Napakagat-labi ako sa lamig ng dapit-hapon. Ang sinag ng araw ay hinog na at papalubog na ito sa kanlurang karagatan.
Dahan-dahan kong hinakbang ang mga paa. Tatlong araw na ang nakalilipas ngunit malinaw pa rin kung paano ko nakitang masaktan si Trivo. Malinaw pa rin sa ala-ala ko kung paano siya humangos at hindi napigilang umiyak.
Hinanap ng mga mata ko si Nanay. Aniya kanina, mamumulot daw siya ng mga kabibe dito sa dalampasigan. Tahimik kong ginala aking mga mata at natagpuan siya sa ilan pang mga sandali.
Sa totoo lang ay hindi ko pa nakakausap nang maayos si Nanay tungkol sa amin ni Dok. Hindi ko alam kung iniiwasan niyang pag-usapan namin iyon dahil tahimik lamang siya kapag magkasama kami at hindi nagtatanong. Okay na ako kay Tatay at Kuya. Pero itong kay Nanay? Hindi ko kakaya
