ทั้งที่อยู่แค่เอื้อมแต่กลับคว้าไม่ได้ ทั้งที่เห็นหน้าเกือบทุกวันแต่กลับเหมือนแสนไกล สิ่งเหล่านี้ทำให้อัครบดินทร์รู้สึกเจ็บปวดและสิ้นหวังอย่างมาก
การเลิกงานและตรงไปหาเธอกับลูกแทบทุกวันมันไม่ได้ทำให้เธอเห็นเลยว่าเขาอยากเจอเธอแค่ไหน การพยายามถามไถ่เรื่องราวไม่ได้ทำให้เธอรับรู้เลยว่าเขาอยากพูดคุยกับเธอเพราะเธอจะตอบเพียงเรื่องลูกอย่างเดียวหรือไม่ก็ให้แม่เป็นคนตอบแล้วก็หนีขึ้นห้องไป การพยายามเอาตัวเข้าใกล้เพียงเล็กน้อยเหมือนไม่รับรู้ว่าเขาอยากใกล้ชิดและเธอจะรีบถอยห่างอย่างไม่ปิดบัง มันเหมือนมีกำแพงสูงใหญ่ขวางให้เขาเข้าหาเธอไม่ได้
มันเป็นความเศร้าสลด เป็นความท้อแท้และสิ้นหวัง เป็นความเจ็บปวดและเสียใจ เป็นสิ่งที่อัครบดินทร์ไม่รู้เลยว่าเขาจะต้องทำยังไงให้ทุกอย่างดีขึ้นได้ แต่เขาก็สัญญากับตัวเองแล้วว่าจะเอาเธอกลับมาในฐานะภรรยาที่เธอเต็มใจให้ได้
“แม่ขอโทษนะที่เลี้ยงลูกไม่ดีพอจนสร้างปัญหาให้กับเรา
