Alihan dışarı çıktıktan sonra, yatağın üstüne oturup ağlamaya başladım. Kimsenin bana yardım edeceği yoktu. Kimsenin beni umursadığı yoktu. Her şey bu delinin merhametine kalmıştı.
Tahta sedirin üzerine uzandım. Zamanı artık umursamıyordum. Ne önemi vardı ki? Günleri bile takip etmeyi bırakmıştım. Nasılsa bu deli beni burada, ölünceye kadar s.kecekti. Artık bir an önce ölmek için dua ediyordum.
Ağlamayı bile kestim. Kimin umurundaydı? Kendimden nefret ediyordum. Bu duruma ben düşmüştüm. O evde yanmam gerekiyordu. Bunun farkına varmak içimi daha da yakıyordu.
Sonra odunluğun kapısı açıldı. Alihan’ın ayak seslerini hemen tanıdım. Öylece uzandım, kendimi toparlamadım. Odaya girince, uzanmış halde titrediğimi ve ağladığımı görünce yüzü bir an için ekşidi.
“Alihan acımaz,” dedi, ama bu sözl
