TEARS OF LOVE: Amy's Endeavor

Kabanata 2

Akala ko ay maaga akong nagising pero mas maaga pa pala si Ricky kaysa sa'kin. He’s not in the sofa when I woke up.

I dizzily managed myself to stand up kahit masakit ang batok ko dahil nahulog na naman ang unan ko kagabi. I immediately went to the bathroom and did my morning routine and I feel stupid because I’m still wearing the small cloth lingerie.

I frustratedly shook my head, kailangan kong tanggalin ang suot ko dahil kung hindi ay magkakasakit ako. I took off the extraordinary clothes and wore extensive jammies instead. I just wanted to be cozy. Wala din naman akong epekto kay Ricky, bakit pa ako magdadamit ng ganito?

I took a deep breath and plastered a smile on my face, it's a new day and I need to be happy. There are a lot of reasons to be happy!

I went out of our room and marched down merrily on the looped stairwell. It’s actually one of my earliest times to wake up since Myla and I graduated, kaya mukhang may isang achievement ako this month.

"Magandang umaga, Ma'am." one of the maid greeted me.

"Magandang umaga din, mukhang tahimik ngayon. Hindi pa sila gising?" I asked radiantly because the house was too hushed.

"Ay hindi po, Ma'am, kakaalis lang po ni Sir Ricky. Si Ma'am Myla naman ay nasa storage room."

"May trabaho si Ricky?" I asked, ignoring her other statement.

Nadismaya ako nang tumango siya. Nagtrabaho si Ricky? Akala ko ba ay nag-leave siya ng isang buwan para sa honeymoon namin? Bakit ngayon ay may trabaho siya agad? Did he cancel his vacation leave?

Tumango ako kahit ako ay dismayado.

"Sina Mama Beth po at Daddy, tuloh pa?"

"Maaga din po silang umalis." aniya.

Uminit bigla ang magkabilang pisngi ko dahil sa sinabi ng katulong. Napahiya ako dahil nagising pa sina Mama ng mas maaga kaysa sa akin.

"Ah, ganoon ba. Sige, I'll just talk to Myla.." pagpapaalam ko at tinungo ang storage room malapit sa garahe.

Nang malapit ako sa storage room ay nakita ko si Myla sa loob, nasa harap siya ng isang malaking kahon. She’s busy looking for something inside the huge wooden container.

"Hoy, anong meron diyan?” tanong ko at sumandal sa door frame ng storage room habang pinapanuod ang ginagawa niya. I didn’t bother to greet her a good morning, mukhang maganda naman na ang umaga niya.

Agad siyang dumeretso ng tayo at hinawakan ang dibdib. "Jusko, Amy! Papatayin mo ko sa gulat!" Tumingin siya saglit sa kahon at bumalik ang tingin sa akin. "Hinahanap ko yung mga sulat sa'kin noon ni Travis."

Agad niyang ibinalik ang buong attensyon niya sa malaking kahon.

"Nilagay ko iyon sa maliit na kahon, eh." she said and continued examining the big box. Natamaan na nga yata.

"So tinamaan ka na talaga sa kanya?" I teased her.

I heard her deep breathing.

"Yes naman! Nakita mo naman kung gaano siya kagwapo hindi ba? Though, I don't mind. Hindi lang talaga ako makapaniwala na nagpapaligaw na ako. Well, dapat lang kasi ipinangako iyon ni Dad, diba?" She giggled. "And you know what, Mom even demanded me to date already.."

"Oo nga, sinabi sa akin ng Mama Beth. Salamat naman at may magpapatino na sa’yo..” I joked, kasi alam kong matino kaming dalawa. Wala kaming kalokohan noon maliban sa mag night out lang at minsan pa.

"Uy uy! Tumigil ka nga. Alam mong mas matino ako kaysa sa'yo!" aniya at tumawa ng malakas.

Ngumiti ako, yes she's right dahil kung tutuusin ay mas marami akong kalukuhan kaysa sa kanya.

"Pero kilala na ba nina Mama si Travis?"

She shook her head. "Hindi pa. Pero kapag sinagot ko na siya, pwede ko na siyang ipakilala sa kanila.. " and then she paused.

"Look! Nakita ko na!" She lifted a small box and showed me. "Naalala mo pa to, 'di ba?" aniya at lumapit sa akin. Pinakita niya sa akin ang maliit na kahon.

Tumango ako kahit hindi ko naman talaga maalala, ang naaalala ko lang ay may mga sulat si Travis sa kanya. Pero hindi ko naaalala na nilagay niya iyon sa maliit na kahon. Well, I didn't know na tinatago pala niya ang mga iyon. Siguro ay una pa lang ay bet na niya si Travis.

"Tinago mo pala?"

"Of course! Siya lang yung tumagal na nanligaw sa akin noon, no!" aniya, naglakad siya at mas nauna pa siya kaysa sakin. Sinundan ko siya hanggang sa makarating kami sa sala.

Naupo kami pareho sa malawak na sofa. Pansin na pansin ko ang tuwa sa mukha niya habang kinakalkal niya ang maliit na kahon. Iyon nga, kapag tinamaan ka talaga, wala ng makakapigil sa'yo.

"Sina Mama?" I asked to get her attention. But she didn't answer my question, she was more focused on the letters. "Excuse me, nandito pa ako! Nasaan sina Mama?" I evoked her.

Bigla siyang tumingin sa akin na para bang ngayon lang niya narinig ang tanong ko. "Ay sorry, naexcite lang kasi ako." Later while, she frowned. "Ahm.. Si Mama? She went out early with Dad, pero hindi ko alam kung saan ang punta nila.." aniya at itinuloy na naman ang ginagawa.

Sinimulan niya ang pagbuklat sa mga sulat. She was smiling while reading the letters, I was just looking at her. I never acted like this the first time that I fell in love with Ricky. But of course, he never gave me any letter, duh?

"Kumain ka na ba?" mayamaya pa ay tanong niya. Mabuti naman at nagkaroon na siya ng oras para kausapin ako.

Umiling ako. Hindi ako mahilig magbreakfast, I just want bread and tea every morning kaya nasanay na ako kagaya ng Daddy ko.

"Kumain ka na. Balik ka dito kapag tapos ka na." aniya at kumindat sa akin.

Inirapan ko siya, gusto niya lang mapag-isa eh.

Sumenyas pa ang kamay niya na parang pinapaalis niya ako. "Go.."

Inirapan ko ulit siya at tumayo na. "Fine! Take your time!" pabirong sigaw ko sa kanya. Naiintindihan ko naman kung bakit siya ganito ka-excite. Ngayon lang siya magpapaligaw and I really understand why.

Ganito kami minsan pero kadalasan ay malambing kami sa isa't isa.

Hindi ko na sinira pa ang pagmomoment niya at agad akong nagpaalam sa kanya. Nagpaalam akong kakain muna ako but I lied because I went to Ricky's room and lay down in bed again.

Ilang minuto akong nakahiga pero hindi na ako dinalaw ng antok pa. I was thinking about calling Mama Beth para tanungin kung nasaan sila pero tinatamad akong bumangon.

Mayamaya pa ay nagulat ako ng biglang bumukas ang pinto at pumasok doon si Ricky. Nang makita niya ako ay kumunot ang noo niya. "What are you doing?" He asked.

Bigla akong bumangon dahil sa pagsulpot niya. "W-Wala.." sabi ko at dahan dahang tumayo. Wala naman talaga akong ginagawa, nakahiga lang naman ako at hinihintay siya.

"To let you know, I just came from work. And.. you.." he bowed down his head like he’s controlling his anger. "Are you just going to lay down here all day?" tanong niya na ikinagulat ko.

Teka?

Insulto ba iyon? Ano ba ang dapat kong gawin sa ganitong oras? Halos ginawa naman na lahat ng katulong nila. Pati nga pagkain ko ay luto na, ano pa ba ang gagawin ko? Magkuskos ng sahig?

"Wala naman ka--"

"Mom called me, she asked me to come home. All we have to do is to act like we’re inlove. Iyon naman ang gusto mo diba? I don't want Mom to be upset. May sasabihin daw sila." malamig na boses ang pumutol sa saasabihin ko sana. At pagkatapos niyang sabihin iyon ay agad niyang tinungo ang pinto at lumabas.

I sat again on the bed at sinubukang kontrolin ang emosyon ko. I feel insulted and I did not even know what to say.

Nakahiga lang naman ako dahil hinihintay ko siya, ah? Bakit niya ikinagagalit iyon?

I was still devastated but I still proceeded to the living room. Nang makababa na ako ay naabutan ko silang lahat sa upuan kung saan nakaupo si Myla kanina. I roamed around to see Myla pero wala siya, siguro ay pumunta na iyon sa kwarto niya.

Mama Beth and Dad were already sitting in front of Ricky. Siguro ay kakarating lang nila at ako talaga ang hinihintay nila.

"There you are anak, come and join us." says Mama Beth. She signaled me to sit beside Ricky. At syempre ay naupo ako agad sa tabi ni Ricky.

Again, I got surprised when Ricky surrounded his arm on my waist. I now understood why he always do that when Mama Beth and Daddy Roy are around. What a hypocrisy! He's a good actor.

"Kung naaalala ninyo, wala kaming binigay na regalo noong kasal ninyo." Mama Beth said and looked at me. "Well, aside from your lingerie.." kumindat siya sa akin. "We decided to give you our surprise."

"S-Surprise po?" tanong ko. Anong surprise ang sinasabi nila? Okay lang naman kung wala, it was an arranged marriage anyway.

"Ma.."

"Yes, let's go?" Mama Beth interrupted Ricky.

Tumayo si Mama Beth at Daddy Roy at agad namang sumunod na tumayo si Ricky na nasa tabi ko. Hindi pa ako nakakamove on sa sinabi ni Mama kaya hindi ako makatayo. Teka, saan kami pupunta? Alam ba ni Ricky ito?

Nang makapaglakad si Ricky ay agad akong tumayo at sumunod na din kahit naguguluhan parin sa mga nangyayari.

Mama Beth and Daddy Roy mounted the steps up to Ricky's Audi.

"Ma, I can drive." Ricky spoke dryly as if nothing was so surprising about this moment.

"Let's just go, son. Don't you worry, Julio will drive for us, ngayon lang." then she glanced at me. "Come, honey." tawag ni Mama Beth sa akin.

Ricky prompted me to go inside his car first. I followed Mama Beth and Daddy Roy in Ricky's car. I glanced at the driver's seat. Their private driver was already sitting there. Did they really plan this?

Pero bakit ba kailangan naming umalis? Ano ba ang sorpresa nila sa amin?

Ricky followed me and surprisingly settled beside me, nagulat man ako ay hindi na ako nagsalita pa. Tahimik nalang akong nagpasalamat kahit alam kong umaakting lang siya. Obviously because of Mama Beth and Daddy Roy's presence kaya siya ganito.

However, I looked at him and gave him a sweet smile. Sana totoo nalang. I held his hand and gripped it tighter, I'm hoping that he would do the same but as expected.. he didn't. Hinayaan lang niyang hawakan ko ang kamay niya.

Hindi ko mapigilan na titigan ang mukha ni Ricky, his thick eyebrows are very sexy and his nose emphasized his decency. Also his jawline, it's perfectly contoured, no wonder, his face always haunt me on my sleep.

While I was busy memorizing his face, he was asking Mama Beth about the surprise. Bawat pagbuka ng bibig niya ay napapalunok ako. Damn! Yes, he was holding my hand but he was ignoring my touch as if I'm not beside him, like I didn't exist at all.

Hawak ko ang kamay niya buong byahe. At hindi ko inakala na malayo ang pupuntahan namin, I even slept in his shoulder. After an hour or so, we finally entered a private subdivision until the car stopped in front of a huge house.

Mama Beth and Daddy Roy moved out from the car so we again followed them. Hindi pa ako nakakalabas ng sasakyan ay narinig ko na ang boses ni Mama Beth.

"Surprise!" Mama Beth uttered excitedly. They were both smiling but Ricky's face was very formal and dignified.

He even looked at me and shrugged. "What is this?" He frowned. He’s not looking at Mama Beth but he’s gazing at me. What?

I looked at the house once again, still wondering.

"Ano po ‘to?" I still asked them.

I wanted to be sure. I know it's a house, pero.. is this ours?

"Bahay ninyo! We actually bought this after your wedding, kaya lang ay may mga inayos pa kami..” Mama Beth mumbled.

Hindi ako makagalaw dahil sa pagkabigla, wala akong pakialam kung nahuli silang nagbigay ng regalo because I didn't expect anything from them. This marriage is really enough for me! Iyon lang talaga ay sapat na.

"Are you serious?" I whispered to myself. Nilingon ko si Mama Beth at agad na niyakap ng mahigpit. I didn't know how to thank them. "Mama, ang ganda po.." I whispered.

It’s not about how big the house, but I am so happy to know that Mama Beth and Daddy Roy are my supporters for winning Ricky's love, though they're not aware.

"Ma, hindi na dapat kayo nag-abala pa." says Ricky and yes he doesn’t look happy. Like the usual.

"Stop that, son. Just thank us and start building a family already." sabi niya kay Ricky.

"Thanks Ma, Dad.." mapaklang sagot ni Ricky. Tumingin sa akin si Ricky na para bang sinisisi niya ako sa pangyayari. Bakit niya ako tinitignan ng ganoon? I didn't ask this house from his parents!

I looked at Daddy Roy and mouthed: "Thank you po.."

We entered the house and I got astounded by the beauty of the house. The color of the walls, the shinning glass doors, the color of the couches and the silver mirrors in the living room, it looked so perfect! Nagtaka pa ako kung bakit halos lahat ng mga gamit ay color silver. Silver and gray are my favorite colors. How did they know about that?

After checking the house, we went home for a celebration kahit gabi na but I still can’t move on about it. I called my Mom and Dad and told them what just happened at masaya sila para sa amin. Dad and Mom planned on buying my own house pero ngayon na may asawa ako ay hindi na daw kailangan. At ngayon nga ay tama sila.

May bahay na kami, sarili naming bahay. Myla also got surprised to know that her parents bought a house for us.

My parents' house here in Manila is also fine pero alangan namang doon kami ni Ricky. My cousin, Johnny, lives there. Si Kuya Johnny ay anak ng kapatid ni Mama. Mom trusts him so they let him secure our house. I also trust him.

Anyway, Ricky told me to fix our things because we will be moving tomorrow already. Mama Beth doesn't want us to move yet but she suddenly agreed because she wanted us to continue our honeymoon.

Honeymoon? I doubt! Ricky doesn't even want me to sleep beside him, mag honeymoon pa kaya?

Naalimpungatan ako dahil sa sakit ng katawan ko. Manang Belen, our helper, helped me fixed our things yesterday. Nandito na kami ngayon sa bago naming bahay. Finally ay pumasok na talaga sa isip ko na may bahay na nga kami ni Ricky.

Napangiwi ako, the pain in my back interrupted my thoughts.

Ricky wanted me to sleep in the other room last night but I didn't want to sleep without him, so I just slept on the floor. I endured the cold carpet just to see him and to be with him. And now, I can't even move because of it. Masakit at parang nararamdaman ko parin ang kapal ng carpet sa likod ko.

I checked the time and it’s only five in the morning.

Nang tumingin ako sa kama ay nakita ko si Ricky na masarap ang tulog.

Ricky’s still peacefully sleeping on the huge cottony bed samantalang ako ay natulog sa sahig. I am not blaming him dahil sinabi naman niya na matulog ako sa kabilang kwarto.

Ni hindi niya alam na dito ako natulog kagabi.

I slowly got up and stared at him. He's really very handsome and attractive. And he is also cute when he is sleeping! Nasa kanya na ang lahat, kung hindi lang talaga siya masungit, eh.

I knelt down and stared at his handsome face. I can do this all day. Bakit kaya hindi niya ako kayang mahalin? Mahirap ba akong mahalin?

My face slowly moved closer to him and like a baby, I leaned my head on the pillow beside his head. I wanted to brush his hair using my hand but I couldn't, baka magising pa siya. I did nothing but to look at his face. I can always describe his face even if he’s not beside me, iyon ay dahil memoryado ko na ang bawat parte ng mukha niya.

But then, he moved his arm.

I suddenly backed off. Napatingin ako sa mukha niya at kitang kita ko ang unti unting pagbukas ng mga mata niya, tumingin siya sa akin pero hindi parin ako makagalaw dahil sa gulat.

He looked at me for a few seconds. My heart is beating so fast as I swallowed so hard. He just caught me staring at him! How would I freaking react? Nakakahiya!

I bit my upper lip when I heard him laugh a little.

He raised his eyebrows at me at tinignan niya ako ng nakakainsulto. "What are you planning to do?" he asked, smirking.

Mabilis akong umiling dahil sa taranta ko. Wala naman talaga akong binabalak gawin, tinititigan ko lang siya. And that's the truth.

Muli siyang tumawa, mahina ngunit nakakainsulto. Dahan dahan siyang bumangon at umupo sa kama samantalang ako ay hindi ko alam ang gagawin ko. Narinig ko ang paghinga niya ng malalim.

"Is this what you want?" tanong niya.

I did not answer him and immediately stood up. And he also got off from the bed, he grabbed his shirt from the couch and wore it, naupo siya sa upuan sa tabi ng bedside table habang nakatingin parin siya sa akin.

Nakita kong lumipat ang tingin niya sa makapal na comforter na nakalapag sa sahig. Tumagal ang tingin niya doon, siguro ay na-realized niya na doon ako natulog. Nakita ko kung paano dumilim lalo ang mukha niya. And then he looked at me with anger so I just bowed my head.

Why is he mad? Hindi ko naman sinasadyang magising siya. Ni hindi nga ako gumawa ng kahit kaunting ingay.

I swallowed hard. "I just wanted to check on you. " Hindi ko alam kung saan galing ang lakas ko para sabihin iyon.

Ilang segundo siyang natahimik.

He grinned but the cold tone was still there. "You said you love me, right?" he stood up and slowly approached me.

Iniwasan ko ang mga mata niya, nakakatakot ang mga mata niya.

"Mahal mo ako?" umiling siya na para bang hindi siya makapaniwala. "You're making me stupid, Amy. You planned all this stupid things just for your own sake."

Tumingin siya ng deretso sa mga mata ko na para bang may binabasa siya doon. "Now that we are married. What are your next plans?" He sighed. "Look.. I'm not happy with you. I can't even see any future with you." halos pabulong iyon ngunit nagsilbi iyong sigaw sa pandinig ko.

His words crushed my heart again.

I can’t believe he could actually say that to my face. Kailangan ba talaga niyang sabihin sa akin ang mga iyon? It was obvious already; he doesn't have to be vocal about it.

"What do you want , Amy? Tell me!?" Napapikit ako dahil napalakas ang boses niya. He held my arm and violently pulled me closer to him. Napangiwi ako dahil sa sakit.

"Aren't we playing husband and wife, Amy? Now that we're married, tell me what you want!" He pinned me to his body. "Is this what you want?" dinig na dinig ko sa boses niya ang matinding galit niya.

But I did not expect the next thing he did.

He violently held my nape, hinila niya ako ng mas malapit sa mukha niya at mabilis niyang hinalikan ang mga labi ko.

His kisses are so painful and very unloving. He’s like punishing my lips. Kisses were nasty and heartbreaking. Sa tingin ko ay mapupunit na ang mga labi ko sa paraan ng paghalik niya sa akin.

I closed my eyes and stop my tears from falling.

Hinayaan ko lang siyang halikan ako dahil wala akong lakas para itulak siya. Nakahawak ang isang kamay niya sa bewang ko at ang isa naman ay sa batok ko. Gusto ko mang lumayo ay napakatigas ng mga kamay niya.

Napadilat ako nang marahas niya akong itulak palayo sa kanya, napahiga ako sa kama.

“I am very mad at you!” Napamura siya kaya pumikit ako, his words are more powerful. Hindi ko alam na kaya niyang gawin sa akin ito. Mayamaya ay tinitigan niya ako, I was expecting more words from but he just left me silently crying.

I closed my eyes once again when he slammed the door. His words are more painful than his kisses but both struck my heart. Sobra na.

Hindi ko alam kung ilang oras ako umiyak. Ramdam na ramdam ko ang sakit sa balikat at labi ko. I felt really stupid and worthless.

It’s already seven in the morning when I decided to go downstairs to eat my breakfast, I am weak and I need more energy. Kahit na hindi ako sanay mag almusal ay kailangan kong kumain dahil nanghihina na ako.

"Mainit na, anak. Kumain ka na." mayamaya ay sabi ni Manang Belen.

Inayos ko ang pagkakaupo ko. "S-Si Ricky po?" Iniwasan ko ang mapanuring tingin niya. Well, I still care for Ricky after all.. he's my husband.

"Kakaalis lang niya." sabi niya at itinuro pa ang daan palabas.

Tumango lang ako at sinimulan ko ng kumain. Tiningnan lang ako ni Manang Belen bago niya ako iwan. Hindi ko alam kung paano ko naubos ang pagkain ko kahit na wala akong gana.

I usually take tea pero ngayon ay kape. Madalas akong mag oat bread or pandesal pero ngayon ay kanin. I just want to eat to have strength.

Pagkatapos kong kumain ay ako na ang nag ayos ng pinagkainan ko, Manang Belen can't do everything. Pwede ko din namang gawin ang ibang mga gawain dahil wala akong trabaho.

Umakyat na din ako sa kwarto namin ni Ricky pagkatapos. Gusto kong tumingin ng mga pwedeng ayusin pero pagdating ko sa kwarto ay sobrang maayos na talaga ang lahat. Maybe Manang Belen fixed our bed when I was eating.

Huminga ako ng malalim at umupo sa kama, ganito ba ang buhay ko sa araw-araw? Napatingin ako sa bedside table dahil nakita kong umiilaw ang cellphone ni Ricky. Siguro ay nakalimutan niyang kunin iyon kanina dahil sa galit niya sa akin.

Kinuha ko iyon at tinitigan kung sino ang caller.

Joan.

Nanikip na naman ang dibdib ko. The phone stopped ringing but after a few seconds, I heard it again. Siguro ay kailangan kong sagutin ang tawag. Bakit pa ba tumatawag si Joan?

Without having a second thought, I answered the call. No backing out, Amy.

"Ricky, kagabi pa kita tinatawagan! You just woke up, perhaps?" she talked immediately but I didn't say anything. "Ricky, are you there?"

Huminga ako ng malalim at pumikit. "W-Wala si Ricky." napalunok ako. Iyon ang kailangan kong sabihin dahil iyon ang totoo.

"Amy?" tanong niya na para bang hindi siya makapaniwala na ako ang kausap niya, hindi ba siya aware na ikinasal na kami ni Ricky?

"How dare you, why are you snooping around Ricky's phone?" tanong niya at alam kong galit siya.

Wala ba akong karapatang sagutin ang tawag ng asawa ko?

"Pasensya na. Kanina pa kasi umiilaw, kailangan kong sagutin. Akala ko emergency.." Yeah, right Amy, bulong ko sa sarili ko. Hindi talaga iyon ang dahian, gusto ko talagang sagutin para marealize ni Joan na kasal na talaga kami ni Ricky at kami ay nakatira sa iisang bahay.

Narinig ko ang paghinga niya ng malalim. "Where is he?"

"L-lumabas lang sandali.." nanginig ang boses ko sa hindi malamang dahilan. Siguro ay dahil iniisip ko ang magiging reaksyon ni Ricky sa mga sinasabi ko ngayon kay Joan.

"Makinig ka. Ricky and I are obviously not over yet. Mahal niya ako.." she chuckled. "Stop that stupidity of you, dahil masasaktan ka lang. " she said and ended the call.

Hindi pa ako nakakamove on sa narinig ko nang marinig ko ang pagbukas ng pinto. Agad akong tumayo dahil sa totoo lang ay nataranta ako. Alam kong magagalit si Ricky!

Agad kong ibinalik ang cellphone ni Ricky sa bedside table. Ricky entered the room without even knocking. Nakatingin ako sa bawat galaw niya pero hindi niya ako binigyan ng kahit isang sulyap, he just went straight to the walk-in closet.

"Kumain ka na ba?" walang hiyang tanong ko habang sinusundan siya. He pulled a towel without answering my question. "Gusto mong dalhan nalang kita dito?"

Tumalikod na ako at akmang aalis para kumuha ng pagkain pero agad siyang nagsalita."Don't bother." sabi niya at nilagpasan ako. Sinundan ko ulit siya pero nang pumasok siya sa banyo ay tumigil na ako sa paglalakad. I can't follow him until there.

I shrugged in dismay, huminga ako ng malalim. Ilang minuto akong naghintay sa paglabas niya habang inaayos ko ang kama ng pauilit ulit. Sinigurado kong walang kahit anong kusot ang bedsheet at kumot, that's the least I can do inside our room.

Mayamaya ay lumabas na si Ricky mula sa banyo. Tumayo na naman ako nang lumapit siya sa kama.

Nanginig ang kamay ko nang dahan dahan niyang damputin ang cellphone niya. Nakaramdam ako ng kaba kaya umiwas muna ako ng tingin dahil ayokong makita ang reaksyon niya kapag nalaman niyang sinagot ko ang tawag ni Joan kanina.

Mayamaya nga ay nakita ko sa gilid mga mata ko na nakatitig siya sa akin. Napalunok ako at lalong kinabahan. Alam kong malaki ang kasalanan ko sa kanya kaya natatakot ako sa mga reaksyon niya.

"Do you have to meddle in every single f*****g thing you see?" he asked quietly but firmly. Alam ko kung ano ang tinutukoy niya, sa isang iglap ay parang gusto kong bumuka ang lupa at kainin nalang ako.

Napalunok ako, mukhang kailangan ko ng tubig.

"Akala k-ko kasi importante...” I reasoned out, dahil iyon naman ang dapat kong sabihin diba? Noong una ay akala ko nakalusot na ako pero nagkamali ako dahil agad siyang lumapit sa akin at marahas na hinablot ang magkabilang braso ko. Sarili ko ngang kasinungalingan hindi ko kayang paniwalaan, siya pa kaya?

Hinila niya ako palapit sa kanya. He’s now pinning me to his body. I tried to pull away from him but he’s too powerful.

"You don't have the right." bulong niya. Pinaalala niya na wala akong karapatan.

Then again, I got horrified with his eyes. His eyes are like criminals, very scary.

"I-I'm sorry, I thought it was fine. " No I lied, alam kong hindi iyon okay.

"Damn." He hardly pushed me away again like what he did this morning, agad niya akong tinalikuran at muling iniwan.

"Ricky.." I called out his name as if I could really explain myself. Pero wala na siya sa paningin ko. I ended like a junk thrown to the garbage bin.

It’s been weeks but his cold treatment towards me continued. Patuloy akong natutulog mag isa sa kama, kung minsan naman ay sa sofa ako kapag nakahiga na si Ricky sa kama. I don’t want us to argue kaya hinahayaan ko nalang siya.

Tuwing bumibisita sina Mama Beth ay nagiging malabing siya sa akin.

Alam ko din na napapansin ni Manang Belen ang kakaibang pakikitungo ni Ricky sa akin. Hindi naman manhid si Manang para hindi mapansin iyon.

Minsan pa ay nahuhuli ko siyang nakatitig sa akin pero hindi man lang siya nagtatanong. Gusto kong tanungin niya ako dahil sasagutin ko naman siya kung sakali. I want someone to listen to me.

Mom and Dad always call me and I always say we're fine. What else can I say? I chose to live this life and I should be happy about it.

It’s our second month as husband and wife but we didn't even go for a date. Kahit isang date. Lagi lang akong naiiwan dito kasama si Manang Belen, madalang akong lumalabas at si Manang Belen pa ang kasama ko. Sinamahan ko siya para mag grocery at kung may mga kailangang bilhin lang.

Si Ricky ay palaging nagtatrabaho at hindi ko alam kung marami ba talaga siyang trabaho o sadyang iniiwasan niya lang ako. Palagi siyang maagang umaalis papuntang trabaho at gabi na kung uuwi. He's obviously avoiding to have a breakfast and dinner with me.

"Pababa na ba siya?" I asked Manang Belen.

I’m asking about Ricky dahil nandito ako sa kusina at hinahanda ko na ang mga niluto ko na pagkain para kay Ricky. Wala kasing trabaho si Ricky ngayon kaya hindi siya maagang nagising. I grabbed the chance para ipaghanda siya ng almusal.

Nakita kong sumilip muna si Manang sa may bandang hagdan bago siya lumapit sa akin muli. "Wala pa eh, nasa kwarto niyo pa yata." bulong niya.

"Manang pwedeng kayo nalang ang tumawag sa kanya?" sabi ko. Alam ko kasing hindi ako papansinin ni Ricky kapag ako ang nagtawag sa kanya.

Tumango siya at agad na pumunta sa itaas para tawagin si Ricky. Hindi ko alam pero natatakot ako kay Ricky kahit na nasanay na ako sa pakikitungo niya sa akin.

Ilang minuto pa ang lumipas ay bumalik si Manang.

"Nakabihis siya." Sabi niya, napakunot ang noo ko. Akala ko ba wala siyang trabaho ngayong araw? Narinig ko iyon dahil sa pakikipag-usap niya sa telepono kagabi. "Pero sinabi ko na mag aalmusal na."

Because of what she said, I left Manang Belen and quickly went upstairs. I entered our room and caught Ricky fixing his hair. He's not wearing a suit, ibig sabihin ay hindi siya sa opisina pupunta. "W-where are you going?" I asked, almost a whisper. Hindi niya sinagot ang tanong ko kaya tinawag ko na naman siya. "Ricky.."

"Huwag mo ng alamin.." Hinila niya ang jacket niya na nakapatong sa single sofa, siguro ay pinaghandaan niya ang susuutin niya ngayong araw dahil bihis na bihis siya.

"G-gusto kong malaman." I stuttered.

Tiningnan niya ako at ang mga mata niya ay parang walang pakiramdam. He's coldly staring at me. "I'm going out with Joan, do you want to come with us?”

Alam kong biro lang iyon pero alam ko din na ginagalit niya ako. Pero kahit kailan ay hindi ako sumabog sa harapan niya, I have all the patience inside me.

Madilim siyang tumingin sa akin bago niya ako iwanan. Kahit sanay na ako sa pakikitungo niya sa akin ay hindi ko parin maiwasan na masaktan. I shook my head, Damn Amy, you're used to it. I had to do something to stop him. Agad ko siyang sinundan at naabutan ko siya sa may hagdanan.

"Baka gusto mo munang kumain?" tanong ko parin kahit na nagmumukha na akong tanga. I had to try persuading him. I just need one breakfast with him.

"I'm fine.." sabi niya at hindi man lang niya ako nilingon. He abandoned me like I was just some trash.

Nanghina bigla ang mga tuhod ko nang iwanan niya ako.

I sat on the step of the stairs; I am too debilitated to chase him. Ginawa ko ang lahat para maluto ang mga paborito niyang pagkain ayon kay Manang Belen pero hindi man lang niya tinikman. Ano nga naman ba ulit ang inaasahan ko? Ganoon naman siya hindi ba?

Hindi ko alam kung ilang minuto akong nakaupo sa hagdan. Maraming nag uumpugan na tanong sa utak ko.

"Ayos ka lang ba, anak?"

I lifted my head and I saw Manang Belen, hindi ko namalayan na nakatayo na pala siya sa harapan ko. Kanina pa kaya niya ako tinitignan?

"Okay lang po.." napabulong ako.

Nakaramdam ako ng hiya sa kanya at sa sarili ko, bakit ba ako nagkakaganito? Sanay naman na ako sa mga ginagawa ni Ricky sa akin eh, bakit ngayon pa ako nagkakaganito? I immediately stood up. Manang held my arm and helped me to stand up, I gave her a bitter smile. Salamat nalang at nandito siya sa tabi ko.

Sabay na kaming pumunta sa kusina, kailangan ko ding kumain dahil nanginginig na ang mga tuhod ko.

Sabay na din kaming kumain ni Manang Belen. I promised myself that if she asks me something, I will really tell her everything wholeheartedly pero hanggang sa matapos na kaming kumain ay hindi siya nagtanong ng kahit na ano.

After eating, I locked myself inside our bedroom.

Naging emosyonal na naman ako kaya tinawagan ko ang Mama ko kahit magkaiba ang oras dito at sa Berlin. We’ve talked a lot of things, about their businesses and about me with Ricky. She also asked about Ricky and I told her he went out for work. She wants to talk to him but Ricky never thought of speaking to my parents. And I hate it, okay lang naman kapag ako ang binibigyan niya ng cold treatment. Pero masakit na pati mga magulang ko.

Huminga ako ng malalim, gabi na pero wala pa si Ricky. Saan na ba sila pumunta?

I browsed the internet to demote my weariness. Hindi ko na namalayan na kanina pa pala ako naghihintay, hating gabi na pero wala parin si Ricky.

Sinubukan ko siyang tawagan ng paulit-ulit pero wala. I got very anxious.

Mayamaya pa ay narinig ko ang ugong sasakyan niya. I hurriedly went downstairs and opened the main door. Pero nawala agad ang sayang nararamdaman ko nang makita ko kung sino ang kasama niya.

Bakit ba nandito pa si Joan? Pati ba naman dito ay dadalhin ni Ricky ang babaeng ito? This is our house! Hindi pa ba sapat na sila ang nag-date at hindi kami?

Nakita kong niyakap ni Joan ang asawa ko. Agad akong tumalikod, hindi ko kayang tingnan iyon, masakit.

Ilang minuto akong nakatalikod sa kanila at nakapikit. I am trying to control my emotions again. Bakit ba ang hirap hirap huminga? Nawala ako sa pag-iisip nang marinig ko ang pagsara ng gate namin. Umalis na ba si Joan?

"Bakit ka nandito?" napalingon ako bigla kay Ricky. Nasa likod ko na pala siya at mukhang kanina pa niya ako tinitignan at pinagtatawanan.

Hindi ako gumalaw at nanatiling nakatayo sa harapanan niya. Hindi ko alam kung paano siya sasagutin. Alam ko naman sa sarili ko na pwede niyang i-uwi dito si Joan pero hindi ko parin maiwasan na hindi masaktan.

"Ang sexy mo pala.." mayamaya ay sabi niya.

Napatitig ako sa mukha niya. Lasing siya dahil kitang kita ko iyon sa mga mata niyang nangingislap. He had bloodshot eyes. Akala ko ba nag date sila? Uminum ba silang dalawa? Anong ginawa nilang dalawa?

I love him but because of what I saw earlier, I want to hit him hard right now. Dahil sa inis ko ay inirapan ko siya at iniwan siyang nakatayo. Patuloy na akong pumasok sa loob ng bahay.

"Wow. You’re now glaring at me, huh..” narinig kong sambit niya.

Inaasahan kong makikipag-usap siya sa akin dahil lasing siya, inaasahan kong susumbatan na naman niya ako pero mali ako dahil basta na lamang niya akong nilagpasan at patuloy na umakyat ng hagdan.

Nanginginig ako pero nagawa ko parin siyang sundan. Gusto ko siyang sigawan at sabihin na layuan na niya si Joan pero magagawa ko ba iyon? Alam kong hindi!

I followed him when he entered our room, hanggang sa makarating siya sa closet namin. He's standing in front of the walk-in closet, he was about to change his clothes, possibly.

I gulped before I spoke. "Where did you go?" Hindi ko talaga mapigilan ang sarili kong magtanong dahil pakiramdam ko ay pag aari ko talaga siya! He is my husband!

Nilingon niya ako at kitang kita ko ang mapang-asar niyang ngiti. "You're not yet done with that question, huh?"

Iniwasan ko ang mga tingin niya dahil hindi ko kayang titigan siya ng matagal. Ako ang laging natatalo kapag kami ay nagtititigan.

"I just want to know. I'm your wife." I reminded him.

He snapped his fingers and faced me. "Oh yeah. " he touched his forehead as if he remembered something. "I almost forgot that I'm actually married."

He’s too franked. How could he say that? That’s simply ridiculous.

"Hmm, oo nga pala at may asawa ako. Well then, I need my wife tonight."

Hindi na siya tumuloy sa walk-in closet. Instead, he went on top of the bed and quickly removed his shirt. Nakatingin lang ako sa kanya. I’m not stupid para hindi malaman ang gusto niyang mangyari. Anong binabalak niya? Huwag niyang sabihing..

Uminit bigla ang magkabila kong pisngi dahil sa naisip ko. I am not ready for this yet. Honeymoon is too far from my mind at the moment, he’s drunk and he wants us to... Oh no, not now.

He suddenly turned around and caught me blushing!

"It's not what you're thinking. I just need you to massage me." he mocked.

Napalunok ako nang marinig ko ang mga sinabi niya. I got suddenly ashamed of myself, ano nga ba ang iniisip ko?

He lay down on the bed and signaled me to sit beside him and then he faced the other side of the bed.

My feet developed a mind of its own. My feet took some steps and went closer to him without hesitations. I sat on the bed and reached his deltoids. I trembled when my hands touched his skin. I closed my eyes as I started to massage his muscles, they were very stiff. Oh man, I was not so good on this.

"Did you eat?" he asked me out of the blue.

"Yes.." I whispered and opened my eyes.

At first, I thought he was asking me because he’s worried or something, but I was wrong.

"You're weak, wala ka bang buto?" he giggled.

I sighed in frustration as I released all my pressure to press his deltoids; I did it for a few more minutes. I, perhaps, was doing the right thing for he haven't speaking for a long time already. Tulog na kaya siya?

When I sensed that he's really asleep, I stopped what I was doing and stared at him. Wala naman akong hinihiling sa kanyang iba, eh. I only want him to love me back. I did everything to have him. Gusto kong makita niya iyon. Gusto kong makita niya na mahal na mahal ko siya, dahil kung mahal mo ang isang tao gagawin mo ang lahat.

I sighed as I touched his cheek, he's so perfect. His long eyelashes, his attractive nose and his thin lips. Everything! Hindi ko naman sinasabing ang mga katangian na iyon ang minahal ko sa kanya. I just love him dahil mahal ko siya. Those traits of him are just bonus.

"How can I make you love me, Ricky?" Wala sa sariling tanong ko, I was not waiting for his answer but I was liberating all my affection. Nawala agad ang galit ko sa kanya at isang sinyales iyon na mahal ko talaga siya. Hindi ko siya matiis.

I sighed once again as I stood up, siguro ay kailangan ko na ding matulog dahil tulog na siya. I was about to take a step when his hand grabbed my left wrist. I lost my balance so I collapsed on top of him.

Dahil sa sobrang gulat ay hindi ako makagalaw. He’s up? Kung ganoon, narinig niya ang sinabi ko? I blushed once again. Narinig niya ako! I tried to get up but he suddenly emerged and rested on my body. He was now on top of me!

"You're so clumsy." he whispered, his voice was very masculine. And with that, in just a heartbeat, he pressed his lips against mine. I badly wanted to shout for excitement!

Namanhid ang mga kamay ko, ano bang gagawin ko?!

I don't even know how to kiss him back!

I just closed both of my eyes and electricity rushed all over my body when he began to caress my lips slowly with his. His lips are warm, sweet and very delicious.

My world stopped revolving for some reason, I feel so weak and my legs began to shake. I gasped for air. My lungs suddenly in need of air. I could feel my accelerated heartbeat. Maraming nagbabago na hindi ko malaman.

"Do you know what you are doing to me?" Ricky asked and his voice are.. raspy. I can still feel the toughness of his abdomen even if I’m wearing a shirt.

I didn't answer him because he again claimed my lips. I am feeling so dizzy ..or not?

Once again, I closed my eyes. Ricky's hand caressed my face and the other one wrapped around my waist. He draw me closer to his body and my mind practically screamed. I have waited for this to happen.

I didn't know what I’m doing; all I can remember is we’re both n***d. I can’t remember how he removed his clothes and my clothes.

My breathing quickened when he finally pressed his on mine. He’s kissing my breast while doing that.

"Ooh. R-Ricky" bulong ko habang hinahalikan ang leeg niya. Hindi ko inasahan na ganito pala kasakit.. at.. kasaya ang mararamdaman ko.

He moaned and claimed my lips again. I kissed him back with an intensity that stunned me, damn I can’t control myself. Our bodies are straining hard against each other, seeking a pleasure that was sure to arrive. His hand brushed against the top of my thigh.

When I opened my eyes, I saw his Adam's apple moved. He's now caressing my body again. His palms are very warm.

And finally, our honeymoon happened.

I woke up because of the sunlight coming from the wide window. Napangiti ako nang maisip ko ang nangyari kagabi. I suddenly glanced at Ricky but my smile faded away when I didn't see him beside me. Where is he? May trabaho ba siya ulit?

I tried to stand up but I suddenly felt the pain down there, I am still sore. Last night was my first time and I am thankful because he was very gentle. I slowly stood up and took a shower. Maybe Ricky was downstairs already preparing for our breakfast. I wore comfortable pajamas before going the living room.

I saw Manang Belen.

"Si Ricky po, Manang?" tanong ko. Halatang nagulat siya dahil bigla niya akong nilingon.

Luminga -linga siya. "Nasa labas siya .." sagot niya, napakunot noo ako dahil para bang nininerbyus siya.

"Sa labas po?" I asked again, still frowning.

She bowed her head, clasping her hands tightly before talking. "Nasa garahe sila, may b-bisita siya." She seems hesitant so I got stunned for a moment.

"Bisita po?" Sa garahe?

She nodded. "Oo, anak. Mauna ka ng mag almusal." sabi niya na para bang gumagawa siya ng paraan para sumunod ako sa kusina.

"Mamaya nalang po, pwede ka na pong kumain, Manang. Titignan ko po kung sino ang bisita ni Ricky.." sabi ko at agad na iniwan siya.

Ayokong pigilan niya ako. I need to see Ricky's visitor because I felt so curious and strange.

I haven't reached the garage yet but I saw the visitor. Always trust girl's instinct because yes it’s Joan, the first person on my mind a while ago! I deeply breathe and I slowly walked approaching them.

Joan easily noticed me. "Oh look. Your beautiful wife is here." Napakasarkastiko ng boses niya.

Lumingon sa akin si Ricky kaya nabaling sa kanya ang tingin ko. He looked so mad and I didn't know why, was he mad at me or with Joan?

"Stop it." he hissed.

"Stop what?" nagulat ako nang biglang lumapit sa akin si Joan. Ang mga mata niya ay galit na galit. She was about to slap me but Ricky immediately held her wrist.

"Get inside." Ricky commanded, at hindi ko alam kung ako ba o si Joan ang sinabihan niya ng ganoon.

My question got an answer when he pulled Joan away, agad silang lumabas ng gate at iniwan ako.

Napalunok ako at yumuko, Ricky wanted me to get inside. Agad akong pumasok. Hindi ko alam pero natatakot akong pakinggan ang pag uusap nila.

"Ayos ka lang ba?" tanong ni Manang Belen sa akin. She was still standing on the exact place where I left her a while ago na para bang hinihintay niya talaga ako doon. Sana pala ay sinunod ko siya kanina.

I nodded and smiled at her. "Opo. Akyat nalang po muna ako." sabi ko at agad na umakyat sa kwarto namin. I got so jealous when I saw Joan again. Bakit ba laging pumupunta iyon dito?

Nanatili ako sa kwarto namin ng ilang oras, ayokong lumabas hangga't hindi ko nakikita at nakakausap si Ricky.

Mayamaya ay biglang bumukas ang pinto at pumasok ang taong kanina ko pa hinihintay. Agad akong bumangon at tumayo.

"How are you?" he seriously asked me but he couldn't look straight into my eyes. For the first time, he asked me that question. Is he worried?

Naupo na ako sa kama habang nakatingin sa kanya.

"I'm okay." He just stared at me for a moment. Mayamaya ay nag iwas siya ng tingin at pumasok sa banyo.

Nagtanong siya kung ayos lang ba ako, did he realized something last night? I hope so.

I remained on my seat, I’m just imagining things when he went out from the bathroom. I suddenly got up and approached him.

"What did Joan tell you?" Gusto kong batukan ang sarili ko dahil sa tanong ko.

Tumigil siya sa pagpupunas ng basa niyang buhok at tumingin sa akin. "Why?" tanong niya, ang mga ngiti niya ay malamig na nakatingin sa akin.

I silently got surprised for his question, I expected him to talk about it with me. I knew that he was treating me coldly before, but I thought he changed because of what happened last night. Nagbago nga ba siya o imahinasyon ko lang?

Wala sa sariling umiling ako dahil sa hiya. I can’t think of any answer.

He cleared his throat. "Last night.." he began talking. "I.." he paused like he was thinking very hard.. "I.. I was just drunk.."

Ilang segundo muna ang nakalipas bago ko naintindihan ang sinabi niya. Ayaw pumasok sa isip ko. But then when it finally did, my heart was like pierced by a lot of needles. My mouth opened in disbelief while staring at him.

He's moving like he didn't say anything bad. He put on his shirt like he didn't care if I'm hurt. "Maybe that was okay.. because we're married, right?" he mocked.

Nagsimula ng manubig ang mga mata ko. I am literally hurt. I just gave him my everything.

"Y-You did it because you're drunk?" hindi ko alam kung saan nanggaling ang lakas ko para tanungin ulit iyon.

Tumango siya. "Sorry.." sabi niya, siya ay nakakunot na parang masakit ang ulo niya.

The pain I felt was doubled when he said sorry. He felt sorry for what happened? Napalunok ako at hindi ako makagalaw. Paano ba makakatakas sa ganitong sitwasyon? Hiyang hiya na ako sa sarili ko. I felt really tiny and useless.

Pumikit ako. Wala na na akong ibang maisip na paraan. "C-Can I go out today?" at gusto kong pumalakpak dahil nasabi ko iyon na parang wala lang.

"Of course."

Pero nakaramdam ako ng panliliit nang marealize kong wala nga pala siyang pakialam. I am really stupid to still ask if I can go out today! Of course! Oo nga naman, bakit pa ba ako nagtanong?