Hastane kapısından dışarı çıktığımızda serin bir esinti yüzümü okşadı. Nermin anne bana sarılıp koluma girmişti. Yanımda yürürken genç kızlar gibi keyifle kıkırdıyor, Nur ve bana bir şeyler anlatıyordu. Noyan ise arabayı getirmek için biraz önden ayrılmıştı. Ne zaman onunla göz göze gelsek o bakışlarında kısa ama derin bir gölge beliriyor sonra hemen kayboluyordu.
Arabaya bindiğimizde Nermin anne bir dakika bile susmadı. Ön koltukta otururken arkaya dönüp dönüp sohbete devam ediyor, ben de elimden geldiğince Nur ve ona eşlik ediyordum. Noyan sohbete hiç katılmıyordu hemde Nermin annenin tüm çabalarına rağmen. Köy meydanından geçtiğimizde kalbimi biri sıkıyormuş gibi hissetmekten kendimi alamamıştım ama bu his geldiği gibi hızla kayboldu.
Dağ yoluna girdiğimizde nefesim kesildi. Manzara
