Ang gabi sa Tagaytay ay hindi naging tahimik. Ang usok na nagmumula sa guho ng mansyon ng mga De Vera ay humahalo sa makapal na fog, na tila isang telon na nagtatago sa mga masasamang elemento na nakapaligid sa amin. Habang naglalakad kami ni Crane palayo sa lugar ng pagsabog, ramdam ko ang bawat hibla ng aking pagkatao na nagbabago. Hindi na ako ang Meisha na nanginginig sa takot noon. Ang bawat hakbang ko ay may bigat, may awtoridad na hindi ko man lang alam kung saan nanggagaling.
"Crane," tawag ko sa kanya habang huminto kami sa gilid ng isang bangin kung saan nakaparada ang isang itim na SUV na iniwan ng mga tauhan ni Henry. "Sa tingin mo ba, tapos na talaga si Henry?"
Tiningnan ako ni Crane. Ang kanyang mukha, na puno ng dugo at uling, ay nagpapakita ng matinding pait. "Henry De Ve
