Buhay na kaagad ang aking diwa nang sumapit ang alas kwatro ng madaling araw. Sa pagmulat, bumungad ang maamong mukha ni Galileo na nasisinagan ng makulimlim na liwanag mula sa mahinang ilaw ng lampshade.
Mahina ang kaniyang hilik. Mataman kong pinakinggan ang baritono nitong tunog saka nilandas sa kaniyang pisngi ang aking daliri. He got this angelic face that almost everyone prayed to have. Sa busilak niyang pagmamahal bilang aking asawa, manatili lang siya sa tabi ko ay ako na ang pinakamasaya.
Ano pa na nga ba ang mahihiling ko sa lalaking ito? He got it all. Katalinuhan. Kayamanan. Kaguwapuhan… when my eyes failed to see the light in the midst of darkness, siya ang naging gabay ko.
Sa gitna ng pagtitig ko at paglandas ko sa kaniyang mukha, marahan niyang iminulat ang kaniy
