Malamig.
Yan ang unang salita na pumasok sa isip ko nang bumaba ako sa Heathrow Airport. Hindi lang dahil sa panahon—kundi dahil sa kabuuan ng lahat. Parang yung init na nararamdaman ko noon sa Maynila, sa mansyon, sa mga bisig ni Crane... lahat ng 'yon ay naiwan ko sa likod ng clouds na niliparan ng eroplano.
Ang hangin ng London ay sumalubong sa akin na parang sampal—malamig, mabangis, at walang awa. Kahit naka-winter coat na ako, ramdam ko pa rin ang kirot sa balat ko. Pero alam ko, mas malamig pa ang nararamdaman ng dibdib ko kaysa sa hangin na ito.
Ang corporate flat na inassign sa akin ng kumpanya ay nasa Canary Wharf—isang business district na puno ng mga taong naka-suit, naglalakad nang mabilis, hawak ang kape sa isang kamay at cellphone sa isa. Lahat ay parang robot. Lahat ay m
