Pagkalipas ng ilang linggo, isang itim na convoy ang pumasok sa tahimik na baryo sa Pangasinan. Ang dating tahimik na kalsadang puno ng alikabok ay nayanig sa pagdating ng mga naglalakihang SUV, ngunit sa pagkakataong ito, hindi takot ang dala ng mga Russo, kundi paghilom at pag-asa. Sa bawat kalyeng dinaanan nila, ang mga kapitbahay na dati ay umiiwas ng tingin ay nakadungaw na ngayon sa kanilang mga bintana, bakas ang pagkamangha sa marangyang prusisyon na nagbabalik sa pamilya ni Tino sa kanilang tunay na tahanan.
Nang huminto ang sasakyan sa harap ng isang simpleng bakuran, agad na bumukas ang pinto. Unang bumaba si Arlok at ang kaniyang mga tauhan, ngunit nanatili silang malayo, bumubuo ng isang hindi nakikitang pader ng seguridad upang bigyan ng puwang ang pamilya. Inalalayan ni Led
