Artık altıma serecek bir örtüm bile yoktu. O pis örtüyü bile arayacağım aklıma gelmezdi. Bedenime sardığım örtüyü sedirin üzerine serdiğimde, üzerimdeki yıkımı tüm çıplaklığıyla görüyordum. Ama bu sefer tahta, kemiklerime kadar batıyordu.
Odunluk soğuk değildi, ama içerideki ağır koku ve bedenime yapışan spermle kan, kendimden tiksinmeme neden oluyordu. Eltilerimi düşündüm, gideli birkaç saat olmuştu. Ama ne bir örtü, ne de yemek getirmişlerdi. Yıkanmam gerekiyordu. İnsan böyle bir yerde temel ihtiyaçlarından bile mahrum kalıyordu.
Kapıda asılı duran iç çamaşırlar ise adeta bir alay gibiydi. Bonus gibi, ama acı veren bir bonus. Ağlayamıyordum. Gözyaşlarım kurumuştu.
Ayağa kalkmaya çalıştım. Toprağı hissetmek istiyordum, belki böylece hâlâ yaşadığımı anlayabilirdim. Ama daha yataktan yer
