Gece boyunca gözlerimi kapattığımda bile onun sesi kulağımda yankılanıyordu. Kapımı zorlayarak içeri girdiği an, bakışlarındaki öfkeyle karışık tutkuyu unutamıyordum. Dudakları dudaklarıma yapıştığında kalbim hızla atmıştı ama... o an istememiştim. İtemediğim şey aslında o değil, hissettiklerimdi. Çünkü Kubilay bana her dokunduğunda, içimde bir savaş başlıyordu. Aşk mıydı bu, yoksa sadece bağımlılık?
Sabah olunca gözaltlarım mor, yüreğim ise yorgundu. Sude mesaj atmıştı: "Geliyorum, konuşmamız lazım."
Kapı çaldığında içimde hafif bir huzursuzluk yükseldi. Açtım. Karşımda dimdik duran, gözlerinde endişe taşıyan Sude vardı. İçeri girdi, montunu çıkardı, oturmadan önce beni uzun uzun süzdü.
"Ne oldu sana?" dedi. “Yüzün solmuş.”
Kelimeler boğazıma dizildi. “Kubilay dün gece buradaydı.”
Su
