Pagkatapos nang makita ni Hope ang dalawa ay hindi na siya bumalik pa sa cafeteria para kumain. Nawalan na siya ng ganang kumain sa nakita niya kanina. Wala sa sarili siyang bumalik sa departamento nila. Sa paglalakad niya sa hallway ay hindi niya inaasahan na may mababangga siya. Natapon sa sahig ang mga bitbit nitong papel.
“Pasensya na. Pasensya na hindi kasi ako nakatingin sa daan,” paghihingi niya ng paumanhin sa nabangga niya.
Hindi niya nakita ang mukha nito dahil agad niyang pinulot ang mga papel na natapon at nilagay sa mga folder nito.
“Mukha ngang wala ka sa sarili mo.” Napaangat siya nang tingin nang marinig ang boses nito. Nakita niyang bahagyang ngumiti si Annabeth.
“Annabeth,” wala sa sariling sambit niya sa pangalan ng dalaga.
“Yeah.”
Tumayo na ito.
