnny. Humalik muli siya sa noo ng anak at ginulo ang buhok nito.

"Bye, son. Get all those medals for me," sigaw ni Derrick habang tinatanaw ang paglayo ni Johnny. Hinintay niyang mawala si Johnny ss paningin niya saka na lamang siya umalis.

Kasalukuyang nang naglalakad si Johnny sa mga pasilyo ng paaralan papunta sa room nila. As usual ingay ang sumalubong sa kaniya. Habang naglalakad ay nabigla siya nang may sumakay sa kaniyang likod dahilan upang ma-out-of-balance siya at mapahawak sa pader.

"Johnny boy!"

Nang makilala ni Johnny ang boses ay kumunot ang noo niya sa inis. Tumayo siya upang matanggal ang kaibigan niya sa kaniyang likod saka hinarap niya ito ng kunot noo.

"Alam mo nang mabigat kang damuho ka, ang hilig mo pang sumampa sa likod ko!"

Ngumisi naman si Theodore pabalik. "Ito naman! Aga-aga ang sungit!"

Nagsalubong sa inis ang mga kilay ni Johnny habang tinititigan niya ang kaibigan . Sumingal siya at lumakad na si Theodore papasok sa eskuwelahan at iniwan si Johnny sa likod niya para sundan siya papunta sa room.

"Master, sorry na," panunuyo ni Theodore. "Okay, gagalingan ko na sa perfomance."

"Pinagsasabi mo?" singhal ni Johnny habang naglalakad papunta sa kanilang silid. Patuloy pa rin qng pangungulit ni Theodore sa likod niya na dinig niyang tatawa-tawa pa pero hindi na niya ito pinansin.

Pagdating sa room ay diretso na siyang umupo sa kaniyang pwesto at hinanda ang mga gamit niya. Tinignan din niya kung kompleto ba ang mga assignment na ipapasa niya ngayong araw.

Sa paglipas ng mga oras ay focused lang si Johnny sa mga lessons. Hindi siya nagpapadistract sa kung ano man. Buong isip at atensyon niya ay tanging nasa guro lang at sa mga gawain.

~•~

"Okay, you may now take yout recess."

Matapos ang klase ay agad na nagsipulasan ang nga estudyante papunta sa canteen para mag-recess. Si Johnny naman ay nanatili lang upuan niya, nagsusulat pa rin habang kinakain ang mga sandwich na ginawa ni Derrick para sa kaniya.

Habang abala sa sariling gawain ay may naupo sa tabi niya, dala-dala ang isang burger at sitsirya. Hindi ito agad napansin ni Johnny, akalang isang normal na estudyante lang ang tumabi sa kaniya.

"Napakasipag naman ni good boy," ani ng isang pamilyar na boses sa tabi niya. Nang dahil doon ay kumunot lalo ang noo ni Johnny.

"Ano na naman kailangan mo?" medyo iritang tanong ni Johnny.

Ningitian ni Theodore si Johnny. "Napakasungit naman nito! Nangangamusta lang naman, eh."

"Alam ko na iyan," ani Johnny habang nagsusulat pa rin. "Wala pa akong sagot sa assignment. Bukas pa naman ang pasahan eh."

"Sigurado ka bang ayun ang kailangan ko?"

"Masyado na kitang kilala, Theo," isang ngisi ang namuo sa mga labi ni Johnny habang kunwaring dinededma si Theodore.

"Sige na, patulong na, oh. Mabait naman ang bestfriend ko, hindi ba?"

Inirapan ni Johnny si Theodore papunta sa bag niya. Dito ay dinukot niya ang kaniyang notebook at ibinigay ito kay Theodore. "Ito na lang ang notes ko at kopyahin mo na lang para may masagot ka. Ginagawa mo na naman akong computer, eh."

Sa saya ay nagningning ang mga mata ni Theodore. Tinanggap niya ang notebook ni Johnny at saka yumakap sa kaniya. "Salamat, Master! Hulog ka talaga ng langit!"

"Theo, ang asim mo!" protesta ni Johnny habang kumakalas sa yakap ni Theodore. "Bitaw nga!"

Bumitiw na si Theodore sa pagkakayakap pero nandoon pa rin ang ngisi sa kaniyang labi. Kumuha rin siya ng isang sandwich sa baunan ni Johnny na ikinainis lalo ni Johnny. "May bayad iyan."

"Oo na," mapang-asar na ngisi ni Theodore. "Kailangan ko lang ng dagdag na lakas para sa susunod na mga test."

"Ewan ko sa iyo. Kung nag-aaral ka lang naman ng mabuti, eh sana nakakasagot ka."

"Oo na po, Master Johnny. Huwag ka nang magalit diyan. Sige ka, gugusot mukha mo niyan. Magiging kamukha mo si Sir David," panguuyam niya sa principal, "lumalawlaw na iyung pisngi kakasigaw, eh."

Ginaya pa ni Theodore ang itsura ng principal nila sa pamamagitan ng paghila sa mga pisngi na pababa habang kunwaring nag-aanunsiyo.

"Ang mga ID ay dapat isuot sa loob ng klase..." ani Theodore sa malalim na boses.

Napatawa ang dalawa sa kalokohang ginagawa ni Theodore, na patuloy pa rin sa paggaya sa principal. Hindi na sila nakakain ng maayos kakatawa sa mga biro ni Theodore, minsan pa nga ay nabubulunan na sila. Nang magkagayon na nga ay saka pinatigil ni Johnny ang kaibigan.

"Iyan, napangiti ko na rin si Mr. Sungit!" ngiting tagumpay ni Theodore at iniwawagayway niya ang mga kamay na tila nagdidiwang.

"Ano naman iyan? Para ka kasing siraulo dyan." Natatawa na si Johnny sa mga kalokohan ni Theodore. Siya talaga ang kaibigang literal na nagpangiti sa kaniya, kahit medyo makulit at minsan lampas na sa hangganan ang kaniyang mga biro. Wala talagang taong made-depress kapag naging kaibigan ni Theodore.

Matapos ang recess ay bumalik na sila sa kanilang klase para sa huling kalahati ng araw. Lalong nagpursige si Johnny, dala ang pangarap nyang inangat ang ina mula sa hirap. Pagkaring ng bell sa huling period ay madaling umuwi si Johnny sa bahay kung saan makakasama niya muli ang pinakamamahal niyang tao sa buong mundo, sunod sa kaniyang ina.

Matapos kumain ay bumalik na ang mga estudyante sa kani-kanilang room para ipagpatuloy ang araw ng pag-aaral. Muli ay pinamalas ni Johnny ang kahusayan niya sa mga guro at mga kapwa niya estudyanteng hindi mapigilang humanga sa kaniya.

~•~

Matapos ang klase ay umuwi na si Johnny. Hindi na siya nagpasundo kay Derrick at namasahe na siya pauwi.

Habang nasa biyahe pauwi ay naglakbay ang isip ni Johnny sa mga nakalipas na taong kasama niya ang kaniyang foster father. Mabait at maalaga ito, malambing at mapagmahal, bukod pa rito ay tunay ding may angking kaguwapuhan at kakisigan na kaniyang hinahangaan noon bilang isang inosenteng bata. Katulad kasi ni Derrick ay parang katulad ng malalakas na superhero sa cartoons na handa siyang iligtas palagi mula sa kapahamakan. Ang mga maiinit nitong mga bisig at dibdib ang laging nagpaparamdam sa kaniya na ligtas siya mula lahat ng pwedeng manakit sa kaniya. Siya rin ang naging tagapagtanggol niya sa tuwing may nang-bubully sa kaniya sa eskuwelahan dahil nga sa masyado itong tahimik at mabait noon. Kung susumahin ay katulad niya ang napapanood niya sa mga romantic movies na "ideal man," matapang at malakas, ngunit maalaga ang mapagmahal.

Hindi niya maintindihan ang kaniyang sariling nararamdaman sa kaniyang amain. Siguro ganoon lang talaga ang pakiramdam ng maging malapit sa isang taong naging tahanan mo sa loob ng maraming taon.

Mga bandang ala una na nang makauwi si Johnny mula sa eskuwelahan. Pagkahubad ng kaniyang sapatos ay pumasok siya sa bahay. Hindi na ito nakalock kaya alam niyang nakauwi na ang kaniyang ama.

"Welcome home, baby." Nakumpirma nga niya ang kaniyang hinala nang marinig ang boses ng kaniyang ama. Agad na lumabas ang isang ngiti sa kaniyang mga labi at binati rin niya ito pabalik ng isang maikling "hi."

"Magbihis ka na't we're about to have lunch," utos nito na agad sinunod ni Johnny.

Pagkatapos magbihis ni Johnny ng pambahay ay sinabayan na niya si Derrick sa hapag. Habang kumakain ay pinagkukuwentuhan nila ang mga naganap sa kani-kanilang mga araw, mga nakaraan, mga pangarap, at iba pang pwede nilang pag-usapan.

Habang nag-uusap ay nakatitig lamang si Johnny sa mga asul na mata ni Derrick. Hindi niya maintindihan kung bakit lagi niyang napapansin ang kaguwapuhan mg ama. Oo, totoong guwapo nga ito—matangos ang ilong, makapal ang kilay, manipis ang labi, maganda ang hubog ng matipunong katawan at maganda ang pagkaka tan ng kutis. Perfect si Derrick sa mga mata ni Johnny, at ewan ng huli kung bakit ba.

"So, anything interesting happened today?"

"Wala naman po, Dad. Normal day lang po sa school."

"Hmm." Tumango na lang si Derrick at pinagpatuloy ang pagkain.

Gaya ng palagi ay tahimik na pinagmamasdan ni Derrick si Johnny habang kumakain ito. Mula noong nagbinata na si Johnny ay bihira niya na lang ito nakakausap, hindi tulad dati na mula paggising hanggang pagtulog ay magkasama sa kahit saan, tanging eskuwelahan at trabaho lang ang nagkakapaghiwalay sa kanila.

Marami nang nagbago mula noon. Madalas ay busy na ito sa kaniyang kuwarto o nasa labas ng bahay kasama ang kaniyang mga kaibigan.

Matapos ang tanghalian ay nagtulong sila sa paglilinis ng lamesa. Si Johnny na ang nagpresenta maghugas kaya nakapagpahinga pa saglit si Derrick.

"I'll be just in my room if you need anything, son," paalam ni Derrick.

"Sige po, Dad," maiksing tugon ni Johnny habang naghuhugas.

Saglit na pinagmasdan ni Derrick ang imahe ng kaniyang anak habang nakatalikod ito sa kaniya. A sad smile formed his lips as he gaze upon Johnny's frame with the sunlight illuminating around him like a halo, making him look ethereal despite the mundane task. Malaki na nga ang ikinalaki ni Johnny, both physically and emotionally. He can't believe that the young lad in front of him used to be some child who used to curl above his body fast asleep years ago, ngayo'y isa nang binata, malaki na, matatag na, and it brought him a sense of pride.

Tahimik munang iniwan ni Derrick si Johnny roon at umakyat sa kaniyang kuwarto upang paghandaan naman ang paparating na apprenticeship. Hindi man niya alam kung kailan ito dahil hindi pa naman tumatawag ang unibersidad pero naisipan na niyang ihanda ang mga kailangan para roon, at para na rin malibang habang wala pang masyadong gagawin.

~•~

"Dad, paabot po ng chips."

"Here," kinuha ni Derrick ang bowl ng sitsirya kay Johnny. "Don't eat too much."

"Hmm."

Kasalukuyang nasa sala ang mag-ama ngayon at nanonood ng pelikula. Nakaupo sila sa malambot na sofa habang pinagigitnaan ng isang bowl ng chips.

Nanatiling nakatuon ang kanilang atensyon sa maaksyong pelikulang pinapanood nila. Nagkukulay orange na rin gaya ng langit sa labas ang mga daliri nila sa powder ng chips na nakababad na doon sa mangkok.

Naubos ang chips nila kalagitnaan ng movie. Inutusan saglit ni Derrick na ilagay muna ni Johnny ang mangkok sa lababo at sumunod naman ito, saka mabilis na bumalik at sumandal sa katawan ng Dad niya.

Nagulat man si Derrick pero hindi na niya ito pinansin. Hinayaan na lang niya itong yumakap sa braso niya habang nanonood ng movie. Baka pag biniro niya pa ito ay hindi na siya muling yakapin nito.

"Sana lagi na lang ganito," sabi ni Derrick sa isip niya habang nanonood.

Matapos ang movie ay nagpaalam na si Johnny na gagawa ng assignment, muling iniiwan si Derrick sa tahimik nang sala. Naging abala na si Johnny sa pag-aaral nitong mga nagdaang araw. Madalas ay notebook at libro ang kaniyang kaharap, mapa sa eskuwelahan man o sa bahay. Hindi naman siya palalabas ng bahay, maliban lang kung napilit ni Theodore at ng iba pa nilang mga kaibigan, o kung may bibilhin siya. Sumasali rin siya minsan sa mga patimpalak sa kanilang paaralan, palagian kung tungkol sa math o spelling bees, at kung hindi siya ang panalo ay siya ng second place palagi.

"Okay. I'll have dinner prepared as well."

Tumayo na si Derrick at nagpunta sa kusina para magluto. Kita ni Johnny mula sa hagdan ang bawat paggalaw ng muscle sa katawan ng kaniyang ama-amahan, tila mga alon sa dagat na humahampas.

Nanatiling nakatitig si Johnny sa katawan ni Derrick, hangang-hanga sa porma at kagandahan nito na walang pinagbago mula pa noon.

Napagdesisyunan ni Johnny na panoorin na lang si Derrick magluto. Mamaya na lang niya gagawin ang kaniyang mga takda. Tumayo na siya at nagtungo sa kusina. Umupo siya sa may dining table at pinanood si Derrick magluto.

"Thought you gonna do your assignments?" pagtataka ni Derrick habang pumipili ng mga sangkap sa ref.

Ngumiti lang si Johnny at patuloy na pinagmasdan ang ama. Napangiti naman si Derrick dahil dito. Parang nanunumbalik ang mga panahon ng kabataan ni Johnny, noong hilig pa nitong pagmasdan ang bawat galaw niya sa loob ng bahay. Mas gusto pa nga siyang panoorin ni Johnny kaysa sa mga cartoons noon.

Nanatiling naka-focus si Johnny sa bawat aksyong ginagawa ni Derrick, mula sa paghihiwa ng mga gulay, ng karne, at paggigisa. Bawat paggalaw ni Derrick ay napapahanga siya.

"Hungry already, baby?" tanong bigla ni Derrick na biglang nagpabalkwas kay Johnny. Tila nagbalik wng binata sa wisyo at pautal-utal na sumagot.

"Ah,o-opo." Pinamulahan si Johnny nang tawagin siyang baby ni Derrick. Matagal-tagal na rin noong huli siyang tinawag niyon.

Sumilay ang isang magandang ngiti sa mga labi ni Derrick na nagpatunaw sa puso ni Johnny. "Don't worry, baby. I'll make this quick for you."

Patuloy na pinanood ni Johnny si Derrick habang nagluluto ito ng hapunan. Hindi matanggal ang mga ngiti sa kanilang mga labi habang ine-enjoy ang company ng bawat isa. Tila may ibang ningning sa mga mata ni Derrick na nakita ni Johnny, parang nangungusap ang mga ito.

Matapos magluto ay masayang nagsalo ang dalawa sa hapunan, muling pinagkukuwentuhan ang mga nangyari sa bawat araw, sa eskuwelahan, at sa kani-kanilang mga buhay. Ramdam ni Johnny ang pagmamahal ni Derrick sa kaniya sa tuwing pinagsisilbihan niya ito, para siyang dalagang kinikilig sa kaniyang nobyo.

Puno ng saya ang kanilang hapunan. Matapos kumain ay tulungan muli sila sa paghugas bago umakyat sa kani-kanilang mga kuwarto.

Ngayon ay nasa kuwarto na si Johnny, nagse-cellphone. Habang nags-scroll sa social media ay nadatnan niya ang post ni Derrick. Naka-topless muli ito at kitang-kita ang magandang hubog ng kaniyang katawan.

Napanganga si Johnny habang nakatitig sa anim na parisukat sa kalamnan ni Derrick. Halos manlaki ang kaniyang mga mata kakatitig sa abs niya. Alam naman niyang maganda ang katawan ng kaniyang ama pero napapahanga talaga siya sa ganda nito.

"Pogi pala talaga ni Daddy," hindi niya namalayang naibulong niya sa kaniyang sarili. Nanatiling nakatitig si Johnny sa litrato ni Derrick, manghang-mangha sa kagandahan ng hubog nito.

"Are you stalking me?" halos mabitawan ni Johnny ang kaniyang cellphone nang mabasa ang chat ni Derrick. Namatanda siya sa kaniyang kinalalagyan, ni hindi muling nahawakan ang kaniyang cellphone.

Hindi niya namalayang napindot niya pala ang like button kanina. Lagot siya nito bukas. Bakit ba sa dami ng picture ni Derrick iyon pang walang t-shirt ang nalike niya. Lalo pang kumabog ang dlbdib niya nang marinig niya ang malalim na tawa ni Derrick mula sa kabilang kuwarto, mahina, malalim, smooth.

Tinabi na lang ni Johnny ang kaniyang cellphone at nagkumot na. Hindi na siya nagcellphone pa sa sumunod na oras at baka mahuli pa siya ni Derrick ulit.