Gözleri uykusuz olduğunu belli ediyorken, yorgun görünüyordu. Dudaklarını aralayıp konuşmayı başlatan o olmuştu.
“ Sevgiyi gerçek kılan ne biliyor musun?”
dedi. Soru sormuyordu bildiğimi biliyor gibiydi.
Sevgiyi gerçek kılan mücadeleydi.
“ Mücadeledir. Çünkü sevdiklerini kadere bırakamazsın.” Aramızın böyle olmasını kadere bırakmam diyordu. Bunun için mücadele veririm demek istedi.
Gözlerim koyu gözlerindeyken
“ Seni isteyerek kırıp, üzmek istemedim hiç bir zaman. O gün sana kızmam Bahri ile görüştüğün için değildi. Bana haber vermediğin için de değildi.” gayet sakin bir ses tonuyla konuşuyordu. Ona sakinleşince konuşalım demiştim ve şu an sakin olduğu için konuşabiliyorduk. Henüz ben daha konuşmasamda öyleydi.
Dudaklarımı ıslatıp “ Bunlardan hiç biri değilse, neden kızdın bana?
