Flawless Defeat

3

Habang ang mundo ni Alexa Sandoval ay umiikot sa mga kumukutitap na flash ng camera at palakpakan ng mga tao, ang mundo naman ni Adrian Lim ay nabubuo sa loob ng katahimikan at mga linyang diretso. Para sa kaniya, ang kagandahan ay hindi nakikita sa panlabas na anyo kundi sa structural integrity ng isang bagay. Kung hindi ito matibay, kung wala itong silbi, hindi ito karapat-dapat sa kaniyang atensyon.

Ang opisina ni Adrian sa itaas na palapag ng Lim & Associates ay repleksyon ng kaniyang pagkatao. Minimalist. Industrial. Malamig. Ang mga dingding ay gawa sa expose concrete at glass, at ang tanging disenyo ay ang mga blueprint na nakakalat sa kaniyang malawak na oak desk.

"Sir, kailangan po ng approval niyo rito sa bagong project sa BGC. The client wants more decorative elements on the facade," sabi ni Mark, ang kaniyang head drafter, habang inilalapag ang isang tablet.

Hindi man lang nag-angat ng tingin si Adrian mula sa kaniyang ginuguhit. "Tell them no. Architecture is about form following function. Hindi tayo nagtatayo ng cake. We are building structures. If they want decorations, tell them to hire an interior designer, not an architect."

"Pero Sir, malaking client po sila—"

"Mark," sa wakas ay tumingin si Adrian. Ang kaniyang mga mata ay kasing talas ng kaniyang mga guhit. "My name is on that blueprint. And I don't put my name on anything that lacks substance."

Napalunok si Mark at mabilis na tumango bago lumabas ng opisina. Ganoon si Adrian Lim. He was the "Cold Architect" for a reason. Sa edad na tatlumpu, narating na niya ang tuktok na pangarap lang ng iba. Ang kaniyang blueprint ang naging basehan ng pinakamalalaking landmarks sa bansa. Pero sa likod ng kaniyang tagumpay ay isang lalaking walang puwang para sa distraksyon.

Sumandal si Adrian sa kaniyang upuan at hinilot ang kaniyang sentido. Pumasok sa isip niya ang nangyari noong nakaraang gabi sa fashion show. Inimbitahan siya ng kaniyang matalik na kaibigan na si Julian, ang may-ari ng event place, dahil kailangan daw nitong mag-relax.

Relax? Para kay Adrian, ang panonood ng mga taong naglalakad sa isang runway wearing clothes they’d never wear in real life was anything but relaxing. It was illogical.

Ngunit may isang imahe na ayaw umalis sa kaniyang isipan.

Ang babaeng naka-emerald green. Alexa Sandoval.

Naalala niya kung paano ito huminto sa dulo ng runway. Nakita niya ang galit sa mga mata nito nang hindi siya pumalakpak. Para sa kaniya, ang ginawa ng babae ay isang performance—isang facade. At kung mayroon mang kinamumuhian si Adrian, iyon ay ang mga bagay na masyadong "showy" pero kulang sa lalim.

Kinuha niya ang kaniyang kape na kanina pa malamig. She was like a skyscraper with too many neon lights, isip niya. Maganda sa malayo, pero nakakasilaw kapag malapit.

Bumalik siya sa pagtatrabaho. Ang focus niya ay nasa kaniyang "Magnum Opus"—isang museum project na gawa sa purong semento at bakal. Ito ang kaniyang blueprint para sa kaniyang sariling buhay: matibay, hindi natitinag, at walang puwang para sa emosyon.

Mula nang pumasok siya sa industriyang ito, itinanim na niya sa kaniyang utak na ang emosyon ay parang anay. Unti-unti nitong sinisira ang pundasyon ng isang tao hanggang sa gumuho ito. Nakita niya iyon sa kaniyang sariling ama—isang lalaking matagumpay rin sa negosyo pero naging alipin ng emosyon nang mawala ang kaniyang ina.

"I won't be like him," bulong ni Adrian habang binubura ang isang linyang hindi perpekto sa kaniyang sketch.

Ang buhay ni Adrian ay naka-schedule. 6:00 AM gising, gym, trabaho hanggang 10:00 PM, at uwi sa kaniyang condo na kasing tahimik ng isang katedral. Wala siyang panahon para sa mga babaeng tulad ni Alexa na sanay na sinasamba.

"Sir Adrian, may tumatawag po sa inyo mula sa PR agency ng Sandoval group," muling pumasok ang kaniyang secretary. "Gusto raw po nilang magtanong kung available kayo para sa isang collaboration project. Isang charity event for an orphanage."

Napatigil ang kamay ni Adrian. Sandoval? Is this a coincidence?

"Anong klaseng charity event?" tanong niya nang hindi binibitawan ang kaniyang mechanical pencil.

"Building a new facility po para sa mga batang ulila. They want a top architect to design it for free as part of their corporate social responsibility. And they specifically requested for you, Sir."

Isang maliit na ngisi ang sumilay sa labas ng kaniyang labi—isang bihirang pangyayari. Requested for me? Alam ni Adrian ang laro ng mga sikat na tao. Publicity. Gusto lang nilang gamitin ang pangalan niya para magmukhang mabuti sa mata ng publiko.

"Tell them I’m busy," maikli niyang sagot.

"Pero Sir, malaking exposure din po ito at para sa mga bata—"

"I don't need exposure, Sarah. And I don't design things for people who only want to look good on camera. Decline the offer."

Nang makaalis ang secretary, muling tumahimik ang opisina. Pero sa pagkakataong ito, hindi na siya makapag-focus. May kung anong inis siyang nararamdaman. Alam niyang hindi titigil ang mga ganoong klase ng tao.

Tumayo siya at lumakad patungo sa floor-to-ceiling glass window ng kaniyang opisina. Mula rito, kita niya ang buong siyudad. Ang mga gusaling itinayo niya ay nakatayo nang matayog, hindi natitinag ng hangin o ulan. Iyon ang kaniyang legacy.

Pero bakit tila ba ang isang tingin lang mula sa babaeng iyon sa runway ay nagawang kantiin ang kaniyang katinuan?

"You're just a model, Alexa," sabi niya sa kawalan. "You’re a surface without a structure."

Para kay Adrian, ang buhay ay isang blueprint na dapat sundin nang maigi. Walang labis, walang kulang. At sa blueprint na iyon, walang nakasulat na pangalan ni Alexa Sandoval.

Kinuha niya muli ang kaniyang lapis at sinubukang tapusin ang ginagawa. Pero bago pa niya mailapat ang dulo nito sa papel, naalala niya ang matapang na tingin ni Alexa sa kaniya kanina. Iyong tingin na tila ba sinasabi sa kaniya na hindi ito basta-basta susuko.

Adrian Lim was a man of logic. And logic told him that he should stay away from someone as chaotic as Alexa. Pero sa likod ng kaniyang malamig na facade, may isang bahagi ng kaniyang pagkatao na tila ba naku-curious sa hamon na dala ng babaeng iyon.

Hindi niya alam, sa mga sandaling iyon, ay may plano na si Alexa kung paano papasukin ang kaniyang mundo. At ang blueprint na kaniyang pinaka-iingatan ay malapit nang mabago ng isang puwersa na hindi niya kailanman nakalkula.

Binitawan niya ang kaniyang lapis at napatingin sa kaniyang kamay. Bahagya itong nanginginig—hindi dahil sa pagod, kundi dahil sa isang kakaibang pakiramdam na matagal na niyang ibinaon.

"Interesting," bulong niya.

Adrian Lim was ready for any structural failure. Pero ang hindi niya alam, ang pinakamalaking bitak sa kaniyang buhay ay hindi magmumula sa kaniyang mga gusali, kundi sa isang babaeng akala niya ay walang laman ang utak.

Habang lumulubog ang araw at unti-unting nagliliwanag ang mga neon lights sa labas, nanatiling nakatitig si Adrian sa kawalan.