Chapter 9
1016 Words
Kabanata 9 – Ang Party ng mga Elite
Tatlong araw matapos ang press conference, unti-unting nasasanay si Luna sa mansyon ng Montenegro—kahit pakiramdam niya ay hindi pa rin siya kabilang sa mundong iyon.
Maaga siyang nagising nang araw na iyon.
Pagbukas niya ng pinto ng kwarto niya, nakita niya si Maria na naghihintay sa labas.
“Good morning, Miss Luna,” bati ng housekeeper.
“Good morning po.”
May hawak itong malaking garment bag.
Napakunot ang noo ni Luna.
“Ano po iyon?”
Ngumiti si Maria.
“Pinadala ni Sir Adrian.”
Mas lalo siyang nagtaka.
“Para saan po?”
“Para sa party mamaya.”
Nanlaki ang mata niya.
“Party?”
Tumango si Maria.
“Isang charity gala. Kailangan kang sumama.”
Napahawak si Luna sa noo niya.
Party na naman…
Maya-maya ay dinala ni Maria ang dress sa loob ng kwarto.
Nang buksan ang garment bag, halos mawalan ng salita si Luna.
Isang napakagandang evening gown ang nasa loob—kulay deep emerald green, mahaba at eleganteng parang pang-artista.
“Ang ganda…” bulong niya.
Ngumiti si Maria.
“Pinili mismo ni Sir Adrian.”
“Talaga po?”
“Sinabi niya na bagay daw sa’yo ang kulay na iyon.”
Biglang uminit ang pisngi ni Luna.
Hindi niya alam kung bakit.
Makalipas ang ilang oras, dumating na ang gabi.
Nakatayo si Luna sa harap ng salamin habang tinutulungan siya ni Maria sa buhok niya.
Hindi pa rin siya makapaniwala sa nakikita niya.
Ang simpleng waitress noon ay ngayon nakasuot ng mamahaling gown.
“Maganda ka,” sabi ni Maria.
“Hindi po ako sanay…”
“Masasanay ka rin.”
Biglang may kumatok sa pinto.
“Miss Luna,” sabi ng isang staff. “Hinihintay na po kayo ni Sir Adrian.”
Kinabahan siya.
“Okay…”
Dahan-dahan siyang lumabas ng kwarto at naglakad pababa sa hagdan.
At nang makarating siya sa foyer—
Nakita niya si Adrian.
Nakatayo ito malapit sa pinto, nakasuot ng itim na tuxedo.
Gwapo at eleganteng parang modelo sa magazine.
Napatingin ito sa kanya.
At sa unang pagkakataon—
Parang natahimik ang paligid.
Hindi agad nakapagsalita si Adrian.
Tinitigan lang siya nito mula ulo hanggang paa.
“May mali po ba?” kinakabahang tanong ni Luna.
Bahagyang umiling ang lalaki.
“You look beautiful.”
Biglang uminit ang pisngi ni Luna.
“Salamat po…”
“Adrian.”
Napangiti siya nang bahagya.
“Salamat… Adrian.”
Lumapit ito sa kanya at iniabot ang braso nito.
“Ready?”
“Hindi po.”
Napatawa nang bahagya si Adrian.
“Good answer.”
Sumakay sila sa kotse.
Hindi nagtagal ay dumating sila sa isang napakalaking hotel ballroom.
Punong-puno ng mga mayayamang bisita.
Mga kilalang negosyante, artista, at socialites.
Pagpasok pa lang nila—
Agad na napansin sila ng lahat.
Bulungan dito.
Bulungan doon.
“Siya ba iyon?”
“Si Luna Reyes?”
“Ang waitress?”
Nanlalamig ang kamay ni Luna.
Pero biglang hinawakan ni Adrian ang kamay niya.
Mahigpit.
Parang sinasabi na huwag siyang matakot.
“Stay close,” bulong nito.
Tumango siya.
Habang naglalakad sila sa gitna ng ballroom, pakiramdam ni Luna ay parang hinuhusgahan siya ng lahat.
May ilang babae na nagbulungan habang tinitingnan siya.
“Hindi siya bagay dito.”
“Siguro pera lang ang habol.”
Masakit marinig iyon.
Pero pinili ni Luna na huwag pansinin.
Maya-maya ay may lumapit na grupo ng mga babae.
Halatang mga socialite.
“Adrian,” sabi ng isa sa kanila na may mapanuyang ngiti.
“Hindi mo kami ipapakilala?”
Napatingin si Adrian kay Luna.
“Luna, these are my friends.”
Pagkatapos ay humarap ito sa mga babae.
“This is my fiancée.”
Tahimik sandali ang grupo.
Pagkatapos ay ngumiti ang isang babae.
“Nice to meet you,” sabi nito, pero halatang hindi totoo ang ngiti.
“Ako si Clarisse.”
“Luna po,” mahina niyang sagot.
Tinitigan siya ni Clarisse mula ulo hanggang paa.
“Maganda ang dress mo.”
“Salamat po.”
“Pero curious lang ako…”
Napakunot ang noo ni Luna.
“Paano mo nakuha ang puso ni Adrian?”
Hindi agad siya nakasagot.
“Clarisse,” malamig na sabi ni Adrian.
“Enough.”
Ngumiti lang ang babae.
“Curious lang naman.”
Tahimik si Luna.
Hindi niya alam kung paano sasagot.
Pero bago pa lumala ang usapan—
Biglang tumunog ang music.
“Dance with me,” sabi ni Adrian.
Nagulat siya.
“Ako po?”
“Yes.”
Bago pa siya makatanggi, hinila siya ng lalaki papunta sa dance floor.
Nagsimula ang mabagal na musika.
Mahina ang ilaw.
At sa loob ng ilang segundo—
Nasa gitna na sila ng sayaw.
Kinabahan si Luna habang nakapatong ang kamay niya sa balikat ni Adrian.
Samantala, hawak nito ang baywang niya.
Napakalapit nila.
“Relax,” bulong ng lalaki.
“Hindi po ako marunong sumayaw…”
“Just follow me.”
Sinunod niya ang mga galaw nito.
At unti-unti—
Naging maayos ang sayaw nila.
Napatingin si Luna sa mga mata ni Adrian.
Malapit na malapit ang mukha nila ngayon.
“Bakit mo ako dinala dito?” tanong niya.
“Para makita nila.”
“Sino?”
“Ang lahat.”
Napakunot ang noo niya.
“Para malaman nila na hindi kita ikinahihiya.”
Nanlaki ang mata ni Luna.
Hindi niya inaasahan ang sagot na iyon.
Sa paligid nila, maraming tao ang nakatingin.
Pero sa sandaling iyon—
Parang silang dalawa lang ang nasa dance floor.
“Adrian…” mahina niyang sabi.
“Yes?”
“Salamat.”
Hindi na siya nagtanong kung bakit.
Hindi na rin niya inisip ang mga taong nakatingin sa kanila.
Dahil sa unang pagkakataon—
Naramdaman niya na baka…
Hindi lang kontrata ang dahilan kung bakit sila magkasama.
At habang patuloy silang sumasayaw—
Hindi alam ni Luna na may isang taong nanonood sa kanila mula sa kabilang dulo ng ballroom.
Isang babae.
May malamig na tingin.
At halatang galit.
Si Vanessa.
At malinaw sa kanyang mga mata—
Hindi pa siya tapos sa laban na ito.
- Writer
