แม่ทัพหญิงผู้นี้ได้สามีเป็นท่านอ๋องขี้โรค

สินสอดงานมงคล

งานสมรสพระราชทานในวันขึ้นแปดค่ำ ระหว่างท่านอ๋องหลี่เฟยหลงและแม่ทัพหญิงซูเหมยลี่ได้รับความสนใจเป็นอย่างยิ่ง ทั้งจากเหล่าครอบครัวเสนาบดีและประชาชนทั่วไป โดยปกติแล้วหากใครได้รับสมรสพระราชทาน ก็มักจะได้รับของรับขวัญจากภายในวังหลวงมากมาย ไม่ว่าจะเป็นสุราชั้นดี ผ้าไหมแพรพรรณ หรือเครื่องประดับตกแต่งเรือนหอ

แต่แม่ทัพซูเหมยลี่กลับได้เพียงป้ายมงคล ทำจากไม้เนื้อดีสลักคำว่าอยู่เย็นเป็นสุขและเคลือบทับด้วยสีทองอร่าม โดยมีเว่ยกงกงเป็นตัวแทนจากฮ่องเต้นำมามอบให้ที่หน้าจวนตระกูลซู ซึ่งบัดนี้กำลังจัดขบวนรอแห่เกี้ยวเจ้าสาวเข้าสู่ตำหนักฤดูร้อน

" เกิดอะไรขึ้นกันแน่ นี่ดูเหมือนว่าตระกูลซูจะถูกลงทัณฑ์จากฝ่าบาท มากกว่าถูกประทานงานมงคลเสียอีก "

เสียงกระซิบกระซาบจากเสนาบดีที่นำของขวัญมาแสดงความยินดีเอ่ยขึ้น ทั้งสิ้นล้วนเข้าหูคนตระกูลซูที่ออกมาต้อนรับแขก

โชคดีที่ก่อนหน้านี้ซูฮูหยินสั่งให้จัดขบวนฝั่งเจ้าสาวอย่างยิ่งใหญ่ จึงพอรับหน้าสถานการณ์ไม่สู้ดีได้บ้าง

" แม่สื่อจากตำหนักฤดูร้อนมาถึงแล้ว ~ "

เสียงบ่าวรับใช้ชายคนหนึ่งตะโกนลั่น ครอบครัวตระกูลซูยืนลุ้นกันเสียจนตัวแข็งทื่อ ท่ามกลางแขกในงานที่จับตาดูว่าสินสอดจากท่านอ๋องตกยากผู้นั้นจะมีอยู่เท่าใดกัน ได้ข่าวว่าเขาไร้ทรัพย์สมบัติจนไม่มีแม้แต่เงินจัดงาน ต้องพึ่งพาองค์ชายสิบสามให้เป็นเถ้าแก่ฝ่ายเจ้าบ่าว อนุเคราะห์ผ้ามงคลและชุดเครื่องนอน

" ข้าน้อยหลิวจื่อหลิงและแม่สื่อ คารวะแม่ทัพตระกูลซูและฮูหยิน นี่คือสินสอดที่ท่านอ๋องจะสู่ขอแม่ทัพซูเหมยลี่ เชิญท่านตรวจสอบ "

ขบวนจากฝ่ายเจ้าบ่าวที่มาสู่ขอซูเหมยลี่นั้น มีเพียงคนรับใช้ชายหนึ่งคนและแม่สื่อเท่านั้น ทั้งคู่แต่งตัวด้วยเสื้อผ้ากลางเก่ากลางใหม่ สีสันซีดเซียวเล็กน้อย มาพร้อมห่อผ้าสีแดงสองห่อในถาดไม้ ยื่นมาตรงหน้าแม่ทัพซูผู้พ่อและซูหยิน

" ฮูหยินเปิดดูเถอะ... "

แม่ทัพซูผู้พ่อกัดฟัน ไม่อาจทนดูความอดสูที่ลูกสาวเพียงคนเดียวได้รับ แม้วันนี้นางจะแต่งตัวด้วยเครื่องประดับราคาแพง นั่งเกี้ยวเจ้าสาวที่ตกแต่งงดงาม ขบวนสินเดิมยาวสุดลูกหูลูกตา แต่สินสอดสู่ขอของนางกลับมีเพียงหยิบมือเท่านั้น

เห็นทีชีวิตสมรสจะอยู่ได้ด้วยสินเดิมของภรรยาฝ่ายเดียวกระมัง...

" นี่มัน... "

ซูฮูหยินคลี่เปิดดูห่อผ้าสีแดงทั้งสองห่อ บรรดาแขกผู้มาร่วมงานส่งตัวเจ้าสาวเองก็ชะเง้อสอดส่องด้วยความตื่นเต้น ห่อผ้าผืนแรกเป็นก้อนหินรูปร่างแปลกตาสีดำสนิท ดูไม่มีราคาใดแม้แต่น้อย ส่วนอีกห่อเป็นกำไลทองคำหนึ่งชิ้น สลักลวดลายฝูงปลาแหวกว่ายเคียงข้างดอกบัวงาม

พอมีราคาขึ้นมาบ้าง แต่เทียบกับบุตรสาวตระกูลซูไม่ได้เลย

" ก้อนหินโง่ ๆ นี่คืออะไรกัน เห็นทีท่านอ๋องหลี่เฟยหลงคนนี้จะเสียสติ "

แขกผู้ใหญ่ท่านหนึ่งเอ่ยขึ้น ครอบครัวตระกูลซูทั้งหมดใบหน้าซีดเผือดไร้สีสัน แม้จะรู้อยู่แล้วว่าได้บุตรเขยยากจน มีเพียงยศประดับชื่อแซ่ แต่ไม่คิดว่าเขาจะส่งก่อนหินประหลาดมาสู่ขอบุตรสาวของตน มีแค่กำไลทองชิ้นเดียวยังดีเสียกว่า

" ทุกท่านทราบดีอยู่แล้วว่าท่านอ๋องหลี่เฟยหรงสุขภาพไม่สู้ดี แล้วเขาจะหาทรัพย์สมบัติมาจากที่ใด ? "

" .... "

" แต่ถึงอย่างนั้นฮ่องเต้ก็ทรงไว้วางพระทัยให้ตระกูลซูได้ดูแลพระอนุชาของพระองค์ ต่อให้ไม่มีทรัพย์ใดมาสู่ขอก็ถือเป็นเกียรติแก่วงศ์ตระกูล "

" .... "

" ขอทุกท่านโปรดแสดงความยินดีแก่ทั้งสองเถิด "

แม่ทัพซูกังผู้พี่กล่าวปรามสถานการณ์ ที่กำลังถูกแขกวิพากษ์วิจารณ์สินสอดจากตำหนักฤดูร้อนกันสนุกปาก ในเมื่อรู้อยู่แล้วว่าหลี่เฟยหลงเจ็บป่วยยากจน จะคาดหวังให้มีทองเป็นภูเขามาสู่ขอบุตรสาวตระกูลซูได้อย่างไร

" เรียนท่านแม่ทัพและฮูหยิน หินนี้คือก้อนหยกที่ยังไม่สกัด.. "

" ช่างเถอะ ข้าจะรับสินสอดทั้งหมดนี้ไว้ ฝากท่านอ๋องหลี่เฟยหลงดูแลบุตรสาวข้าด้วย "

แม่ทัพซูผู้พ่อกล่าวตัดบท อย่างไรเสียก็ปฏิเสธการแต่งงานนี้ไม่ได้ สู้ทำเสียให้มันจบไป จะได้ส่งตัวเจ้าสาวและไล่แขกที่เริ่มซุบซิบนินทากลับบ้านเสียที ไม่ให้ครอบครัวและบุตรสาวเพียงคนเดียวต้องอับอายไปกว่านี้

" ขอรับ... "

เมื่อสินสอดทั้งหมดถูกส่งมอบแก่ครอบครัวเจ้าสาว ก็ถึงเวลาที่ต้องแห่เกี้ยวเข้าวัง ซูเหมยลี่ในชุดผ้าไหมสีแดงปักเลื่อมทอง และมีผ้าคลุมปิดบังใบหน้านั่งอยู่ในเกี้ยว เริ่มออกเดินทางเข้าวังสู่ตำหนักฤดูร้อนอย่างเป็นทางการ หญิงสาวได้ยินเสียงครอบครัวเอ่ยอวยพรสั่นเครือคล้อยหลังก็ได้แต่ถอนหายใจ

ไม่เป็นไร...

หากสามีเป็นหัวหน้าครอบครัวไม่ไหว นางก็จะเป็นเสียเอง ใครว่าบุรุษต้องหาเงินเข้าบ้านฝ่ายเดียว เป็นแม่ทัพกองหน้าต่อสู้เทียบเท่าบุรุษนางก็เป็นมาแล้ว

ประสาอะไรกับอีแค่ดูแลบ้านเรือนและสามีขี้โรคกันเล่า !

" ฝ่าบาท ! ฝ่าบาท ! "

เว่ยกงกงที่พึ่งกลับจากส่งมอบของขวัญงานมงคลที่จวนตระกูลซู วิ่งหน้าตั้งกระหืดกระหอบมาพร้อมทหารอีกหลายสิบนาย มุ่งตรงมาที่สวนฤดูหนาวที่มีเจ้าของบัลลังก์มังกรกำลังนั่งหารือเรื่องเกี่ยวกับกิจการบ้านเมืองอยู่กับองค์ชายรัชทายาท หรือองค์ชายแปดหลี่มู่ฉิง

" มีเหตุอะไรให้เจ้าแตกตื่นขนาดนั้น "

สุรเสียงทรงอำนาจเอ่ยถาม ใบหน้าขมวดยุ่งเพราะไม่พอใจในความวุ่นวายโกลาหลนัก ตั้งแต่เขาขึ้นครองราชย์ทุกอย่างอยู่ในความสงบ ไร้เรื่องราวเดือดร้อนวุ่นวายมายาวนาน แล้ววันนี้มันเกิดเหตุการณ์ใดให้ขันทีคนสนิทถึงกับวิ่งตาเหลือกมาคุกเข่าแทบเท้า

" ทูลฝ่าบาท กระหม่อมเดินทางกลับเข้าวังเห็นนางกำนัลตำหนักองค์ชายสิบสามวิ่งแตกตื่น จึงได้รีบเข้าไปตรวจสอบ "

" .... "

" พบว่า...ทั้งองค์ชายสิบสามและเฉินกงกง ผูกคอสิ้นชีพด้วยผ้าแดงมงคลแบบเดียวกับที่ส่งไปประดับตำหนักฤดูร้อนพ่ะย่ะค่ะ ! "

ปัง !

" เป็นไปไม่ได้ หลี่มู่เฉินขี้ขลาดเพียงนั้น ไม่มีทางกล้าปลิดชีพตนเอง ! "

เจ้าของบัลลังก์มังกรโกรธจนใบหน้าแดงเถือก ทุบฝ่ามือลงบนโต๊ะหินอ่อนจนกาน้ำชาหกกระจาย เมื่อได้ยินว่าพระโอรสองค์โปรดสิ้นชีพ เขาย่อมรู้นิสัยบุตรชายดีกว่าใคร หลี่มู่เฉินเจ้าสำราญ รักสบาย ขี้ขลาด และไม่มีทางทำเรื่องที่เสียเลือดเนื้อตนเอง ต้องมีคนลอบสังหารอย่างแน่นอน

" เจ้าบอกว่าผ้าที่ใช้ผูกคือแบบเดียวกับที่ตำหนักฤดูร้อนหรือ เสด็จพ่อหรือว่าจะเป็นหลี่เฟยหลง... "

องค์ชายรัชทายาทหลี่มู่ฉิงเอ่ยขึ้น เขาเองก็นึกรังเกียจเสด็จอาผู้นี้นัก ไม่รู้ว่าบิดาจะไว้ชีวิตทำไมให้สิ้นเปลืองเวลา อีกทั้งยังมอบหญิงงามอย่างแม่ทัพซูที่ควรจะแต่งเข้าตำหนักกลางให้อีก

" ทูลองค์ชาย...ท่านอ๋องแม้แต่เดินยังไม่มีแรง อีกทั้งบ่าวรับใช้ก็มีเพียงคนเดียว เขายังอยู่ในขบวนแห่เกี้ยวเจ้าสาวเข้าวังที่กำลังเดินทางมา "

เว่ยกงกงกล่าว คิดทบทวนกี่ตลบก็ไม่มีทางที่คนร้ายจะเป็นคนจากตำหนักฤดูร้อนไปได้

" กระหม่อมได้ยินมาว่าองค์ชายสิบสาม ก่อนนี้ส่งแม่สื่อไปเจรจาที่จวนตระกูลซูถึงร้อยครั้ง มิใช่ว่าเสียใจจากแม่ทัพซู... "

" หากเสียใจมากเช่นนั้น หลี่มู่เฉินจะมาขอให้เสด็จพ่อมอบสมรสพระราชทานทำไมกัน ไม่สู้ขอให้ตนเองยังดีเสียกว่า "

เจ้าของบัลลังก์มังกรได้ยินบุตรชายกล่าวก็ขบคิดตาม ในวันที่หลี่มู่เฉินมาขอสมรสพระราชทานให้แม่ทัพซูนั้น ชายหนุ่มมาด้วยความเคียดแค้นมากกว่าเสียใจ อีกทั้งยังเสนอความคิดเห็นว่าหากทำเช่นนี้ ตระกูลซูจะเสียความน่าเชื่อถือจากเหล่าเสนาบดีไปส่วนหนึ่ง และในอนาคตให้ทำเช่นเดียวกันนี้กับแม่ทัพซูกังผู้พี่ด้วย จะได้ลดอำนาจตระกูลซูลงไปกึ่งหนึ่ง

ส่วนเขาก็เล็งเห็นว่าความคิดนี้เข้าท่านัก แม่ทัพซูเหมยลี่เมื่อสามีตายจาก ก็มิอาจแต่งงานใหม่ได้ ต้องครองหม้ายตลอดชีวิต เป็นการตัดไฟอำนาจไม่ให้นางได้มีโอกาสมีสามีที่เสริมส่งบารมีให้ยิ่งขึ้นไปอีก

" ข้าเห็นด้วย "

" .... "

" หลี่มู่เฉินต้องโดนลอบสังหารแน่ "

เพียงแต่ไม่รู้ว่ามันเป็นใครก็เท่านั้น เจ้าของบัลลังก์มังกรหัวเราะเยียบเย็น สองมือกำเข้ากันแน่นด้วยความคับแค้นใจ เห็นทีเขาคงต้องไปดูให้เห็นกับตา ว่าน้องชายคนเล็กร่วมบิดามารดายังมีชีวิตอยู่ดีหรือไม่ หรือว่ากลับมาปีกกล้าขาแข็งได้อีกครั้งแล้ว

" เตรียมตัว ข้าจะไปร่วมงานมงคลที่ตำหนักฤดูร้อน ! "