Sa tatlong taong lumipas, ang daming nagbago.
Hindi mawala-wala sa mukha ni Trivo ang gulat. Nanatili sa mahabang segundo ang pamimilog ng kaniyang mga mata at kumalas sa pagkakasalikop ang sariling mga daliri. Unti-unti akong ngumiti. Saka lang ako binitawan ni Nanay nang masigurong nakaupo na ako.
“Mag-usap lang kayo riyan, may aasikasuhin lang ako sa kusina. Diana, tulungan mo ako,” saad ni Nanay. Sumunod naman si Diana at hinayaang kaming dalawa na lamang ni Trivo ang naririto sa sala.
“A-anong nangyari A-ada?” nanginig ang nag-aalalang boses ni Trivo. Lumawak ang ngiti ko na para bang wala akong masakit na pinagdadaanan.
“Kumusta ka?” tanong ko.
Umiling siya. “Ako ang dapat na magtanong niyan. Kumusta ka? Bakit ang laki ng ipinayat mo?”
Yumuko ako at doon na
