Chapter 5 -Ang Mansyon ng Montenegro
1305 Words
Matapos ang kaguluhan sa ballroom, parang nanatiling mabigat ang hangin sa paligid ni Luna Reyes.
Hindi pa rin siya makapaniwala sa mga nangyari sa loob lamang ng ilang oras.
Kanina lang, isa siyang simpleng waitress na nagdadala ng tray ng champagne.
Ngayon…
Siya ang babaeng ipinakilala bilang magiging asawa ni Adrian Montenegro—isa sa pinakamayamang lalaki sa bansa.
At ngayon
Nasa loob siya ng isang itim na luxury car kasama ang mismong billionaire.
Tahimik ang biyahe.
Nakaupo si Luna sa tabi ng bintana habang pinagmamasdan ang mga ilaw ng lungsod na mabilis na dumaraan.
Ang mga streetlights ay parang mga guhit ng liwanag habang umaandar ang sasakyan sa madilim na kalsada.
Hindi niya alam kung ano ang dapat niyang sabihin.
Hindi niya alam kung ano ang dapat niyang maramdaman.
Samantala, si Adrian ay kalmadong nakaupo sa kabilang bahagi ng back seat habang may kausap sa telepono.
“Handle the media,” sabi nito sa malamig at kontroladong boses.
“Confirm the engagement. No other statements.”
Sandaling tumahimik ito, parang nakikinig sa kabilang linya.
Pagkatapos ay muli itong nagsalita.
“At siguraduhin mong walang lalabas na negatibong balita tungkol kay Luna.”
Napatingin si Luna sa kanya.
Pinoprotektahan niya ako?
Hindi niya inaasahan iyon.
Akala niya ay isa lang siyang pansamantalang solusyon para sa problema ng lalaki.
Pero ang narinig niya ngayon ay parang iba.
Maya-maya ay ibinaba ni Adrian ang telepono.
Tahimik muli ang loob ng sasakyan.
“Sir…” mahina niyang tawag.
Tumango ang lalaki, senyales na nakikinig ito.
“Sigurado po ba kayo sa ginawa ninyo?”
“Late na para magbago ng isip,” sagot nito.
Napabuntong-hininga siya.
“Hindi iyon ang ibig kong sabihin.”
Tiningnan siya ni Adrian.
Ang mga mata nito ay matalim ngunit kalmado.
“Kung ganoon?”
“Baka pagsisihan ninyo.”
Sandaling natahimik ang lalaki.
Pagkatapos ay bahagya itong ngumiti.
“I don’t regret my decisions.”
Napailing si Luna.
“Hindi ninyo pa po ako kilala.”
“Hindi rin kita kailangang kilalanin nang matagal para magtiwala.”
Napatigil siya.
“Magtiwala?”
“Pinili kita dahil hindi ka bahagi ng mundo ko.”
Hindi siya nakasagot.
Sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang lahat, parang naramdaman niya ang bigat ng sinabi ng lalaki.
Hindi siya bahagi ng mundo nito.
At iyon mismo ang dahilan kung bakit siya napili.
Makalipas ang ilang minuto, dahan-dahang bumagal ang kotse.
Napansin ni Luna na papalapit sila sa isang napakalaking gate na gawa sa bakal.
Nanlaki ang mata niya.
Ang gate ay may eleganteng disenyo at may nakaukit na malaking simbolo ng Montenegro family crest.
Unti-unting bumukas ang gate habang papasok ang kotse.
Sa likod nito ay isang napakalawak na property.
Mahabang driveway na napapalibutan ng matataas na puno at mga ilaw na parang mga bituin sa lupa.
At sa dulo nito
Isang napakalaking mansyon.
Napasinghap si Luna.
“Dito po kayo nakatira?” halos pabulong niyang tanong.
“From now on,” sagot ni Adrian habang nakatingin sa unahan, “dito ka rin.”
Halos mawalan siya ng boses.
Ang mansyon ay parang palasyo.
Tatlong palapag ito na may malalaking bintana at eleganteng disenyo.
Ang buong lugar ay napapalibutan ng magagandang hardin at fountain na kumikislap sa ilaw.
Pakiramdam ni Luna ay parang pumasok siya sa mundo ng mga pelikula.
Huminto ang kotse sa harap ng malaking entrance.
Agad na bumukas ang pinto at may lumapit na butler.
“Good evening, Sir Adrian.”
Tumango si Adrian habang lumalabas ng kotse.
Pagkatapos ay iniabot nito ang kamay kay Luna.
“Come.”
Nahihiya man, tinanggap niya ang tulong nito.
Pagkababa niya ng kotse, mas lalo niyang nakita kung gaano kalaki ang mansyon.
“Grabe…” bulong niya.
Bahagyang ngumiti si Adrian.
“Masasanay ka rin.”
Hindi siya sigurado doon.
Pagpasok nila sa loob ng bahay, lalo pang nanlaki ang mata ni Luna.
Ang loob ng mansyon ay mas maganda pa kaysa sa mga hotel na napuntahan niya.
May malaking chandelier sa gitna ng foyer.
Ang sahig ay gawa sa puting marble na kumikinang sa ilaw.
May malawak na hagdan na paikot pataas sa ikalawang palapag.
May ilang staff na agad na yumuko bilang pagbati.
“Good evening, Sir.”
Tahimik na tumango si Adrian.
Pagkatapos ay tinawag niya ang isang babae na mukhang nasa mid-fifties.
“Maria.”
Lumapit ang babae.
“Yes, Sir?”
“Ihanda mo ang guest room sa third floor.”
Napatingin si Luna kay Adrian.
“Guest room?”
“Oo.”
“A-akala ko po…”
“Hindi tayo magsasama ng kwarto.”
Nanlaki ang mata niya.
“Talaga po?”
“Kontrata ang kasal natin, Luna,” sabi ni Adrian.
“Hindi kita pipilitin sa kahit ano.”
Parang nabunutan siya ng tinik sa dibdib.
“Salamat po.”
Bahagyang ngumiti ang babae na si Maria habang tinitingnan siya.
“At ikaw siguro si Miss Luna?”
“Opo.”
“I’m Maria, the housekeeper.”
Magiliw ang boses nito kaya medyo nabawasan ang kaba ni Luna.
“Simula ngayon,” sabi ni Adrian, “siya ang magiging fiancée ko. Tratuhin ninyo siya nang maayos.”
“Yes, Sir.”
Pagkatapos ay lumapit si Maria kay Luna.
“Halika, iho. Ipapakita ko sa’yo ang kwarto mo.”
Sumunod si Luna habang paakyat sila sa malaking hagdan.
Habang naglalakad, hindi niya mapigilang tumingin sa paligid.
May mga malalaking paintings sa dingding.
Mga mamahaling dekorasyon.
Mga bintanang tanaw ang malawak na hardin.
“Napakaganda po ng bahay ninyo,” sabi niya.
“Sanay na kami dito,” sagot ni Maria.
Huminto sila sa isang pinto sa third floor.
Binuksan iyon ng housekeeper.
At muli na namang nanlaki ang mata ni Luna.
Ang “guest room” ay mas malaki pa sa buong apartment na inuupahan niya sa Maynila.
May malaking kama.
Eleganteng sofa.
At sariling balcony na tanaw ang hardin ng mansyon.
“Pwede ko po ba talagang gamitin ito?” tanong niya.
Ngumiti si Maria.
“Of course. Utos ni Sir Adrian.”
Pumasok si Luna sa loob ng kwarto.
Parang hindi pa rin siya makapaniwala.
Ito na ba ang bago kong buhay…?
Maya-maya ay nagpaalam na si Maria.
Naiwan siyang mag-isa sa silid.
Tahimik ang buong mansyon.
Dahan-dahan siyang umupo sa gilid ng kama.
Tiningnan niya ang singsing sa daliri niya.
Kumikislap pa rin iyon sa ilaw.
“Mrs. Montenegro…” bulong niya sa sarili.
Parang hindi bagay sa kanya ang pangalang iyon.
Bigla siyang napahiga sa kama habang nakatingin sa kisame.
Napakaraming nangyari sa araw na iyon.
Ang kontrata.
Ang engagement.
Ang galit na ex-bride.
At ngayon
Ang mansyon ng Montenegro.
Pero habang iniisip niya ang lahat, may isang tanong na patuloy na bumabagabag sa kanya.
Bakit ako talaga ang pinili ni Adrian?
Samantala…
Sa ibaba ng mansyon, sa loob ng kanyang study
Nakatayo si Adrian sa harap ng malaking bintana habang hawak ang isang baso ng whiskey.
Tanaw niya ang madilim na hardin.
Lumapit ang kanyang assistant.
“Sir.”
“Ano iyon?”
“Lumabas na ang balita sa internet.”
Tumango si Adrian.
“At ang reaction?”
“Malaking eskandalo po.”
Bahagyang ngumiti ang billionaire.
“Good.”
“Sir… sigurado po ba kayo sa babaeng iyon?”
Tahimik sandali si Adrian.
Pagkatapos ay tumingin siya sa ikatlong palapag kung nasaan ang kwarto ni Luna.
“Hindi ko pa alam.”
Humigop siya ng whiskey.
“Pero pakiramdam ko…”
Huminto siya sandali.
“…siya ang magiging pinakamagandang desisyon na nagawa ko.”
Samantala, sa itaas ng mansyon
Hindi alam ni Luna na habang siya ay natutulog
Ang pangalan niya ay nagsisimula nang kumalat sa buong bansa.
Sa social media.
Sa news sites.
Sa mga business headlines.
At bukas ng umaga…
Magigising siya bilang babaeng pinag-uusapan ng lahat.
Ang bagong fiancée ng isang billionaire.
At posibleng
Ang bagong target ng maraming kaaway.
- Writer
