Chapter 8
987 Words
Kabanata 8 – Ang Babaeng Ayaw Tanggapin
Hindi pa rin makapaniwala si Luna Reyes sa nangyari sa press conference.
Habang nakasakay sila sa kotse pauwi sa mansyon ng Montenegro, tahimik lang siyang nakatingin sa labas ng bintana. Ang mga gusali at ilaw ng lungsod ay mabilis na dumadaan sa kanyang paningin, ngunit ang isip niya ay nananatili sa mga tanong ng mga reporter.
Gold digger.
Paulit-ulit na bumabalik sa isip niya ang salitang iyon.
Napabuntong-hininga siya.
“May problema ba?” tanong ni Adrian mula sa tabi niya.
Napatingin siya sa lalaki.
“Ah… wala po.”
“Adrian.”
Napakagat siya sa labi.
“Adrian… okay lang po ako.”
Sandaling pinagmasdan siya ng lalaki.
“Hindi ka mukhang okay.”
Hindi agad nakasagot si Luna.
Pagkatapos ay mahina siyang nagsalita.
“Masakit lang po marinig na ganoon ang tingin ng mga tao sa akin.”
Tahimik sandali si Adrian.
“Hayaan mo sila.”
“Hindi po ganun kadali.”
Napatingin siya sa singsing sa daliri niya.
“Kahapon lang, normal lang ang buhay ko.”
Huminga siya nang malalim.
“Ngayon parang buong mundo na ang nakatingin sa akin.”
Hindi agad nagsalita si Adrian.
Pagkatapos ay sinabi nito ang isang bagay na hindi niya inaasahan.
“Masasanay ka rin.”
Napatingin siya sa kanya.
“Ganun din po ba ang nangyari sa inyo?”
Bahagyang ngumiti si Adrian.
“Ako ay ipinanganak na sa mundong ito.”
Natahimik si Luna.
Ibig sabihin, mula pagkabata ay sanay na itong hinuhusgahan ng mga tao.
Maya-maya ay pumasok ang kotse sa malaking gate ng mansyon.
Pagbukas nito, agad na napansin ni Luna ang isang bagay.
May isa pang kotse na naka-park sa harap ng bahay.
Hindi iyon ang kotse ni Adrian.
“May bisita?” tanong niya.
Tahimik sandali si Adrian.
“Unfortunately.”
Napakunot ang noo ni Luna.
Pagbaba nila ng kotse, agad silang sinalubong ng butler.
“Sir Adrian, may naghihintay po sa living room.”
Tumango ang lalaki.
“Alam ko.”
Kinabahan si Luna.
“May problema po ba?”
“Tingnan natin.”
Pumasok sila sa loob ng mansyon.
Tahimik ang paligid, pero ramdam ni Luna ang kakaibang tensyon sa hangin.
Pagdating nila sa living room—
May nakita siyang isang eleganteng babae na nakaupo sa sofa.
Matangkad ito, maganda, at halatang mula sa mayamang pamilya.
Nang makita sila, agad itong tumayo.
“At last,” sabi ng babae.
Nanlaki ang mata ni Luna.
Si Vanessa…
Ang dating bride ni Adrian.
Nakasuot ito ng mamahaling dress at mukhang galit pa rin.
“Akala ko hindi ka na babalik,” malamig na sabi ni Adrian.
Ngumiti si Vanessa—isang mapanuyang ngiti.
“Hindi ba ako pwedeng bumisita sa fiancé ko?”
Napahigpit ang hawak ni Luna sa bag niya.
Pero agad siyang napatingin kay Adrian.
Tahimik lang ang lalaki.
“Hindi na ako fiancé mo,” sagot nito.
Napatingin si Vanessa kay Luna.
Ang tingin nito ay parang kutsilyo.
“Ah, oo nga pala,” sabi nito. “Napilitan kang humanap ng kapalit.”
Napahiya si Luna.
“Miss Vanessa…” mahina niyang sabi.
“Tumahimik ka.”
Natigilan siya.
Pero bago pa siya makapagsalita—
Lumapit si Adrian sa harap niya.
Parang muli siyang pinoprotektahan.
“Wala kang karapatan kausapin siya nang ganyan,” malamig nitong sabi.
Napangisi si Vanessa.
“Wow. Pinagtatanggol mo na siya?”
“Siya ang fiancé ko.”
Tahimik ang silid.
Napapikit si Luna sandali.
Hindi pa rin siya masanay marinig ang mga salitang iyon.
Maya-maya ay tumawa si Vanessa.
“Adrian, kilala kita.”
“Talaga?”
“Hindi ka pumipili ng babae nang basta-basta.”
Lumapit ito nang kaunti.
“Kaya sabihin mo sa akin ang totoo.”
Napakunot ang noo ni Adrian.
“Anong totoo?”
“Anong dahilan kung bakit mo siya pinili?”
Napatingin si Vanessa kay Luna.
“Hindi siya bagay sa mundo mo.”
Mas lalong napahiya si Luna.
Pero hindi siya nagsalita.
Biglang nagsalita si Adrian.
“I chose her because I wanted to.”
Tumawa si Vanessa.
“Hindi ako naniniwala.”
Lumapit ito kay Luna.
Napaatras ang dalaga.
“Magkano ang binayad niya sa’yo?” bulong nito.
Nanlaki ang mata ni Luna.
“H-hindi po totoo iyon—”
“Vanessa.”
Malamig ang boses ni Adrian.
“Enough.”
Tahimik ang silid.
Matagal silang nagkatinginan.
Pagkatapos ay napailing si Vanessa.
“Fine.”
Huminga ito nang malalim.
“Pero tandaan mo ito, Adrian.”
Tumigil ito sandali.
“Hindi pa tapos ang usapan natin.”
Pagkatapos ay tumingin ito kay Luna.
“At ikaw…”
Nanlamig ang dibdib ng dalaga.
“…hindi mo alam kung anong gulo ang pinasok mo.”
Pagkasabi niyon, tumalikod si Vanessa at naglakad palabas ng mansyon.
Tahimik ang buong sala matapos itong umalis.
Pakiramdam ni Luna ay nanlalambot ang tuhod niya.
“Sir… ibig kong sabihin… Adrian…”
Napatingin siya sa lalaki.
“Pasensya na po kung nagkakaganito dahil sa akin.”
Napakunot ang noo ni Adrian.
“Hindi mo kasalanan.”
“Pero—”
“Vanessa is my problem.”
Tahimik sandali si Luna.
“Galit po siya sa akin.”
“Hayaan mo siya.”
“Madali lang po sabihin iyon.”
Napabuntong-hininga si Adrian.
Pagkatapos ay lumapit ito sa kanya.
Mas malapit kaysa dati.
“Listen to me.”
Napatingin siya sa mga mata nito.
“Hangga’t kasama kita sa kontratang ito…”
Huminto ito sandali.
“…walang makakasakit sa’yo.”
Hindi niya alam kung bakit—
Pero biglang bumilis ang t***k ng puso niya.
Parang gusto niyang maniwala sa sinabi ng lalaki.
Pero sa likod ng isip niya, alam niyang hindi ganoon kasimple ang lahat.
Dahil ngayon…
Hindi lang si Vanessa ang laban niya.
Kundi ang buong mundong kinabibilangan ni Adrian Montenegro.
At pakiramdam ni Luna—
Ito pa lamang ang simula ng mga pagsubok na haharapin niya bilang magiging asawa ng isang billionaire.
- Writer
