İçimizde bir yabancı uyandı

4. bölüm

Eymen’in doğumundan sonra hayat, bambaşka bir tempoya bürünmüştü. Nehir’in uykusuzlukla, lohusalık duygularıyla ve emzirme zorluklarıyla baş etmeye çalıştığı günlerde Tahir, adeta onun kalkanı olmuştu. Sanki Nehir’in her düşüncesini önceden okuyordu. Oğlunun altını değiştiriyor, mama saatlerini takip ediyor, geceleri Nehir’e destek olmak için koltukta uyuyordu.

Ama bu mükemmel tabloyu her zaman dış etkenler bozmaya çalışırdı.

Bir sabah evin kapısı çaldı. Gelen kişi, uzun süredir ortalarda görünmeyen biriyle geldi: Tahir’in annesi ve yanında Tahir’in eski nişanlısı Aysun.

Nehir, onları görünce donakaldı. Tahir’in annesi her zaman mesafeliydi ama Aysun’un gelişi tam bir şoktu.

“Biz Eymen’i görmeye geldik,” dedi annesi.

Aysun ise kıkırdayarak ekledi: “Ne kadar da babasına benziyor… Ama ben daha güzel çocuk doğururdum.”

Tahir derin bir nefes aldı.

“Ziyaretin bir amacı varsa hoş geldiniz. Ama Nehir’i incitmeye geldiyseniz, yanlış yerdesiniz.”

Annesi içeri geçip sertçe sordu:

“Bu kadar kısa sürede bu kadar mı bağlandın bu kıza? Oğlum, sen bu evliliğe mecbur kalmıştın.”

Tahir'in sesi sakin ama kararlıydı:

“Evet, mecbur kalmıştım. Ama artık hiçbir şey için mecbur değilim. Nehir’i seviyorum. Oğlumu seviyorum. Ve bu evde sizden başka herkes hoş karşılanır.”

Nehir gözyaşlarını tutamıyordu. Hayatında ilk kez biri onun için böylesine net bir şekilde duruyordu. Oysa bir zamanlar Tahir'in ona bakarken bile tedirgin olduğunu hatırlıyordu.

Aysun alaycı bir gülümsemeyle, “Bu bir aşk değil, alışkanlık,” dedi.

Nehir kendini tutamadı.

“Hayır, bu birbirine sahip çıkma. Senin bilmediğin bir şey.”

Tahir’in annesi bir süre sustu. Sonra soğuk bir ifadeyle:

“Yine de ben torunumu görmek isterim,” dedi.

Tahir başını salladı.

“Eğer saygı çerçevesinde kalırsanız, her zaman görebilirsiniz.”

O gün, Nehir için bir dönüm noktasıydı. Artık yalnız bir kadın değildi; arkasında, onun için her şeyi göze alabilecek bir adam vardı.

---

Aynı akşam Eymen mışıl mışıl uyurken, Nehir pencere kenarında oturmuş Tahir’i izliyordu. Tahir, oğlu için küçük bir beşik tamir ediyordu. Nehir sessizce fısıldadı:

“Sen bir mucizesin. Sessiz ama güçlü. Katı ama adil. Soğuk görünürsün ama içinden ışık sızıyor.”

Tahir döndü.

“Ve sen… hayatımın baştan yazılmış hâlisin.”

Birbirlerine baktılar. Aralarındaki mesafe yok olmuştu artık. Evliliğin en zorlu yollarından geçip, sonunda gerçeği bulmuşlardı:

Sevgi, zamanla değil; birlikte atlatılan fırtınalarla büyür....

----

Zaman hızla akıyordu. Eymen artık üç aylıktı. Gülümsemeye başlamıştı, Nehir’in sesini duyduğunda kıpır kıpır oluyor, Tahir kucağına aldığında gözlerini ona dikip uzun uzun bakıyordu. Bu minik beden, aralarındaki tüm mesafeleri eritmişti.

Ama hayat, sadece evin içinden ibaret değildi.

Tahir’in işleri son zamanlarda bozulmaya başlamıştı. Ortaklık yaptığı eski arkadaşı onu maddi açıdan zor durumda bırakmış, birkaç büyük projeyi iptal etmişti. Ev masrafları, bebek giderleri, biriken borçlar... Tahir’in yüzü gün geçtikçe asılıyor, geceleri sessizleşiyordu.

Nehir bu durumu fark etmişti. Ama doğrudan sormuyordu. Bir gece, Tahir mutfağa su içmeye indiğinde onu sandalyesine oturmuş hâlde buldu.

“Neden anlatmıyorsun bana? Biz bir aileyiz, Tahir.”

Tahir gözlerini kaçırdı.

“Senin uykusuz gecelerin yetmiyor gibi… bir de ben mi ekleyeyim dertlerini?”

“Hayat paylaşarak kolaylaşıyor. Ne olur susma,” dedi Nehir, yavaşça onun yanına oturarak.

Tahir derin bir nefes aldı.

“İşler kötüye gidiyor. Ev kredisi var, bazı ödemeler gecikti. Ama halledeceğim.”

Nehir başını iki yana salladı.

“Hayır… biz halledeceğiz. Bu ev sadece senin sorumluluğun değil. Ben de çalışabilirim, bir şeyler yapabilirim. Yeter ki birbirimizi yalnız bırakmayalım.”

Tahir, ilk kez ağlamaya bu kadar yakındı. Onun güçlü, dimdik duran hâli bile bu cümleyle çatlamıştı.

“Senin gibi bir kadınla evlenmiş olmak… hayatımdaki en büyük şans.”

---

Ertesi gün, Nehir vakit kaybetmeden evden online çalışabileceği işler araştırmaya başladı. Üniversitede öğrendiği grafik tasarım bilgilerini tekrar güncelledi, birkaç freelance projeye başvurdu. Aynı anda Eymen’le ilgilenip, evin düzenini de ihmal etmiyordu.

Tahir, akşam eve geldiğinde onu bilgisayar başında ciddi bir şekilde çalışırken görünce içten içe hem gurur duydu hem de derin bir minnettarlık hissetti.

“Sen gerçekten… benim eşim misin?” diye sordu gülümseyerek.

Nehir başını kaldırmadan cevap verdi:

“Yalnızca eşin değilim, ortağın da olacağım. Her şeyde.”

O gece, ilk kez tahir Nehir’e sarıldığında sadece sevgiyi değil, güveni de hissetti. Evlilik sadece bir aşk değil, aynı zamanda bir dostluktu. Sırtını yaslayabileceğin, düştüğünde elini tutan, sessizce yanında duran bir dostluk…

---

Birkaç hafta sonra, Nehir ilk kazancını elde etti. Küçük bir işti ama o kadar anlamlıydı ki… Tahir’e küçük bir sürpriz hazırladı. Masanın üstüne birlikte çektirdikleri bir fotoğrafı koydu, yanına bir zarf:

"İlk ortağım sensin. Bu sadece başlangıç."

Tahir o gece Nehir’e bir şey söylemedi. Sadece sarıldı. Uzun uzun… kalbinin tüm sıcaklığıyla. O an hiçbir şey söylemeye gerek yoktu. Çünkü bazen sevgi, sadece sessizlikte yankılanırdı.

----

Günler geçtikçe, Nehir ve Tahir'in bağı daha da güçleniyordu. Eymen büyüyor, artık emeklemeye başlıyordu. Evde her köşeye korumalıklar yerleştirilmişti. Nehir ise Eymen’in peşinden koşarken bir yandan freelance projeleriyle meşguldü. Gözlerinin altı hafif morluklarla doluydu ama yüzünde huzurdan başka hiçbir şey yoktu.

O sabah, Tahir Nehir’e bir sürpriz yaptı. Kahvaltı masasının üstünde bir zarf duruyordu. Nehir merakla açtı:

“Hazır mısın? Bu sefer birlikte nefes alacağımız bir gün için valizini hazırla. Eymen anneannesiyle kalacak. Bugün sadece biziz.”

Nehir önce şaşırdı, sonra heyecanla sarıldı Tahir’e.

“Sen… bu kadar işi gücü bırakıp nasıl vakit buldun?”

Tahir gülümsedi.

“Seninle baş başa kalmak için işleri bir gün aksatmaya değer.”

---

Günü birlikte doğayla iç içe bir yerde, sessiz bir göl evinde geçirdiler. Ormanda yürüyüş yaptılar, göl kenarında battaniyeye sarılıp sıcak kahve içtiler. Sanki yıllarca evli olan bir çift değil de yeni yeni birbirine âşık olan iki genç gibiydiler.

Öğle saatlerinde, göl kıyısında küçük bir iskelede otururken Tahir sessizce cebinden küçük bir kutu çıkardı.

Nehir gözlerini kocaman açtı:

“Ne yapıyorsun?”

Tahir gözlerinin içine bakarak sordu:

“Nehir... Seninle zor bir evlilik yaptık, evet. Ama şimdi sana isteyerek, kalbimle, içimden gelen her şeyle yeniden sormak istiyorum. Benimle bir ömür daha evlenir misin?”

Kutunun içindeki yüzük sade ama zarifti. Nehir’in gözlerinden yaşlar süzüldü.

“Ben zaten her gün yeniden evleniyorum seninle,” dedi.

---

O gece göl evinde, birlikte geçmişlerini konuşmadan sadece anı yaşadılar. Ne geleceğin telaşı vardı, ne geçmişin kırıkları. Sadece birbirlerini hissediyorlardı.

Tahir, gece yarısı gökyüzüne bakarken bir dilek tuttu. Nehir onu fark edip yaklaştı.

“Ne diledin?”

Tahir başını çevirmeden fısıldadı:

“Hayatım boyunca seni hiç kaybetmemeyi.”

Nehir de yıldızlara baktı.

“Ben de seni her gün yeniden sevebilmeyi…”

---

Eve döndüklerinde Eymen’in kucağa alınmayı bekleyen o minik haliyle koşarak gelişini izlediler. Anneanne de onları güler yüzle karşıladı:

“Sanki ilk kez ayrılmış gibisiniz. Bu ne bakışlar böyle?”

Tahir Nehir’e dönüp gülümsedi:

“Bazen aynı evde yıllarca kalıp hiç gerçekten kavuşmamış oluyorsun. Ama biz, o kavuşmayı yaşadık artık.”

Nehir’in cevabı netti:

“Çünkü artık biz sadece karı koca değiliz... aynı zamanda en iyi arkadaşız.”