Nais ko man siyang lapitan noong gabing iyon ay hindi ko nagawa. Seeing him cry kills me. Kung hindi pa ako magigising noon ay hindi ko rin malalaman.
He’s so strong when facing me, na para bang wala lang sa kaniya ang sakit ko. Ngumingiti, tumatawa, puno ng pag-asa… ngunit sa kailaliman pala ng gabi, kung kailan ngumingiti ang buwan, kung kailan kumukutitap ang mga tala, at kung kailan lumalayag na ang lahat sa panaginip ay naroon siya. Lihim na humihikbi.
Pwede naman siyang umiyak sa tabi ko. Pwede naman niyang gamitin ang balikat ko. Mas masakit sa akin ang makitang nasa ganoon siyang sitwasyon na wala nang magagawa kundi ang maghinagpis at tumangis mag-isa.
Nang sumapit ang umaga, tulad ng aking inaasahan ay nasa tabi ko siya. Sa mga mata niya, hindi mawawari ang bakas ng p
