İçimizde bir yabancı uyandı

3. Bölüm

Hamilelik ilerledikçe evdeki her şey dönüşmeye başladı. Nehir’in sabah bulantıları, ruh hâli değişimleri, Tahir’in endişeli ama destekleyici hâlleri… Hepsi yeni bir dönemin işaretçisiydi.

Bir gece Nehir, uyumadan önce yatağın kenarına oturup düşündü. Tahir yanına geldi.

“Neyin var?”

“Bilmiyorum… Belki biraz duygusallaştım. Eskiden beni kimse böyle düşünmezdi. Sen düşünüyorsun. O yüzden ağlayasım geldi.”

Tahir onun elini tuttu.

“Ben seni hep düşüneceğim. Çocuğumuzu da. Bunu bilmeni istiyorum.”

Nehir başını Tahir’in omzuna yasladı.

“Biliyor musun, ben sana aşık oldum.”

Bu sefer o üç kelime açıkça söylenmişti. Tahir durdu, başını ona çevirdi.

“Ben de sana… Hem de düşündüğümden daha önce.”

Ve o gece yalnızca bir bebek değil, iki kalp de yepyeni bir hayata doğru büyümeye devam etti.

--

Hamileliğin altıncı ayında her şey daha da belirginleşmişti. Nehir’in karnı büyümüş, hareketleri yavaşlamıştı ama gözlerindeki mutluluk bambaşkaydı. Tahir artık işten erken gelmeye çalışıyor, akşamları Nehir’le birlikte bebek odasının eşyalarını düzenliyordu.

Bir gün alışverişe çıktılar. Nehir küçük bir elbise gördü.

“Kız mı olacak dersin?”

Tahir güldü.

“Olursa adını sen koy.”

Nehir gözlerini kıstı.

“Ya erkek olursa?”

“O zaman senin adını koyarız. Yani… Nehir gibi temiz, sabırlı ve güzel bir kalbi olur.”

Nehir gözyaşlarını tutamadı.

“Sen eskiden böyle biri değildin, değil mi?”

Tahir içtenlikle cevapladı.

“Hayır. Ama sen beni değiştirdin.”

İşte en büyük aşk tanımı buydu. İki insanın birbirine temas ettikçe, güzelleşmesi.

---

Doğuma bir ay kala, Nehir’in ailesi ziyarete geldi. Özellikle annesi baştan beri bu evliliği onaylamamıştı. Ama şimdi torun haberini duyunca yumuşamıştı. Yine de kibirli hâli devam ediyordu.

Annesi sessizce Nehir’e sordu:

“Mutlu musun gerçekten?”

Nehir durdu.

“Evet, hem de tahmin ettiğimden çok daha fazla.”

Annesi şaşırdı.

“Tahir sandığımız gibi değilmiş yani?”

“Değilmiş,” dedi Nehir. “O sadece dışarıdan soğuk biriymiş. Ama içeride… çok başka biri varmış.”

O akşam Nehir, Tahir’e sarılırken içinden dua etti: “Lütfen bu adamdan hiç vazgeçmeyeyim.”

---

Doğuma sadece bir hafta kalmıştı. Nehir artık çok hassas, çok duygusal, çok tedirgindi. Her hareketi gözlüyordu. Tahir ise onun yanında hep sakindi, hep destekçiydi.

Bir gece Nehir sancı hissetti. Telaşla hastaneye gittiler. Henüz doğum zamanı gelmemişti ama doktorlar önlem olarak bir gece kalmalarını önerdi.

Tahir hastanede onun başucundan ayrılmadı. Elini tuttu, su getirdi, hemşirelerle ilgilendi. Gecenin ilerleyen saatlerinde Nehir mırıldandı:

“Sen benim hayatımda başıma gelen en güzel şey oldun…”

Tahir elini daha sıkı tuttu.

“Sen de benim.”

O an aralarında bir sözsüz yemin oluştu. Artık sadece karı-koca değil, bir aileydiler.

...

---

Doğumun başlamasına sadece üç gün kalmıştı. Evde tatlı bir telaş hâkimdi. Nehir hem heyecanlı hem de gergindi. Artık her sabah farklı duygularla uyanıyordu; bazen neşeyle, bazen gözyaşlarıyla, bazen de tarifsiz bir huzursuzlukla.

Tahir ise bu süreçte adeta onun gölgesi olmuştu. Her şeyi organize ediyor, doktorlarla irtibatı sağlıyor, gerekirse gece uyanıp Nehir'in sırtını ovalıyordu. Nehir bazen ona bakıp sessizce düşünüyordu: "Bu adamla evlenirken, bu kadar çok sevileceğimi hiç düşünmemiştim."

O sabah Nehir, mutfakta kahvaltı hazırlamaya çalışırken birden tabağı elinden düşürdü. Sırtını tutup sandalyesine oturdu. Tahir hemen koştu.

“Ne oldu?”

“Sanırım kasıldım… ama bu seferki farklıydı.”

Hemen doktoru aradılar. Kontrole çağırdı. Arabaya bindiklerinde Nehir’in elleri titriyordu.

“Tahir… ya bir şey olursa?”

Tahir onun elini tuttu.

“Sen varsın, ben varım. Ne olursa birlikte olur. Korkma.”

Hastanede yapılan kontrolde doğumun çok yaklaştığı söylendi. Doktor tebessüm etti:

“Bu gece hazırlıklı olun. Yarın büyük ihtimalle bebeğinizi kucağınıza alırsınız.”

Nehir’in gözleri doldu. O kadar uzun bir yoldu ki bu… Yabancı bir adamla yapılan bir evlilik, koca bir sessizlik, sonra yavaş yavaş büyüyen bir bağ… Şimdi bu yolculuğun yeni bir evresine giriyorlardı: anne ve baba olmak.

Gece hastanede kaldılar. Nehir sancı çektikçe Tahir onun başından ayrılmadı. Elini tuttu. Saçlarını okşadı.

“Sen çok güçlüsün,” diyordu. “Dayan… az kaldı.”

Saatler süren sancının ardından sabah gün doğarken, Nehir'in çığlıkları yerini ilk bebek ağlamasına bıraktı. O an hastane odasında sanki zaman durdu. Nehir gözlerinden yaşlar süzülürken sadece bir şey söyledi:

“Oğlum…”

Tahir gözlerine inanamadı. O minik bedeni kucağına aldığında kalbi yerinden çıkacak gibiydi. Hemşire gülerek sordu:

“İsmini düşündünüz mü?”

Tahir, Nehir’e baktı.

“Söyle sen. O senin gibi özel biri olacaksa, adını sen seç.”

Nehir yavaşça mırıldandı;

“Eymen…”

Ve böylece, Eymen dünyaya geldi. O gün sadece bir çocuk değil, bir aile doğmuştu. Nehir artık yalnız bir kadın değil, Tahir artık sessiz bir adam değildi. Onlar şimdi bir yuvaydı.

O gece hastane odasında, Nehir oğlunu göğsüne yaslamışken Tahir usulca yanağını öptü.

“Bana hayatımı yeniden kurmayı öğrettin,” dedi.

Nehir başını çevirdi, gözlerinin içi doluydu.

“Sen de bana gerçek sevgiyi.”

İşte o an… ne bir yüzük, ne bir imza… en gerçek evlilik o dakikada kurulmuştu..