“Bu gece telafi etmek istiyorum,” dedi Kubilay o sabah, kahvesinden bir yudum alırken. Sesi önceki geceden çok daha yumuşaktı ama içinde hâlâ bir şeyler gizleniyordu.
“Telafi mi?” dedim. Gözlerine baktım, ciddiydi.
“Evet. Sana dün gece için teşekkür etmek, biraz da özür dilemek istiyorum.”
Akşam olduğunda beni almaya geldi. Siyah gömleği, karanlık bakışları ve sustuğunda bile üzerimde baskı yaratan hâliyle yine o tipikti. Arabaya bindiğimde bile bir şey vardı havada—durgun ama tehlikeli bir enerji.
Lüks bir restorana gittik. Şehrin gürültüsünden uzak, daha çok iş insanlarının tercih ettiği bir yer. İçeri girdiğimizde herkes dönüp baktı. Kubilay her zamanki gibi dikkat çekiciydi, ama o akşam, gözler üzerime de fazlasıyla çevrilmişti. Özellikle bir masa... üç adam oturuyordu ve içlerinde
