“Dito na tayo,” mahina niyang sabi sa akin sabay wika rin nito sa tricycle driver. Nang huminto ang sasakyan ay una na siyang lumabas, inilahad niya kaniyang kamay at marahan ko naman itong inabot.
“Dahan-dahan…” aniya habang nakayuko sa aking tinatapakan. Paika-ika man ay pinilit ko pa ring lumakad. Kahit medyo hirap dahil sa mabigat na pakiramdam sa dibdib ay natitiis ko pa naman. Ganito na ako halos sa maraming taon na nagdaan kaya kalaunan ay nakasanayan na lang.
Saka umalis ang tricycle nang mabayaran na ito ni Galileo. Naiwan kaming tahimik dito sa tapat ng isang residential house na may kalawakan at halatang ilang taon ding pinaghandaan.
Mula rito, kitang kita ang pagkamoderno ng bahay. Ang exterior ay kulay light blue at ang nalalabing parte ay nasa ibang shade na ng as
