Chapter 6 Ang Babaeng Pinag - Uusapan ng Lahat
1085 Words
Chapter 6 – Ang Babaeng Pinag-uusapan ng Lahat
Nagising si Luna Reyes sa isang kama na hanggang ngayon ay hindi pa rin niya lubos maisip na kanya.
Malambot ang kutson. Malinis at mabango ang puting kumot. At ang kisame sa itaas niya ay may disenyong tila mula sa isang mamahaling hotel—elegante, tahimik, at halos perpekto.
Ilang segundo siyang nakatitig doon, tila umaasang magigising siya mula sa isang panaginip.
Pero hindi.
Unti-unting bumalik sa kanya ang lahat.
Ang kasal.
Ang eskandalo.
At ang singsing sa daliri niya.
Bigla siyang napaupo.
Dahan-dahan niyang itinaas ang kaliwang kamay at tinitigan ang kumikislap na diamond ring. Tinamaan ito ng sinag ng araw mula sa malaking bintana, dahilan para lalo itong magningning.
“Hindi ito panaginip…” mahina niyang bulong.
Napabuntong-hininga siya.
Kahapon, isa lang siyang simpleng babae—may trabaho, may problema, may pangarap. Ngayon… tila itinulak siya sa mundong hindi niya pa alam kung paano haharapin.
Tumayo siya at lumapit sa bintana.
Pagbukas niya ng kurtina, bumungad sa kanya ang napakalawak na hardin ng Montenegro Mansion. May fountain sa gitna, napapalibutan ng mga punong perpektong inayos—tila bawat dahon ay may sariling lugar.
“Grabe…” bulong niya, halos hindi makapaniwala.
Hindi niya inakalang darating ang araw na gigising siya sa ganitong lugar.
Maya-maya, may kumatok sa pinto.
“Miss Luna?”
Boses iyon ni Maria, ang housekeeper.
“Po?”
“Handa na ang almusal. Sinabi ni Sir Adrian na bumaba ka kapag gising ka na.”
Bahagyang kinabahan si Luna.
“Ah… opo.”
Pagkalipas ng ilang minuto, nakapag-ayos na siya.
Napansin niyang may mga bagong damit sa closet—mga mamahalin, elegante, at halatang pinili nang maayos.
Pinahanda niya ito… naisip niya.
Nahihiya man, pumili siya ng simpleng cream-colored dress. Hindi man ito kasing engrande ng iba, sapat na iyon para hindi siya magmukhang out of place.
Huminga siya nang malalim bago bumaba sa hagdan.
Habang pababa, hindi niya maiwasang mapatingin sa bawat sulok ng mansyon. Tahimik, ngunit bawat detalye ay sumisigaw ng karangyaan.
Pagdating niya sa dining room, naroon si Adrian.
Nakaupo ito sa mahabang mesa, abala sa pagbabasa ng tablet. Nakasuot ng puting dress shirt, bahagyang gusot ang buhok—tila kagigising lang din.
“Good morning,” sabi nito nang mapansin siya.
“Good morning po…” sagot niya, medyo alanganin.
Umupo siya sa tapat nito.
Agad lumapit ang staff at inayos ang pagkain sa harap niya—mainit na tinapay, itlog, prutas, at kape.
Tahimik silang kumain.
Masyadong tahimik.
Hanggang sa nagsalita si Adrian.
“May nakita ka na bang balita ngayong umaga?”
Napakunot ang noo ni Luna.
“Balita?”
Walang imik na ini-slide ni Adrian ang tablet papunta sa kanya.
“Look.”
Kinabahan siya.
Dahan-dahan niyang kinuha iyon… at nang makita ang screen—
Nanlaki ang mata niya.
“Billionaire Adrian Montenegro Marries Unknown Waitress After Bride Runs Away.”
Napabuka ang bibig niya.
Sunod niyang nakita ang isa pang headline—
“Who is Luna Reyes? The Mystery Woman Who Captured the Heart of a Billionaire.”
May mga larawan pa—mga kuha nila kagabi sa ballroom.
“Diyos ko…” mahina niyang sabi.
Pero hindi pa doon natapos.
May mga komento pa.
“Gold digger siguro.”
“Pera lang ang habol niyan.”
“Saan naman napulot ‘yan?”
Unti-unting nanlamig ang kanyang mga kamay.
“Sir…” halos pabulong niyang sabi.
“Relax,” kalmadong sagot ni Adrian.
“Paano po ako magre-relax?”
Halos nanginginig ang boses niya.
Bahagyang ngumiti ang lalaki.
“Normal na ‘yan sa mundo ko.”
“Pero hindi po ‘yan normal sa mundo ko.”
Sandaling natahimik si Adrian.
Pagkatapos ay kinuha muli ang tablet at pinatay ang screen.
“Don’t read the comments.”
“Pero—”
“People will always judge,” putol nito.
Napabuntong-hininga si Luna.
“Siguro galit sila sa akin…”
“Hindi sa’yo.”
Napatingin siya rito.
“Sa akin.”
Nagulat siya.
“Sanay sila na kontrolado ko ang lahat,” dagdag ni Adrian.
“Pero kagabi… gumawa ako ng desisyon na walang nakakaalam.”
Tahimik ang paligid.
Tumingin ito sa kanya.
“Are you regretting it?”
Hindi agad nakasagot si Luna.
Pumasok sa isip niya ang pamilya niya.
Ang sakit ng mama niya.
Ang pangarap ng kapatid niya.
Mariin siyang napalunok.
“Hindi po.”
“Good,” maikling sagot ni Adrian.
Humigop ito ng kape.
“Dahil hindi na tayo pwedeng umatras.”
Nanlaki ang mata niya.
“Bakit po?”
Bahagyang ngumiti ang lalaki.
“May press conference tayo mamayang hapon.”
“P-press conference?!”
Halos mapatayo siya sa gulat.
“Para kumpirmahin ang engagement.”
Halos mahulog ang hawak niyang tinidor.
“Sir! Hindi po ako handa sa ganyan!”
“Masasanay ka rin.”
“Hindi po ganun kadali!”
Napatawa nang bahagya si Adrian.
At doon, sa unang pagkakataon—nakita ni Luna ang isang ngiti na hindi malamig.
Isang ngiting… totoo.
At saglit, nawala ang kaba niya.
“Trust me,” sabi nito.
Napatingin siya sa mga mata ng lalaki.
May kakaibang seryosong bagay doon.
“Hindi kita hahayaang masaktan.”
Hindi niya alam kung bakit—
Pero biglang bumilis ang t***k ng puso niya.
Agad siyang umiwas ng tingin.
“Sir… kontrata lang ito.”
“Oo.”
“Hindi tayo dapat magtiwala nang sobra.”
Tahimik sandali si Adrian.
Pagkatapos ay tumayo ito.
Lumapit.
Mas malapit kaysa dati.
“Then let’s start with something simple.”
“Po?”
“In public… call me Adrian.”
Nagulat siya.
“H-Hindi po ako sanay…”
“Masasanay ka.”
Bahagyang ngumiti ito.
Pagkatapos ay marahang inayos ang hibla ng buhok na nalaglag sa mukha ni Luna.
Napahinto ang hininga niya.
Napakalapit nila.
“At isa pa,” dagdag ni Adrian.
“Ano po?”
Bahagyang tumigil ito bago nagsalita.
“From today…”
Napatingin siya rito.
“…you are no longer just Luna Reyes.”
Tumigil ang mundo niya sa sandaling iyon.
“You are the future Mrs. Montenegro.”
Nanlaki ang mata niya.
At sa unang pagkakataon—
Hindi lang siya natakot.
May kakaibang damdaming sumibol sa puso niya.
Isang bagay na hindi niya pa kayang pangalanan.
Habang nakatayo siya roon, unti-unting napagtanto ni Luna
Hindi lang ito simpleng kasunduan.
Isa itong buhay na puno ng kamera, intriga… at kapangyarihan.
At hindi pa niya alam
Na ang press conference mamayang hapon ang magiging simula ng mas malaking eskandalo sa buhay niya.
- Writer
