Napakunot ang noo ni Hope ng may isang kamay na humahaplos sa kanyang buhok. Napaungol siya dahil parang familiar sa kanya ang haplos nito. Iminulat niya ang kanyang mga mata at nakita niya si Davis na nakangiti. Kahit medyo nanlalabo pa ang paningin niya ay alam niya na ang binata ito. Maliban sa ito lang naman nakakaalam ng tambayan niya ay ito lang ang may magandang ngiti para sa kanya.
Hinawakan niya ang pisngi nito. Naiyak siya nang maisip na parang totoo nga ang binata. Alam niyang nananaginip lang siya ngayon. Kung hindi niya lang naalala na umalis na pala ito kanina ay baka isipin niyang nasa harap nga niya ang binata ngayon.
Sa isiping panaginip lang ito at ano mang oras ay magigising siya ay bumangon siya saka ito niyakap nang mahigpit. Napaluha na din siya dahil nasasakt
